
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter las laatst een vacature en moest toch even twee keer met zijn ogen knipperen.
Niet omdat er een ingewikkelde functie werd aangeboden. Geen baan als raketgeleerde, quantumfysicus of professioneel Netflix-binger. Nee, het ging om een horecamedewerker.
Tot zover niets bijzonders.
Maar toen Pieter verder las, zag hij waar deze horecamedewerker aan de slag mocht.
Crematorium Schollevaar in Capelle aan den IJssel.
Kijk. Dan wordt het ineens een ander kopje koffie.
Nu is het natuurlijk volkomen logisch. Tijdens een afscheid komen mensen samen. Er wordt koffie geschonken, thee gezet, soms een drankje aangeboden en er moet iemand zijn die ervoor zorgt dat de bitterballen niet spontaan een eigen uitvaart organiseren.
Sterker nog: juist op zo’n moment is goede horeca ontzettend belangrijk.
Want wie ooit een afscheid heeft meegemaakt, weet dat er na de plechtigheid vaak een merkwaardige overgang plaatsvindt. Je zit met verdriet in je hoofd en plotseling staat er iemand naast je met de vraag: ‘Koffie?’ Een volkomen alledaagse vraag op een allesbehalve alledaags moment.
En toch is het misschien wel een van de meest menselijke dingen die je kunt aanbieden. Een kop koffie zegt namelijk meer dan koffie. Het zegt: ga nog maar even zitten. Neem de tijd. Je hoeft nu even helemaal niets.
Dat is dus geen horeca zoals op een terras waar je na twintig minuten begint te kijken waar je cappuccino blijft omdat je anders je trein mist. Hier gaat het om rust, aandacht en respect.
Toch moest Pieter glimlachen om de vacature. Want de koffiekamer van vroeger heet tegenwoordig een brasserie. Brasserie!
Dat klinkt toch alsof je na een indrukwekkend afscheid nog even kunt vragen: ‘Pardon, doet u ook iets met een plankje charcuterie?’
Vroeger ging je naar de koffiekamer. Tegenwoordig bezoek je de brasserie. En eerlijk gezegd ziet Pieter de ontwikkeling al voor zich.
Eerst krijgen we een menukaart. ‘Wilt u de cappuccino met een vleugje afscheid, of liever een dubbele espresso met crematoriummelange?’
‘Heeft u ook iets vegetarisch?’ ‘Jazeker. Een rouwsalade.’ En ergens achter de bar staat een medewerker die vraagt: ‘Wilt u er een koekje bij?’
Waarop de nabestaande zegt: ‘Nee dank u.’ ‘Prima. Dan laat ik hem hier even liggen voor het geval u zich bedenkt.’
Natuurlijk is dat flauwekul. En juist daarom moeten we oppassen dat we het niet te grappig maken. Want achter die vacature schuilt iets wezenlijks: mensen moeten tijdens een afscheid professioneel en menselijk worden opgevangen. Dat vraagt misschien wel meer van een horecamedewerker dan werken in menig restaurant.
Je moet kunnen aanvoelen wanneer je moet praten. Maar vooral wanneer je beter even je mond kunt houden. Je moet vriendelijk zijn zonder vrolijk te gaan doen. Je moet gastvrij zijn zonder dat het een feestje wordt. En je moet vooral begrijpen dat een kop koffie soms geen consumptie is, maar een klein stukje troost.
Dat vind ik eigenlijk mooi.
Al blijft Pieter ondertussen wel wachten op de volgende vacature. ‘DELA zoekt enthousiaste medewerker voor de afdeling Entertainment.’
En daarna weet Pieter het zeker. Op enig moment wordt de verbrandingsoven omgebouwd tot discotheek. Disco Inferno. Met lichtshow. Met rookmachine. En als klap op de vuurpijl een DJ die vraagt: ‘En dan nu een verzoeknummer van de familie?’
Maar goed. Voorlopig houden we het gewoon bij koffie. En misschien is dat maar goed ook. Want soms is een warme kop koffie, een rustige ruimte en iemand die begrijpt wat een mens op zo’n moment nodig heeft, precies genoeg.
Daar hoeft geen disco aan te pas te komen. Zelfs Pieter begrijpt dat. En dat wil wat zeggen.
