
Soms is vooruitgang prachtig. Maar af en toe is een tandenborstel gewoon een tandenborstel.
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter stond die ochtend voor de spiegel.
Niet omdat hij zichzelf nou zo’n indrukwekkend verschijnsel vond, maar omdat tandenpoetsen zonder spiegel toch een beetje lijkt op behangen met je ogen dicht. Je weet ongeveer waar je moet zijn, maar voor je het weet zit de tandpasta op plekken waar je die helemaal niet had besteld.
Hij poetste zijn tanden en las ondertussen op zijn telefoon een bericht.
Dyson komt met een tandenborstel met camera.
Pieter stopte met poetsen. Hij keek naar zijn tandenborstel. De tandenborstel keek terug. Althans, zo voelde het. “Waar is dit goed voor?” vroeg Pieter aan zijn spiegelbeeld. Dat spiegelbeeld wist het ook niet.
Het apparaat blijkt namelijk een technisch hoogstandje te zijn. Een camera met een macro-lens van maar liefst 100.000 pixels, een antizwaartekrachtreservoir voor mondwater, mogelijkheden om te flossen én kleine straaltjes mondwater tussen je tanden te spuiten.
Aan dit wonder der mondhygiëne hebben 661 ingenieurs zes jaar gewerkt. Zeshonderdeenenzestig! Pieter rekende het even uit.
Als al die ingenieurs zes jaar lang uitsluitend hadden nagedacht over tandplak, dan moet er inmiddels ergens een laboratorium bestaan waar een tandplakje persoonlijk wordt geïnterviewd.
„En waarom zit er een camera in?” vroeg Pieter. Nou, dat is eenvoudig. Omdat je dan live kunt zien wat er in je mond gebeurt. Live. Tijdens het tandenpoetsen.
Pieter stelde zich onmiddellijk voor hoe dat eruitziet.
Je staat ’s morgens met je haren recht overeind, slaap nog half in je ogen, pyjama aan, en via de MyDyson-app krijg je op je telefoon een haarscherp beeld van je eigen kiezen.
„Goedemorgen, Pieter.” “Goedemorgen.” “U heeft zojuist uw rechterbovenmolaar gemist.”
“Dat meen je niet.” “Jawel. U heeft hem zelfs tweemaal gemist.”
Daar zit natuurlijk een kern van waarheid in. De camera kan ruimte tussen tanden detecteren en vervolgens automatisch een straaltje mondwater precies daarheen sturen.
Dat klinkt bijzonder handig. Maar Pieter vroeg zich toch af wanneer we eigenlijk zijn opgehouden gewoon onze tanden te poetsen.
Want vroeger had je een tandenborstel. Die deed het. Je deed er tandpasta op, je poetste twee minuten en daarna spoelde je je mond.
Klaar.
Nu heb je een tandenborstel die meer technische capaciteiten heeft dan sommige auto’s. Hij filmt. Hij analyseert. Hij flost. Hij sproeit. Hij geeft feedback. Hij communiceert met een app.
Waarschijnlijk is het slechts een kwestie van tijd voordat hij ook zegt: “Pieter, je hebt gisteren om 23.17 uur nog een stroopwafel gegeten. Daar hebben we het straks even over.”
En dan die prijs. Ongeveer 490 euro. Voor een tandenborstel.
Pieter keek naar zijn eigen eenvoudige exemplaar. Dat kostte aanzienlijk minder en had één bijzonder voordeel: het wist helemaal niets van hem. Geen app. Geen cloud. Geen algoritme. Geen livebeelden van een kies die duidelijk een zwaar leven achter de rug had.
Maar eerlijk is eerlijk: technologie kan wel degelijk helpen. Want gezond tandvlees en schone tanden zijn belangrijk. En tussen de tanden reinigen met ragers, tandenstokers of flosdraad is verstandig. Ook de tong verdient af en toe wat aandacht.
Daar heb je geen 661 ingenieurs voor nodig. Een beetje discipline volstaat. Pieter keek nog eens in de spiegel. Hij glimlachte. “Ik ga voorlopig gewoon door met mijn ouderwetse tandenborstel.”
Zijn telefoon gaf een melding. ‘Uw mondhygiëne is vandaag nog niet geoptimaliseerd.’
Pieter pakte de telefoon op. “Bemoei je met je eigen zaken.” Toen poetste hij verder. Zonder camera. Zonder app. En vooral zonder publiek.
Want sommige dingen in het leven hoeven helemaal niet live gestreamd te worden. Zelfs je kiezen niet.

Helemaal met je eens. Dit had voor mij ook niet gehoeven. Men is helemaal doorgeslagen. 😕