
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die woorden waar je spontaan trek van krijgt. Komkommertijd is er zo eentje.
Bij Pieter heeft dat niets te maken met het ontbreken van nieuws, maar alles met het ontbreken van een broodje kroket. Want zet een schaaltje komkommer op tafel en Pieter is ineens een soort Joop Braakhekke zonder restaurant. Snijden, dippen, happen. En vooral: doorgaan.
Zijn kleinzoons Joshua en Boaz denken daar precies zo over. Komkommer is bij hen geen groente, maar een levenshouding. Als het kon, zouden ze waarschijnlijk hun tanden poetsen met komkommersap en hun huiswerk maken op een komkommer.
“Komkommertijd!” roept Pieter dan vrolijk. En daar zit een mooie dubbele bodem in.
Want komkommertijd betekent natuurlijk ook de periode waarin de journalistiek collectief met de handen in het haar zit omdat er ogenschijnlijk niets gebeurt. Geen kabinet dat valt. Geen relletje. Geen BN’er die iets doms zegt. Geen politicus die per ongeluk de waarheid vertelt. Geen deskundige die op televisie uitlegt dat alles ingewikkelder is dan we denken.
Kortom: paniek in de redactiekamer. Dus gaan we op zoek naar nieuws. Een kat zit vast in een boom. Een man heeft een bijzondere aardappel gevonden. Een vrouw uit Lutjebroek bakt voor de 37e keer dezelfde appeltaart. En ergens in Nederland heeft iemand een tuinkabouter die verdacht veel lijkt op een voormalig minister.
BREAKING NEWS!
Wij willen nieuws. Maar dan wel nieuws dat ons bloed sneller laat stromen. Slecht nieuws vinden we interessant. Goed nieuws vaak niet.
Een oorlog? Nieuws. Een ruzie? Nieuws. Een crisis? Nieuws. Een schandaal? Liefst met camera erbij. Maar honderd mensen die elkaar helpen omdat ze vinden dat je elkaar nu eenmaal helpt? Ach. Dat is hooguit een klein berichtje op pagina 23.
En dat is eigenlijk best vreemd.
Want misschien zijn we een beetje verslaafd geraakt aan onrust. Alsof nieuws pas waarde krijgt wanneer we er buikpijn van krijgen. Alsof een bericht pas belangrijk is wanneer we er boos, bang of verontwaardigd van worden.
Terwijl goed nieuws iets doet wat minstens zo belangrijk is.
Het maakt je blij. Het maakt je dankbaar. Het geeft je vertrouwen. Het laat zien dat mensen nog steeds naar elkaar omkijken. Dat iemand een onbekende helpt. Dat buren voor elkaar koken. Dat jongeren een gewonde vogel redden. Dat een kind een oude mevrouw helpt oversteken. Dat iemand zomaar zegt: “Kom, ik help je wel even.”
Misschien moeten we daar wat vaker bij stilstaan. Niet omdat de wereld daarmee ineens perfect wordt. Dat zou zelfs Pieter niet geloven. Daarvoor kent hij de mensheid te goed en zijn komkommers te weinig de neiging om vanzelf in de koelkast te springen.
Maar omdat aandacht ook een keuze is. Wat we aandacht geven, groeit. Dus laten we deze zomer eens wat vaker komkommertijd vieren. Niet omdat er niets gebeurt. Maar omdat we oog hebben voor wat er wél gebeurt. Voor het kleine goede nieuws. Voor de glimlach. Voor de helpende hand. Voor Joshua en Boaz die samen een komkommer wegwerken alsof ze de finale van het wereldkampioenschap snacken hebben bereikt.
En als iemand vraagt of Pieter nog nieuws heeft? Zeker.
Twee kleinzoons hebben vandaag een hele komkommer opgegeten.
Goed nieuws. En daar wordt een mens zomaar gelukkig van.
Komkommer erbij?
