De Fabeltjeskrant: wie zegt dat vroeger niet meer bestaat?

Pieter was twaalf toen hij ernaar keek. Een puber dus. Een leeftijd waarop je officieel geacht wordt volwassen te worden, maar ondertussen nog gewoon met je neus voor de televisie zat als meneer de Uil zijn krant opensloeg.

De Fabeltjeskrant.

En jaren later, toen Pieter inmiddels 33 was en zelf vader, keek hij opnieuw. Niet omdat hij ineens weer twaalf was geworden. Althans, dat vertelde hij zichzelf. Het was natuurlijk voor de kinderen. Vaderlijke betrokkenheid, opvoedkundige verantwoordelijkheid, culturele vorming. Je moet het tenslotte ergens onder kunnen scharen.

Maar diep vanbinnen wist Pieter wel beter. Hij vond het gewoon prachtig.

En nu, 47 jaar na de laatste oorspronkelijke aflevering, blijkt dat De Fabeltjeskrant nog altijd springlevend is. Niet alleen bij mensen die bij het horen van “Hallo, meneer de Uil” onmiddellijk terugschieten naar een televisie met twee knoppen en een beeldbuis zo diep als een schoenendoos, maar óók bij kinderen van nu.

Dat is toch wonderlijk.

Terwijl kinderen tegenwoordig beschikken over schermen die dunner zijn dan een boterham en toegang hebben tot ongeveer het hele universum, blijken ze nog steeds belangstelling te hebben voor een uil, een wolf, een raaf en een hele verzameling andere bewoners van het Grote Dierenbos.

De originele afleveringen zijn inmiddels gerestaureerd. Kleuren opgefrist, geluid verbeterd en beeld technisch opgepoetst. Maar gelukkig is er één ding niet gerestaureerd: de ziel.

Want daar zat hem nu juist de kracht.

De Fabeltjeskrant hoefde niet harder, sneller of spectaculairder. Er hoefde geen ontploffende auto in, geen superheld met een cape en ook geen pratende smartphone die op eigen initiatief naar de snackbar bestelde.

Er waren gewoon dieren. Dieren die praatten, kibbelden, mopperden, opschepten, zich vergisten en soms buitengewoon menselijke trekjes vertoonden. En daarin zat een soort wijsheid die kinderen begrepen en volwassenen soms pas veel later.

De serie was grappig, maar nooit zomaar grappig. Onder het jolige verenpak zat regelmatig een boodschap verstopt.

Over hebzucht. Over vriendschap. Over macht. Over domheid. Over vooroordelen. Over het feit dat iemand die heel hard roept niet automatisch gelijk heeft.

Eigenlijk was het Grote Dierenbos gewoon een samenleving in zakformaat. Met als voordeel dat je na een ruzie niet meteen een talkshow hoefde te bellen.

Dat alle zestienhonderd oorspronkelijke afleveringen opnieuw beschikbaar komen, is daarom meer dan nostalgie. Het is ook een kleine les in cultuur. Blijkbaar hoeft iets niet nieuw te zijn om opnieuw ontdekt te worden.

Misschien is dat wel de mooiste boodschap van De Fabeltjeskrant. Dat verhalen kunnen blijven leven. Dat kinderen van vandaag kunnen lachen om dezelfde grappen waar hun ouders vroeger om lachten. En dat grootouders ondertussen kunnen zeggen: “Kijk, dáár keek opa vroeger ook naar!” Waarop het kleinkind waarschijnlijk antwoordt: “Opa, dat was toch in zwart-wit?”

En dan begint het echte sprookje. Want vooruitgang is prachtig. Maar sommige dingen hoef je niet te vervangen. Soms moet je ze gewoon even afstoffen. En dan blijkt ineens dat meneer de Uil nog steeds iets te vertellen heeft.

Geef een reactie