
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die slogans waarvan je hoopt dat ze ooit volkomen overbodig worden.
‘Wij eisen de nacht op’ is er zo eentje.
Niet omdat de nacht niet mooi is. Integendeel. De nacht heeft sterren, stilte, muziek, terrassen, verliefde mensen en dat merkwaardige moment waarop je om half twee ’s nachts ineens vindt dat een broodje shoarma een culinair hoogtepunt is. Maar de nacht heeft voor veel vrouwen ook iets anders: opletten.
Wie loopt daar? Waarom rijdt die auto zo langzaam? Moet ik mijn sleutel alvast tussen mijn vingers houden? Zal ik iemand bellen? En misschien wel de meest treurige vraag: Kan ik hier eigenlijk wel alleen lopen?
Daarom stapten afgelopen week in de nacht in verschillende Nederlandse steden honderden mensen op de fiets voor de actie ‘Wij eisen de nacht op’. Amsterdam, Leeuwarden, Apeldoorn, Den Bosch, Middelburg, Zutphen en Deventer deden mee. Met fietsbellen, protestborden en een duidelijke boodschap : ‘De nacht is ook van ons.’
Natuurlijk waren de vrouwen ruim in de meerderheid. En eerlijk gezegd vind ik dat als man best confronterend. Want achter zo’n initiatief zit namelijk een ongemakkelijke constatering: vrouwen voelen zich niet veilig door… mannen.
Niet door álle mannen natuurlijk. Maar wel door mannen. En laat dat nu precies het soort constatering zijn waar een ridderlijk mannenhart een beetje van zou moeten gaan krimpen.
Wij mannen zijn toch ooit opgevoed met het idee dat je een vrouw beschermt? De deur openhoudt? Haar fietsband oppompt? Een zwaar boodschappentasje draagt?
Nou, laten we dan vooral ook zorgen dat zij ’s avonds gewoon naar huis kan fietsen zonder eerst een veiligheidsanalyse van de route te moeten maken.
Daar zit volgens mij de echte uitdaging. Niet dat mannen massaal ’s nachts achter vrouwen aan gaan fietsen om te bewijzen dat ze wél veilig zijn. Dat lijkt me ongeveer hetzelfde als een pyromaan inhuren als brandwacht.
Nee. Wij moeten als mannen beginnen bij onszelf. Bij hoe we ons gedragen. Bij wat we normaal vinden. Bij hoe we reageren wanneer een vriend een opmerking maakt die eigenlijk helemaal niet grappig is. Bij het moment waarop iemand zegt: “Ach, ze moet zich niet zo aanstellen.”
Misschien moeten we dan juist wél iets zeggen. Niet omdat we de perfecte ridder op het witte paard moeten uithangen. Maar omdat fatsoen geen teamsport is.
En misschien moeten we onze zonen ook leren dat ‘nee’ gewoon nee betekent. Dat vrouwen geen wandelende openbare attractie zijn. Dat je iemand niet hoeft na te roepen omdat je toevallig beschikt over een stem en een matige woordenschat. En laten we vooral ophouden met dat merkwaardige mannenargument: “Maar ik zou zoiets nooit doen.”
Fijn. Dan zijn we al met z’n tweeën. Nu nog zorgen dat anderen het ook niet doen. Want uiteindelijk zou de mooiste overwinning van ‘Wij eisen de nacht op’ zijn dat de actie zichzelf overbodig maakt. Dat vrouwen over een paar jaar zeggen: “Fietstocht? Waarom eigenlijk?”
Omdat niemand meer bang hoeft te zijn. Omdat je om twee uur ’s nachts gewoon naar huis kunt fietsen. Omdat de straat van iedereen is. Omdat mannen hun verantwoordelijkheid hebben genomen. En omdat we eindelijk hebben begrepen dat een écht stoere man niet degene is voor wie anderen bang zijn.
Een écht stoere man is degene bij wie anderen zich veilig voelen. Dus, mannen… Laten we de nacht niet afpakken. Laten we ervoor zorgen dat vrouwen haar samen met ons kunnen beleven. Dat zou pas ridderlijk zijn.
En vooruit… Daar mogen we best eens een nachtje voor doorhalen.
