Tijdreizen — toen de toekomst nog gewoon op cassette stond

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Er zijn van die programma’s waarvan je achteraf denkt: wat waren we in vredesnaam aan het doen? En er zijn programma’s waarvan je denkt: verdraaid, we waren onze tijd gewoon vooruit.

Tijdreizen was zo’n programma.

In juni 1999, toen mobiele telefoons nog vooral dienst deden als baksteen met antenne, internet nog piepte en kraakte alsof er een gewonde kanarie door de telefoonlijn kroop en niemand ooit van een podcast had gehoord, mocht ik bij Radio Capelle een eigen radioprogramma presenteren.

Ik was 43.

Dat klinkt tegenwoordig ongeveer alsof een bejaarde met een wandelstok zich inschrijft voor The Voice, maar in die tijd vond ik mezelf nog uitstekend bij de jeugd passen. Mijn programma heette Tijdreizen en ging over de toekomst van Capelle. Nieuwe snufjes, ideeën, interviews, muziek en vooral de vraag: hoe zou onze woonplaats er in 2020 uitzien?

2020!

Dat was toen ongeveer net zo ver weg als Mars.

In samenwerking met de gemeente Capelle aan den IJssel probeerden we inwoners aan het denken te krijgen over hun woonplaats van de toekomst. Capelle 2020 heette het project. En omdat je voor een toekomstprogramma natuurlijk een technicus nodig hebt die minstens één generatie jonger is dan de presentator, kwam daar Kasper Kooij binnenwandelen.

Kasper was zestien. Zestien! Ik was dus 43 en hij 16. Dat betekende dat ik hem uitlegde hoe de toekomst eruitzag, terwijl hij mij waarschijnlijk probeerde uit te leggen hoe de apparatuur werkte.

Kasper was de jonge hond van Radio Capelle. Charmant brutaal, handig en met die blik van iemand die al wist dat hij later iets met radio zou gaan doen. Hij had op zijn twaalfde zijn eerste radiostappen gezet en beschikte toen al over meer radiotalent dan menig volwassen presentator met een eigen parkeerplaats bij de studio.

En kijk waar hij terechtkwam. BNR, NOS, NPO Radio 1, NPO Radio 2, High Tea, Hotel Kooij, de Top 2000, Curaçao met KukeleKooij en tegenwoordig het ANP, waar zijn stem dagelijks door het land reist met nieuws waarvan je soms wenst dat het iets vrolijker was.

En daar zit de grap van het tijdreizen.

In 1999 maakten Kasper en ik een programma over de toekomst. We hadden toen geen idee dat één van die jonge mensen achter de knoppen uiteindelijk zelf onderdeel van die toekomst zou worden.

Ik moest daar laatst aan denken. Aan die studio. Aan die microfoon. Aan muziek die nog vanaf fysieke dragers kwam. Aan telefoons waarmee je kon bellen en verder eigenlijk helemaal niets. Aan een zestienjarige technicus die waarschijnlijk allang wist dat radio meer was dan knopjes indrukken. En aan mezelf, 43 jaar jong, die dacht dat 2020 de verre toekomst was.

Nu zijn we alweer zoveel jaar verder. De toekomst blijkt dus nogal ongeduldig.

Misschien is dat wel de mooiste les van Tijdreizen: je hoeft niet altijd precies te weten waar je naartoe gaat. Soms is het voldoende om nieuwsgierig te blijven, mensen een podium te geven en af en toe iemand naast je te zetten die jonger en slimmer is.

En als je geluk hebt, blijkt die jonge technicus jaren later een stem te zijn die heel Nederland herkent. Kijk, dát noem ik nou pas echt tijdreizen.

En eerlijk is eerlijk: ik ben vooral benieuwd wat Kasper in 2040 met mijn toenmalige radioprogramma gaat doen. Hopelijk heeft hij tegen die tijd de opname nog. Op cassette. Want sommige dingen uit de toekomst kun je maar beter ouderwets bewaren.

Geef een reactie