
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn woorden die ooit iets betekenden. Niet zomaar iets. Echt iets. Woorden met een geschiedenis. Een gewicht. Een verleden. Soms zelfs een baard. En dan gebeurt er iets merkwaardigs.
We gaan zo’n woord gebruiken. Eerst voorzichtig. Dan iets vaker. Daarna voor bijna alles.
En uiteindelijk betekent het woord ongeveer hetzelfde als: ik vond het wel aardig, maar ik wil er graag een spirituele saus overheen.
Neem het woord magisch. Vroeger was iets magisch wanneer er werkelijk iets bijzonders gebeurde. Een goochelaar die een konijn uit een hoed trok. Een ontmoeting met een eenhoorn. Een onverwachte brief van de Belastingdienst waarin stond dat u geld terugkreeg.
Tegenwoordig is alles magisch. Een wandeling. Een kop thee. Een gesprek. Een weekend. Een maaltijd. Een stilte. Een zonsondergang.
Laatst las ik over iemand die een “magische ochtend” had gehad. Ik dacht onmiddellijk aan een meteorietinslag. Een bezoek van een buitenaards wezen. Of op zijn minst een koffiezetapparaat dat zichzelf had ontkalkt.
Maar nee. De zon was opgekomen. De koffie was lekker. En iemand had een mooie gedachte gehad.
Kijk. Dat is natuurlijk prachtig. Maar misschien mag een mooie ochtend soms gewoon een mooie ochtend zijn. Dat is al een hele prestatie.
De heilige stoelencirkel
Dan hebben we sacraal. Een woord dat ooit verwees naar het heilige. Naar iets wat apart stond van het gewone. Iets met een bijzondere betekenis. Tegenwoordig kan bijna alles sacraal zijn. Een yogaruimte. Een slaapkamer. Een bos. Een kring van twaalf mensen op kussentjes. Een grasveld waarop iedereen met gesloten ogen naar een klankschaal luistert. “Laten we samen een sacrale plek creëren,” zegt de begeleider dan. Meestal betekent dat:
Zet je telefoon uit. Luister naar elkaar. En maak geen grapjes wanneer iemand vertelt over zijn innerlijke kind.
Dat zijn op zichzelf uitstekende afspraken. Maar ik vraag mij soms af of daar onmiddellijk het heilige voor uit de kast moet. Ik heb thuis ook een stoel waarop ik graag zit. Die stoel is belangrijk voor mij. Maar ik zou hem niet meteen sacraal noemen. Al moet ik toegeven dat mijn vrouw Adri daar anders over denkt wanneer ik er met mijn voeten op zit.
Alles is een trauma
Dan is er het woord trauma. Een belangrijk woord. Een noodzakelijk woord. Een woord dat ons heeft geholpen om beter te begrijpen hoe ingrijpende gebeurtenissen een mens langdurig kunnen beïnvloeden. Maar inmiddels lijkt het woord soms op een elastiek dat zo ver is uitgerekt dat het ieder moment kan terugschieten in het gezicht van de taal.
Een afwijzing? Trauma. Een strenge leraar? Trauma. Een verbroken relatie? Trauma. Een familiediner waarbij iemand zei dat je haar er vroeger beter uitzag? Mogelijk trauma.
Laat ik vooropstellen: mensen kunnen diep gekwetst raken. Mensen kunnen beschadigd worden. Mensen kunnen ervaringen meemaken die hun leven jarenlang beïnvloeden. Maar niet alles wat pijn doet, is een trauma.
Sommige dingen zijn verdrietig. Sommige dingen zijn moeilijk. Sommige dingen zijn ronduit vervelend. En sommige dingen zijn gewoon een rotdag. Dat laatste is overigens geen officiële diagnose. Hoewel ik vermoed dat daar binnenkort een driedaagse training voor komt.
Geef het een plek
Een van mijn favoriete woorden uit het hedendaagse taaluniversum is plek. Alles moet tegenwoordig een plek krijgen.
Je geeft je verdriet een plek. Je neemt je plek in. Je komt uit een oude plek. Je spreekt vanuit een gekwetste plek. Je voelt waar iets in je lichaam een plek heeft. Je creëert een veilige plek.
Je houdt ruimte voor wat zich wil aandienen.
Plek is eigenlijk het woord plaats, maar dan met een dekentje eromheen. Een plaats is praktisch. Een plek is warm. Een plaats is waar je auto staat. Een plek is waar je emoties mogen landen.
Op zichzelf is daar niets mis mee. Maar soms denk ik: Misschien hoeft niet alles een plek te krijgen. Sommige dingen hebben al een plek. En sommige dingen liggen gewoon in de weg. Dat is geen trauma. Dat is soms gewoon een doos die al drie jaar op zolder staat.
Je mag helemaal jezelf zijn
Dan de zin: “Je mag hier helemaal jezelf zijn.” Een prachtige zin. Maar ik heb er wel een vraag bij. Wat gebeurt er wanneer mijn volledige zelf besluit om tijdens de gezamenlijke meditatie luid te zeggen: “Dit is eigenlijk nogal gekunsteld”? Mag ik dan nog steeds helemaal mezelf zijn? Of wordt er dan voorzichtig een andere plek voor mij gecreëerd?
Waarschijnlijk een veilige plek. Met thee. En een gesprek over weerstand. Want meestal bedoelen we met “jezelf zijn” een bepaald soort jezelf. Een open zelf. Een kwetsbaar zelf. Een gevoelig zelf. Een zelf dat durft te delen. Een zelf dat luistert. Een zelf dat na een oefening zegt: “Dat raakt me.”
Maar wat als je authentieke zelf zegt: “Ik vind dit onzin”? Kijk. Daar wordt de authenticiteit soms ineens een stuk minder magisch.
Energie: het Zwitserse zakmes van de taal
En dan energie. Energie is het Zwitserse zakmes onder de woorden. Je kunt er werkelijk alles mee. “Ik voelde een vreemde energie.” Dat kan betekenen: Ik vertrouwde hem niet.
“Er hing een zware energie.” Dat kan betekenen: Er was spanning. Iemand was verdrietig. De vergadering duurde drie uur. Of het raam zat dicht en er waren veertien mensen in een ruimte die officieel geschikt was voor acht.
“Hij heeft een lage energie.” Dat kan betekenen: Hij is boos. Hij is moe. Hij is chagrijnig. Of hij heeft gewoon nog geen koffie gehad.
Het handige van energie is dat het klinkt alsof je iets objectiefs hebt waargenomen. “Ik vertrouw hem niet” is een oordeel. “Zijn energie klopt niet” klinkt alsof je over een meetinstrument beschikt. Alsof je hem even met een spirituele multimeter hebt doorgemeten.
Piep. Lage trilling. Afgekeurd.
Hoge trilling, lage tolerantie
Over trilling gesproken. Ook hoge trilling en lage trilling doen het uitstekend. Een hoge trilling betekent meestal dat iemand vrolijk, liefdevol, rustig en inspirerend is. Een lage trilling betekent meestal dat iemand boos, angstig, jaloers, negatief of kritisch is. Dat laatste vind ik interessant. Want als iemand kritisch is, is dat kennelijk een lage trilling.
Maar als iemand kritisch is op de mensen die beweren dat hij een lage trilling heeft? Dan is dat vermoedelijk een blokkade. Alles blijft zo mooi binnen het systeem. Een beetje zoals een voetbalwedstrijd waarbij één team ook de scheidsrechter, de VAR en de regels heeft geschreven.
Het universum heeft een mening
En dan hebben we het universum. Het universum heeft het tegenwoordig razend druk. Het stuurt signalen. Het opent deuren. Het sluit wegen. Het brengt mensen samen. Het legt veertjes op fietspaden. En het zorgt ervoor dat je precies op het juiste moment een Instagrambericht tegenkomt over een retraite van € 1.997. “Het universum wilde mij iets vertellen.”
Dat kan natuurlijk. Mensen zoeken al duizenden jaren betekenis in gebeurtenissen. Daar is niets vreemds aan. Maar ik heb wel gemerkt dat het universum opvallend vaak dezelfde mening heeft als degene die naar het universum luistert. Het universum zegt zelden: “Bied je excuses aan.” “Werk je administratie bij.” “Betaal die rekening.” “Ga eens in gesprek met die persoon die je al drie jaar ontwijkt.”
Nee. Het universum zegt vooral: “Kies voor jezelf.” “Volg je hart.” “Zeg je baan op.” “Boek die opleiding.” En het universum heeft daarbij opvallend vaak een betaalpagina.
Manifesteren: een prestatiesysteem met wierook
Dan manifesteren. Ook hier zit een kern van waarheid in. Wie een doel heeft, ziet vaak meer mogelijkheden. Wie ergens in gelooft, houdt het misschien langer vol. Gedachten beïnvloeden gedrag. Gedrag beïnvloedt resultaten.
Allemaal begrijpelijk. Maar soms wordt manifesteren een soort kosmische klantenservice. Ik denk aan overvloed. Dus komt overvloed. Ik denk aan succes. Dus komt succes. Ik denk aan een nieuwe auto. Dus blijkbaar moet ik vooral heel intensief aan een nieuwe auto denken.
En als het niet lukt? Dan heb ik kennelijk niet goed genoeg gemanifesteerd. Daar wordt het ingewikkeld. Want dan wordt succes een bewijs van de juiste innerlijke houding. En tegenslag een bewijs dat je innerlijk nog niet goed genoeg bent afgesteld.
Armoede? Verkeerde overtuiging. Ziekte? Blokkade. Verlies? Een les. Soms is een mens gewoon pech. En soms is een systeem oneerlijk. Niet alles is een spiegel. Sommige dingen zijn gewoon een muur.
Alles is een reis
We zijn ook voortdurend op reis. Een innerlijke reis. Een leiderschapsreis. Een helingsreis. Een bewustzijnsreis. Een ondernemersreis. Een reis naar authenticiteit. Dat klinkt allemaal prachtig. Maar soms leer je gewoon iets. Soms verander je van mening. Soms maak je drie fouten en probeer je daarna iets anders. Dat is misschien geen reis. Dat is gewoon dinsdag. En dat is ook prima.
Bovendien hebben reizen meestal een bestemming. Bij sommige innerlijke reizen blijft die bestemming opvallend vaag. Men is onderweg. Blijft onderweg. Volgt een verdieping. Daarna een vervolgtraject. Dan een masterclass. En voor je het weet, ben je al zeven jaar onderweg naar jezelf en heb je nog steeds geen parkeerplaats gevonden.
Loslaten
“Je moet het loslaten.” Een van de gemakkelijkste adviezen om te geven. En een van de moeilijkste om uit te voeren. Alsof verdriet een tennisbal is. Je houdt hem vast. Iemand zegt: “Laat maar los.” En hup. Daar gaat hij. Over de schutting. Zo werkt het meestal niet.
Gevoelens verdwijnen niet omdat iemand tijdens een workshop zachtjes zegt dat ze je niet langer dienen. Sommige dingen moet je niet loslaten. Misschien moet je leren ze anders vast te houden. Dat is minder spectaculair. Maar misschien wel eerlijker.
Alignment en resoneren
En dan alignment. “Ik voel dat dit niet in alignment is.” Dat kan betekenen: Ik heb ernstige morele bezwaren. Maar het kan ook betekenen: Ik heb geen zin. Ik twijfel. Ik ben moe. Ik vind het spannend. Of: Ik wil gewoon niet. Dat laatste is op zichzelf al een volwaardige reden. “Ik wil dit niet” is misschien wat direct. “Dit resoneert momenteel niet met mijn diepere alignment” klinkt alsof de beslissing is genomen door een commissie van engelen.
Ook resoneren doet het goed. “Ik resoneer hiermee.” Meestal betekent het: Ik herken dit. Ik vind dit mooi. Ik ben het ermee eens. Of: Ik weet eigenlijk niet precies wat ik ervan vind, maar het klinkt interessant. En misschien is dat helemaal niet erg.
Woorden zijn geen decoratie
Nu zou iemand kunnen zeggen: “Pieter, doe toch niet zo moeilijk. Het zijn maar woorden.”
Maar dat zijn ze niet. Woorden bepalen hoe we naar de werkelijkheid kijken. Wie alles een trauma noemt, kan het verschil tussen een ernstige wond en een pijnlijke ervaring uit het oog verliezen. Wie alles magisch noemt, maakt het gewone uiteindelijk kleurloos. Wie ieder toeval synchroniciteit noemt, vergeet dat toeval soms gewoon toeval is. Wie ieder ongemak een blokkade noemt, hoeft misschien nooit meer te luisteren naar kritiek. En wie iedere tegenslag ziet als een persoonlijke manifestatiefout, maakt van het leven een examen waarvoor je zelf ook nog eens de schuld krijgt wanneer je zakt.
Daarom pleit ik niet voor minder gevoel. Integendeel. Ik pleit voor meer gevoel. Maar dan wel met iets meer woorden. Noem een fijne avond gewoon fijn. Noem verdriet verdriet. Noem een probleem een probleem. Noem een voorkeur een voorkeur. Noem een slechte sfeer een slechte sfeer. En als je iemand niet vertrouwt, zeg dan gewoon: “Ik vertrouw hem niet.” Dat is duidelijk. Daar hoeft geen kosmische energie-analyse overheen.
Taal hoeft niet altijd groter te worden om iets belangrijk te maken. Een eenvoudig woord kan soms precies genoeg zijn. Een wandeling kan mooi zijn. Een gesprek kan waardevol zijn.
Een stilte kan rust geven. Een ontmoeting kan je raken. Een verandering kan betekenisvol zijn. En een kop koffie kan gewoon een kop koffie zijn. Hoewel… Als Adri hem heeft gezet, is hij natuurlijk wel een beetje magisch. Maar dat zeg ik dan weer vooral omdat ik graag wil dat ik vanavond ook nog eten krijg.
En dát, beste lezers, noemen we geen manifesteren. Dat noemen we verstandig omgaan met energie.
Deze “Daglicht” werd geïnspireerd door het artikel “Grote ‘magische’ woorden voor alledaagse zaken” van Bert Overbeek, ManagementSite 19 juli 2026.
