
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter houdt van ideeën die eigenlijk helemaal niet nieuw zijn, maar waarvan je achteraf denkt: waarom doen we dit niet al honderd jaar?
Het nieuwste voorbeeld staat binnenkort in Schollevaar. Een bos. Op poten. Jawel.
Niet figuurlijk. Niet als metafoor. Niet als een gemeentelijke beleidsnota waarin ‘groen’ vooral bestaat uit vijftien pagina’s tekst en één foto van een boom.
Nee. Gewoon twintig bomen die daadwerkelijk op hun eigen poten staan. Nou ja, poten in de vorm van bakken. En als het ergens anders gezelliger, groener of noodzakelijker is, worden ze opgepakt en verplaatst.
Pieter vindt dat prachtig.
Hij moest meteen terugdenken aan de jaren tachtig. Buurtgroep Schollevaar organiseerde toen in het buurthuis aan de Gong een heuse natuurtentoonstelling: Natuur je Buur.
Dat was in de tijd dat Schollevaar nog zo ongeveer de nieuwste wijk van Capelle was en bewoners nog moesten ontdekken wat er behalve beton, bakstenen, parkeerplaatsen en kinderen met voetballen allemaal in een wijk kon groeien.
Wim en Toos van Jaarsveld, de ouders van de huidige eigenaar van het vermaarde tuincentrum in Capelle, richtten destijds een prachtige binnentuin in. In de kelder van basisschool De Contrabas, waar Buurtgroep Schollevaar huist.
Een groene oase midden tussen de mensen.
Niet omdat iedereen onmiddellijk tuinman moest worden, maar omdat groen iets doet met mensen. En dat wisten ze toen blijkbaar al.
Anno 2026 hebben we daar allerlei ingewikkelde woorden voor. Klimaatadaptatie. Biodiversiteit. Hittestress. Participatie. Pieter noemt het liever: ‘Zet eens een boom neer, joh.’
Want laten we eerlijk zijn: een boom is een wonderlijk apparaat. Hij geeft schaduw. Hij verkoelt. Hij vangt fijnstof. Hij biedt vogels een woning zonder hypotheek. Hij maakt een straat mooier. En hij heeft geen wifi nodig.
Bovendien is een boom een buitengewoon sociaal wezen. Zet er één neer en mensen gaan er vanzelf omheen staan. En precies dát is het idee achter het Bos op Poten.
De twintig verplaatsbare bomen stonden de afgelopen maanden bij het sportplein van Het Baken en de Catamaran. Op 4 september verhuizen ze naar het Maria Danneels erf, vlak bij het wijkcentrum.
Pieter ziet het al voor zich. Twintig bomen op transport. Een soort groene volksverhuizing.
‘Waar gaat u naartoe?’ ‘Maria Danneels erf.’
‘En waarom?’ ‘We vonden het daar gezelliger.’
Dat is misschien wel de charme van het project. Bewoners kunnen zelf nadenken over hoe hun omgeving eruitziet. In een lijn? In een cirkel? Misschien wel in de vorm van een enorme groene gehaktbal.
En als de bomen uiteindelijk groot genoeg zijn en de buurt eraan gewend is geraakt, kunnen ze de bakken uit en de grond in. Het is dus eigenlijk een soort groen proefabonnement.
Eerst proberen. Bevalt het? Dan houden. En als niemand de bomen water geeft, krijgen we over een paar weken twintig uitgedroogde stammetjes met een bordje: “Wegens gebrek aan belangstelling retour afzender.’
Daarom is het ook een experiment in verantwoordelijkheid. Want een groene stad maken is niet alleen een kwestie van stenen eruit en planten erin. Het gaat ook om zorgen. Om elkaar. Om een beetje omkijken naar de plek waar je woont.
Op 4 september kunnen bewoners daarom niet alleen kijken, maar ook helpen. Bomen verplaatsen, nadenken, ontwerpen, elkaar ontmoeten en daarna samen barbecueën.
Pieter vindt dat eigenlijk de mooiste combinatie.
Samen stad maken. Samen zorgen. Samen zijn.
En misschien begint een leefbare wijk inderdaad niet met een groot plan. Misschien begint het met twintig bomen. Een schep. Een paar buren. Een barbecue. En iemand die zegt: ‘Zullen we die boom daar eens neerzetten?’ Waarop een ander antwoordt: ‘Prima. Maar dan geef jij hem voortaan wel water.’
Kijk. Daar begint de beschaving.
