Sterren die je niet voor jezelf houdt

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Er zijn van die nachten waarop de hemel iets minder ver weg lijkt.

Je ligt buiten, kijkt omhoog en denkt: kijk nou toch…

Miljarden sterren. Een beetje alsof iemand hierboven de kerstverlichting heeft opgehangen en vervolgens is vergeten de handleiding erbij te doen.

Pieter Pottenkijker lag laatst ook zo. In zijn tuin.

Niet omdat hij verdwaald was. Niet omdat hij op zoek was naar een satelliet. En ook niet omdat Adri had gezegd: “Ga jij maar even naar buiten, Pieter.”

Nee. Pieter lag daar omdat sommige dingen beter te begrijpen zijn wanneer je even niets probeert te begrijpen.

Dat is trouwens een onderschatte bezigheid. Niets begrijpen.

We willen tegenwoordig alles weten. Waarom iemand doet wat hij doet. Waarom iemand niet reageert. Waarom de wereld doet wat-ie doet. Waarom de buurman zijn auto precies zo parkeert dat je er met geen mogelijkheid langs kunt. Vooral dat laatste blijft een mysterie.

Maar daar, onder die sterren, dacht Pieter ineens aan iets anders. Aan wensen. Want stel nou…

Stel nou dat iedere ster die je ziet een wens is. Dan lag daar dus een hemel vol wensen.

Pieter begon er een paar te tellen. 

Eén. Voor iemand die bang is. Twee. Voor iemand die iemand mist. Drie. Voor iemand die al heel lang sterk probeert te zijn, terwijl hij eigenlijk gewoon even moe is. Vier. Voor een kind dat veel te vroeg heeft moeten leren wat grote-mensen-zorgen zijn. En vijf… Die hield Pieter even voor zichzelf. Dat mag namelijk ook.

We zijn soms zo druk bezig met geven, zorgen, helpen en klaarstaan, dat we vergeten dat ook wijzelf een wens mogen hebben.

Een beetje hoop. Een beetje rust. Een beetje geluk. Of gewoon een dinsdag waarop alles eens níét ingewikkeld is. Dat zou al een wonder zijn.

Maar Pieter had nog veel meer sterren gezien. En die wilde hij niet allemaal zelf houden. Want wat moet je met honderd wensen als je ze allemaal in je eigen broekzak stopt? Dan loop je binnen de kortste keren met een bolle broek door de tuin en vraagt iedereen zich af of je een nieuwe mobiele telefoon hebt gekocht.

Nee. Sommige wensen moet je loslaten. Voor vrede. Niet alleen tussen landen. Maar ook tussen mensen. In gezinnen.

Aan keukentafels. In appgroepen. En soms gewoon in jezelf.

Pieter liet ook een ster los voor wat meer zachtheid. Want we zijn nogal goed geworden in hard zijn. Een mening moet tegenwoordig niet alleen een mening zijn. Hij moet meteen worden uitgesproken, verdedigd, onderbouwd, doorgestuurd en liefst voorzien van drie uitroeptekens.

ZO DUS!!!

Terwijl een beetje zachtheid soms veel meer doet.

Een ster voor minder oordeel. Een ster voor wat meer geduld.

Een ster voor mensen die anders denken. En misschien wel de belangrijkste: een ster voor wat meer wij.

Want ergens onderweg zijn we een beetje vergeten dat een mens niet altijd gelijk hoeft te hebben om toch gelijkwaardig te zijn.

En toen keek Pieter weer omhoog. De sterren stonden er nog steeds. Ze maakten geen lawaai. Ze discussieerden niet. Ze vroegen niet wie er gelijk had. Ze waren er gewoon.

Licht. Op afstand. En toch dichtbij.

Misschien is dat wel wat we soms voor elkaar kunnen zijn. Geen oplossing. Geen groot advies. Geen wijs verhaal. Maar gewoon even een beetje licht. Op het moment dat iemand het nodig heeft.

Dus als je vannacht naar boven kijkt en er valt een ster naar beneden… Raap haar dan op. Houd haar even vast. Je hoeft niet meteen te weten wat je ermee moet.

Misschien is het een wens voor jezelf. Misschien voor iemand die je lief is. Misschien voor iemand die je helemaal niet kent.

En misschien… moet je haar daarna gewoon weer loslaten.

Omdat sommige wensen niet bedoeld zijn om bezit van te worden. Maar om hun weg te vinden. Naar precies die plek waar ze het hardst nodig zijn.

Dat zijn de Denkdingen van Pieter Pottenkijker. Geen antwoorden. Wel een paar sterren om onderweg niet te vergeten dat het donker nooit het hele verhaal vertelt.

En als Pieter vannacht toevallig weer in zijn tuin ligt… dan weet je het. Hij is niet gek geworden. Hij is gewoon sterren aan het verzamelen.

Voor ons allemaal.

Geef een reactie