
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Nederland is een land van protesten.
Boeren hebben trekkers. Bouwvakkers hebben spandoeken. Ambtenaren hebben actiebereidheid en vakbonden hebben vergaderruimtes waar men daar eindeloos over kan praten.
Maar deze week ontdekte Pieter Pottenkijker dat er een beroepsgroep is die tot nu toe schromelijk is onderbelicht gebleven.
De schapen.
En dan hebben we het niet over een verdwaald lammetje dat ergens achter een hek staat te mekkeren omdat het zijn moeder kwijt is. Nee. We hebben het over een georganiseerde protestbeweging. Een kudde met een missie.
Aan de Ringvaart in Capelle aan den IJssel, ter hoogte van Bermweg 181, was het deze week raak.
De schapen van schapenverloskundige Marjan Hoogerwaard waren het zat. Want de hertog en barones van Residentie Hoogerwaard waren er niet.
Marjan en haar Felix – door ingewijden ook wel ‘de man van de hamer en de grasmaaier’ genoemd – genoten van een welverdiende, zij het korte vakantie.
En daar hadden de schapen zo hun gedachten over. Want wie zorgt er voor je als je schaap bent en je vaste menselijke vertrouwenspersoon plotseling elders aan het genieten is?
Juist. Dan kom je in actie.
Alleen hadden deze demonstranten een praktisch probleem. Schapen hebben geen tractor.
Dat maakt het blokkeren van een snelweg al meteen een stuk ingewikkelder. Bovendien mogen ze zonder begeleiding niet zomaar de weg op. En een kudde die op de A16 langzaam richting Barendrecht wandelt, wordt vermoedelijk door Rijkswaterstaat niet beschouwd als een verkeersluwe demonstratie.
Dus moesten de schapen creatief zijn. Ze grepen naar het oudste actiemiddel van allemaal: het spandoek.
Pieter zag voor zich.
‘MARJAN MOET TERUG!’
Of:
‘GEEN VAKANTIE ZONDER SCHAPEN!’
En misschien, voor de wat radicalere vleugel:
‘EERST WOL, DAN WELZIJN!’
De precieze tekst bleef enigszins onduidelijk. Schapen zijn tenslotte niet sterk in kalligrafie. Maar de boodschap was glashelder. Er was onvrede.
En als er één ding is dat Pieter inmiddels heeft geleerd, is het dat je protesterende schapen niet moet onderschatten.
Want voor je het weet heb je een wolk van verontwaardiging, vier spandoeken en een voorzitter die roept dat er ‘geen centimeter gras meer wordt gemaaid voordat er naar de achterban wordt geluisterd’.
Toch leek de situatie uiteindelijk mee te vallen.
Want toen Adri, Pieters’ lief, zich bij het hek meldde, gebeurde er iets merkwaardigs. De kudde werd stil. Niet een beetje stil. Maar stil op een manier waarop zelfs Pieter Pottenkijker even zijn adem inhield. Adri bleek namelijk over een bijzondere gave te beschikken. Zij is een schapenfluisteraar. Waar anderen met dieren praten, lijkt Adri met schapen te onderhandelen.
Zonder cao. Zonder mediator. Zonder crisisoverleg. Gewoon door er te zijn.
De schapen kwamen naar het hek, luisterden en leken na afloop tot de conclusie te komen dat hun protest voorlopig was gehoord.
Daarna draaiden ze zich om. En gingen grazen.
Zoals alleen schapen dat kunnen: alsof er zojuist geen staatsgreep was gepleegd.
Pieter haalde opgelucht adem. De rust was teruggekeerd. Voorlopig althans. Want één ding weet hij inmiddels zeker: Nederland moet niet alleen luisteren naar boeren, burgers en buitenlui.
Soms moet je ook gewoon even naar
de schapen luisteren. Want wie weet wat er gebeurt als ze ooit ontdekken dat ze óók een trekker kunnen besturen.
Dan zijn we pas écht de klos.
