Maandag is het weer: pas op, daar komen ze!

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Maandag is het zover.

De scholen gaan weer open.

Na weken van uitslapen, zwemmen, ijsjes eten, logeren, hutten bouwen en tot half elf ’s avonds buiten spelen, worden maandagmorgen in duizenden Nederlandse huishoudens de wekkers weer op scherp gezet. En dat is voor sommige kinderen een grotere schok dan een onverwachte overhoring breuken.

06.45 uur.

“OPSTAAN!” Stilte.

“JONGENS, OPSTAAN!” Nog steeds stilte.

“ALS JE NU NIET OPSTAAT, BEN JE TE LAAT!”

En plotseling klinkt boven een geluid dat verdacht veel lijkt op een stervende grizzlybeer die ontdekt dat zijn ontbijt verdwenen is.

Het schooljaar is begonnen.

In Capelle aan den IJssel komen de fietsen weer uit de schuur. Rugzakken worden gevuld. Broodtrommels verdwijnen ergens onderin tassen. Ouders zoeken sleutels die ze gisteren nog in hun hand hadden en kinderen vragen waar hun gymspullen zijn.

“Je hebt ze zelf opgeborgen.”

“Waar?”

“Dat weet ik niet.”

Een uitstekende start van het nieuwe schooljaar.

Maar er is iets waar we maandag allemaal even extra bij stil mogen staan: het verkeer.

Want terwijl kinderen met hun hoofd nog half in de vakantie zitten, rijden veel volwassenen met hun hoofd al bij de eerste vergadering, de mailbox, de deadline en die collega die maandagmorgen om 08.03 uur vraagt: “Heb jij dat rapport toevallig al gelezen?”

De een zit op de fiets. De ander in de auto. Een derde bromt op zijn bromfiets alsof hij persoonlijk door de Formule 1 is aangenomen.

En ergens daartussen fietst een kind dat misschien voor het eerst zelfstandig naar school gaat.

Dat kind heeft geen rijbewijs. Geen dashboard. Geen dodehoekspiegelGeen navigatiesysteem dat zegt: “Over 200 meter linksaf, maar pas op voor die idioot.”

Het heeft gewoon een fiets. En soms nog niet zoveel verkeerservaring.

Daarom een vriendelijk, maar dringend verzoek aan alle automobilisten, bromfietsers, scooterrijders en andere gemotoriseerde weggebruikers:

Doe maandag een beetje rustig aan.

Sterker nog: doe dat iedere dag.

Want die paar seconden die je wint door nét iets harder te rijden, wegen niet op tegen wat er kan gebeuren als een kind onverwacht oversteekt.

En ja, kinderen zijn soms onvoorspelbaar. Ze kunnen ineens linksaf slaan. Ze kunnen vergeten uit te kijken. Ze kunnen met drie vriendjes naast elkaar fietsen alsof ze gezamenlijk de Tour de France rijden. En ze kunnen natuurlijk ook gewoon een beetje dromen.

Maar eerlijk is eerlijk: volwassenen kunnen dat óók. Alleen noemen wij het dan “even niet opletten omdat ik met mijn gedachten ergens anders zit”.

We hebben allemaal haast. We hebben allemaal afspraken. We moeten allemaal ergens naartoe.

Maar een kind dat veilig op school aankomt, is toch een stuk belangrijker dan vijf minuten tijdwinst?

Maandag begint voor duizenden Capelse kinderen een nieuw schooljaar. Voor sommigen is het vertrouwd, voor anderen spannend en voor weer anderen is het de allereerste zelfstandige reis naar school.

Geef ze daarom letterlijk en figuurlijk de ruimte.

Kijk vooruit. Rem op tijd. Leg die telefoon weg. En vooral: heb een beetje geduld.

Want uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde. Dat de kinderen ’s morgens veilig vertrekken…

en ’s middags weer thuiskomen met verhalen over de meester, de juf, vriendjes, huiswerk en waarschijnlijk minstens één volkomen onbelangrijk maar voor hen buitengewoon belangrijk voorval.

En daar mogen we best een paar minuten langer over doen.

Een schooljaar duurt lang. Een mensenleven nog veel langer. Dus maandag: rustig aan.

De vakantie is voorbij. Maar de voorzichtigheid hoeft gelukkig nooit vakantie te nemen.

Geef een reactie