
Over goede bedoelingen, slechte gewoonten en de verleiding van een paaltje
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter is een vergevingsgezind mens. Dat mag ook wel eens gezegd worden.
Hij vergeeft mensen die hem midden in een zin onderbreken. Hij vergeeft mensen die bij de kassa nog even hun hele boodschappenlijstje uit de tas moeten vissen. Hij vergeeft zelfs mensen die bij groen licht niet optrekken omdat ze eerst geestelijk toestemming moeten geven aan hun automobiel.
Pieter is de moeilijkste niet. En hij zal bovendien de allerlaatste zijn om te beweren dat hij zelf foutloos door het verkeer beweegt. Ook Pieter heeft weleens een verkeersbord gemist, een afslag verkeerd genomen of zich afgevraagd waarom een rotonde tegenwoordig meer afslagen heeft dan een gemiddelde snelweg.
Maar er zijn grenzen. En die grenzen liggen tegenwoordig in het Ringvaartpark ongeveer ter hoogte van het fietspad langs de Schollevaartseweg.
Daar begint namelijk een stukje Nederland waar de verkeersregels kennelijk worden beschouwd als een vriendelijk advies. Een soort suggestie. Een brochure die je mag lezen, maar waar je niet noodzakelijkerwijs naar hoeft te handelen.
Het fietspad tussen de Bermweg en de Oostelijke Randweg is namelijk een gewilde sluiproute geworden. Voor automobilisten. Voor leveranciers. Voor mensen die denken: ach, ik moet maar een klein stukje. En voor bestuurders die bij het zien van de paaltjes in het wegdek blijkbaar onmiddellijk veranderen in professionele rallyrijders.
Want die paaltjes? Die zijn daar natuurlijk niet voor de sier neergezet. Ze zijn bedoeld om motorvoertuigen op het fietspad te weren. Maar ja. Een paaltje is voor sommige mensen geen verkeersmaatregel. Het is een uitdaging.
Top Gear – Ringvaartpark Special Edition. “Dames en heren, we zien hier een bestuurder naderen. Hij ziet het paaltje. Hij twijfelt. Hij kijkt naar links. Hij kijkt naar rechts. En ja hoor! Hij kiest voor het voetpad!”
Applaus. Publiek uit zijn dak. Pieter niet. Want ondertussen komt er een fietser aan. En daar zit precies het probleem.
Een fietspad is geen extra rijstrook voor automobilisten die haast hebben. Het is geen laad- en loszone. Geen parkeerstrook. Geen Kiss & Ride. Geen “ik ben zo weer weg”-baan. En ook geen logistieke achtertuin voor iemand die met een bestelbus vol dozen bij een supermarkt moet zijn.
Het is een fietspad. Dat woord is tamelijk duidelijk. Fiets. Pad.
Twee zelfstandige naamwoorden die samen een verrassend heldere boodschap vormen.
Ook kleine citycars en brommobielen hebben daar niets te zoeken. De verkeersregels zijn daar bepaald niet dubbelzinnig over. Voor het rijden met een motorvoertuig op een fietspad kan in 2026 een boete van €190 worden opgelegd, exclusief €9 administratiekosten. Dat is dus €199. Pieter heeft het even uitgerekend.
Als hij daar iedere dag een paar overtreders zou mogen verbaliseren, zou hij binnen de kortste keren financieel onafhankelijk zijn. Sterker nog: Pieter zou vermoedelijk als eerste gemeentelijk handhaver in Nederland een eigen financieel jaarverslag kunnen presenteren.
“Gemeente Capelle aan den IJssel – afdeling Fietspadbeheer. Resultaat eerste kwartaal: uitstekend.”
En dan hebben we het nog niet eens over de afvalproblematiek. Want ook daar wordt Pieter steeds minder zen van.
Regelmatig verschijnt er afval op plekken waar het niet hoort. Soms lijkt het alsof bepaalde inwoners uit Nieuwerkerk aan den IJssel hun afval een stukje laten wandelen. Eerst door Nieuwerkerk, vervolgens over de gemeentegrens en uiteindelijk ergens in Capelle: “Zo, zoek het uit.”
Pieter wil uiteraard niemand over één kam scheren. Er wonen in Nieuwerkerk ongetwijfeld heel veel keurige mensen. Sterker nog: misschien wel de meeste. Maar er is een kleine groep die kennelijk denkt dat de gemeentegrens ook een soort afvalscheidingslijn is. Capelle: afvalvrij. Nieuwerkerk: nog even zoeken.
En daar kan Pieter zich dus behoorlijk over opwinden. Niet omdat Pieter vindt dat alles altijd perfect moet. Integendeel.
Hij weet dat mensen fouten maken. Maar er is een verschil tussen een fout maken en structureel denken dat regels vooral voor anderen gelden. Dat geldt voor afval. Dat geldt voor verkeer. En eigenlijk geldt het voor nogal veel dingen in het leven.
Regels zijn niet bedacht om ons te pesten. Ze zijn er meestal omdat er ooit iemand heeft bedacht: misschien is het handig als we met z’n allen een beetje rekening met elkaar houden.
Een fietspad is veilig zolang iedereen het ook als fietspad gebruikt. Een woonwijk blijft prettig zolang mensen niet parkeren waar het hen toevallig uitkomt. Een buurt blijft leefbaar wanneer afval niet als decoratie in de openbare ruimte wordt achtergelaten. En samenleven begint misschien wel precies daar: bij het simpele besef dat jouw gemak niet automatisch belangrijker is dan het ongemak of gevaar voor een ander.
Dus Pieter blijft vergevingsgezind. Hij zal niemand persoonlijk aan de schandpaal nagelen. Maar als de gemeente hem ooit vraagt: “Pieter, wilt u handhaver worden?” Dan hoeft men vermoedelijk maar één ding te zeggen. Waar kan hij tekenen?
Want Pieter heeft al een hesje in gedachten. Op de voorkant staat: HANDHAVING En op de achterkant: IK VERGEEF U. MAAR U KRIJGT WEL EEN BON. Dat lijkt hem eigenlijk een heel redelijke vorm van vergevingsgezindheid.
En eerlijk is eerlijk: Als Pieter daarmee ook het fietspad veilig kan houden én de illegale afvalberg een beetje kan laten slinken, dan is hij bereid daar best een paar vrije middagen voor op te offeren.
Want vergeven is mooi. Maar voorkomen dat iemand onder een auto of bestelbus terechtkomt omdat die auto zo nodig over het fietspad moest? Dat is nog veel mooier.
Een beetje meer rekening houden met elkaar. Misschien is dát wel de enige verkeersregel die we allemaal wat vaker zouden mogen naleven.
