
Pieter ziet een vacature… en denkt: waarom eigenlijk niet?
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter heeft naast schrijven nog wat tijd over.
Dat is een gevaarlijke constatering. Want zodra een mens merkt dat hij vrije tijd heeft, gaan er dingen gebeuren. De een begint aan een moestuin. De ander koopt een racefiets. Een derde besluit eindelijk die zolder op te ruimen en komt daar vervolgens drie dagen later niet meer onderuit.
Pieter daarentegen kijkt naar vacatures. En toen viel zijn oog op eentje van de gemeente Capelle aan den IJssel.
Senior Toezichthouder Civiel.
Pieter las verder. Controle houden op projecten in de openbare ruimte. Wegen. Rioleringen. Kunstwerken. Herinrichtingen. Controleren of aannemers zich aan afspraken houden. Ogen en oren van de gemeente zijn.
Pieter stopte even met lezen. Ogen en oren. Kijk. Dat heeft hij.
En hij gebruikt ze ook nog.
Sterker nog: Pieter heeft een uitstekend stel ogen en oren. Hij ziet dingen waarvan anderen zeggen: “Nou, dat was mij helemaal niet opgevallen.” En hij hoort dingen waarvan anderen later beweren: “Dat heb ik nooit gezegd.” Dat laatste kan overigens ook een nadeel zijn.
Vervolgens kwam Pieter bij de opleidingseis. Minimaal mbo niveau 4, bij voorkeur civiele techniek. Pieter knipperde even met zijn ogen. Civiele techniek. Tja. Daar heeft hij dan weer niet voor gestudeerd. Sterker nog: Pieter heeft eigenlijk helemaal niets gestudeerd.
Dat klinkt indrukwekkender dan het is, want uiteindelijk heeft hij natuurlijk wel van alles geleerd. Alleen niet altijd op de plekken waar men het officieel kan afvinken. Maar goed. Een mens kan niet alles hebben.
Pieter kan bijvoorbeeld een fietspad herkennen.
Dat klinkt misschien simpel, maar wie zijn eerdere Daglicht over het fietspad langs de Schollevaartseweg heeft gelezen, weet dat dit tegenwoordig bijna een specialistische competentie is. Een fietspad blijkt immers voor sommige mensen ook een rijbaan, laad- en losplek, sluiproute en persoonlijk logistiek experiment te kunnen zijn. (Kunststukjes)
Pieter denkt daarom dat hij een zekere basiskennis heeft.
Dan hebben we nog de RAW-systematiek. Dat klinkt een beetje alsof je met een enorme hamer op een stuk beton moet slaan. RAW. Pieter ziet het al voor zich. “Goedemorgen aannemer. Heeft u de RAW-systematiek bij u?” “Eh… ja.”
“Mooi. Dan kunnen we beginnen.”
En dan de UAV. Ook zo’n term waarvan Pieter aanvankelijk dacht dat het iets met drones te maken had.
Maar nee. Contractvoorwaarden. Afspraken. Verantwoordelijkheden. Wie wat doet, wanneer, hoe en onder welke voorwaarden.
Pieter denkt: Dat moet lukken. Want eerlijk is eerlijk: als er één ding is wat Pieter de afgelopen decennia heeft geleerd, dan is het wel dat afspraken op papier buitengewoon belangrijk zijn.
En dat je vooral moet controleren of mensen zich er vervolgens ook aan houden.
Daar komt zijn eerdere ervaring met het fietspad weer om de hoek kijken. Want een afspraak is een afspraak. Een fietspad is een fietspad. En een paaltje staat niet midden op de weg omdat iemand bij de gemeente dacht: “Laten we vandaag eens kijken of automobilisten kunnen slalommen.”
Pieter begint inmiddels enthousiast te worden. Hij ziet zichzelf al staan. Veiligheidsschoenen aan. Helm op. Klembord onder de arm.Serieuze blik.
Een aannemer komt op hem af. “Goedemiddag.” “Goedemiddag.” “Alles volgens afspraak?”
Pieter kijkt naar links. Kijkt naar rechts. Kijkt naar het werk. Kijkt nog een keer. “Bijna.” “Wat is er dan?” “Die stoeptegel.”
“Wat is daarmee?” “Die ligt drie millimeter verkeerd.”
Stilte. De aannemer kijkt naar de tegel. Pieter kijkt naar de aannemer. De tegel ligt inderdaad drie millimeter verkeerd.
“Maar meneer…” “Geen discussie. Ik heb ogen.”
En dan komt misschien wel het leukste onderdeel van de vacature. Pieter mag tijdens het toezicht houden ook een beetje handhaven.
Nou. Dat is natuurlijk vragen om problemen. Want Pieter heeft al een hesje bedacht. Op de voorkant: TOEZICHTHOUDER
Op de achterkant: IK HEB U GEZIEN. En ergens klein onderaan: Vergeven is mogelijk. Herstelwerk is noodzakelijk.
Want daar zit uiteindelijk de serieuze kant van dit verhaal.
Toezicht houden gaat niet over muggenziften. Niet over mensen betrappen om het betrappen. Niet over met een meetlat achter iedere aannemer aanlopen omdat Pieter toevallig een vrije woensdagmiddag heeft.
Het gaat over kwaliteit. Over veiligheid. Over zorgvuldig omgaan met gemeenschapsgeld. Over een openbare ruimte die er niet alleen vandaag goed uitziet, maar ook morgen, volgend jaar en over tien jaar nog functioneert.
En misschien is dát wel precies waarom Pieter zo door die vacature werd getriggerd. Hij heeft dan wel geen civiele techniek gestudeerd. Hij kent misschien nog niet iedere afkorting. En als iemand hem vraagt naar de RAW-systematiek, is zijn eerste gedachte nog altijd dat het waarschijnlijk iets met rauwe andijvie te maken heeft.
Maar Pieter kan kijken. Luisteren. Doorvragen. En vooral: gezond verstand gebruiken.
En mocht de gemeente Capelle denken: Die Pieter heeft geen diploma civiele techniek, maar hij ziet wel wat er gebeurt…
Dan zegt Pieter: “Dat klopt.” “En?” “Wanneer kan ik beginnen?” Want een mens moet tenslotte iets met zijn vrije tijd.
En eerlijk gezegd lijkt het Pieter best een aardige nieuwe hobby. Wegen controleren. Rioleringen bekijken. Aannemers scherp houden. Kunstwerken inspecteren. En ondertussen een beetje handhaven.
Pieter ziet het helemaal voor zich. Misschien krijgt hij na verloop van tijd zelfs een eigen paaltje. Maar dan wel midden op het fietspad. Want daar hoort het.
En daar kan Pieter inmiddels over meepraten. Een fietspad blijft een fietspad. En misschien geldt voor een goede toezichthouder wel precies hetzelfde:
Je hoeft niet alles gestudeerd te hebben om goed te kunnen zien wat er niet klopt.
