
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die avonden waarop Pieter zich met een kop koffie, een koekje en de beste bedoelingen op de bank nestelt. Niet voor een voetbalwedstrijd. Niet voor een talentenjacht waarin mensen zingend van een hijskraan springen. Nee. Voor een ouderwetse detective.
Een moord. Bij voorkeur een ingewikkelde. Met een butler die het niet gedaan heeft. En een tuinman die verdacht vriendelijk glimlacht.
Pieter is dol op detectives. Al jarenlang. Zijn boekenkastjes puilen uit. Grijpstra & De Gier staan keurig naast Perry Mason. James Bond kijkt stoer vanaf de plank, Karen Rose zorgt voor de nodige spanning en daarnaast wonen nog tientallen speurneuzen die hun brood verdienen met het oplossen van andermans ellende.
Maar de laatste tijd begon Pieter iets op te vallen. Niet de moorden. Niet de bloedsporen. Niet eens de verdachte die altijd nét iets te nerveus naar de klok kijkt. Nee. De detective zelf.
Want die blijkt tegenwoordig steevast een wandelende verzameling psychische bagage.
De één heeft jeugdtrauma’s. De ander praat al drie seizoenen niet meer met zijn vader. Nummer drie drinkt whisky alsof het kraanwater is. Vier heeft een panische angst voor liften. Vijf ziet overal de geest van zijn overleden partner. En nummer zes ligt al zeven afleveringen wakker omdat zijn goudvis in 1998 spoorloos is verdwenen.
Soms bekruipt Pieter het gevoel dat de misdaad eigenlijk een bijzaak is geworden. “Inspecteur, er ligt een lijk.” “Ja… maar eerst moeten we mijn innerlijke kind bevrijden.”
Dat schiet natuurlijk niet op. De dader zit inmiddels al op Ibiza. Sterker nog: Pieter vermoedt dat sommige scenarioschrijvers eerst een psycholoog bellen. “Goedemorgen, wij zoeken een nieuwe detective.” “Prima. Welk trauma moet hij hebben?” “Maakt niet uit. Zolang hij maar minstens drie jeugdherinneringen, twee echtscheidingen en een existentiële crisis heeft.” Pas daarna verzinnen ze de moord.
Pieter vraagt zich af of er ergens óók detectives bestaan die gewoon een fijne jeugd hebben gehad. Die gezellig met hun ouders pannenkoeken aten. Nooit gepest zijn. Geen nachtmerries hebben. Gewoon een stabiel huwelijk. Een vrolijke labrador. Een volkstuin. En een gezonde stoelgang.
Stel je eens voor. Commissaris Kees. Gelukkig getrouwd. Vier kinderen. Geen trauma’s. Hij slaapt acht uur per nacht. Eet havermout. Heeft een moestuin. En lost op dinsdagmiddag tussen de sperziebonen door even een driedubbele moord op.
Na afloop zegt hij: “Nou, dat was weer een aardige puzzel. Wie wil er koffie?” Dat zou pas vernieuwend zijn.
Misschien is dat juist wel de grootste plotwending ooit. Een hoofdpersoon die eigenlijk niets hoeft te verwerken. Geen flashbacks. Geen donkere geheimen. Geen stemmetjes. Geen hallucinaties. Alleen gezond verstand.
En eerlijk gezegd…zou dat misschien wel verdacht worden gevonden. Want blijkbaar geloven we tegenwoordig sneller in een detective met zeven trauma’s dan in iemand die gewoon gelukkig is.
Dat zegt misschien minder over detectives dan over onszelf.
Alsof een mens pas interessant is wanneer hij eerst volledig uit elkaar gevallen is. Terwijl de meeste mensen die Pieter kent helemaal niet voortdurend in een existentiële crisis verkeren.
Ze laten de hond uit. Mopperen op de belasting. Vergeten de vuilnis buiten te zetten. En proberen ondertussen een fatsoenlijk mens te zijn.
Misschien zijn dat uiteindelijk wel de echte helden. Niet omdat ze geen problemen hebben. Maar omdat ze zich er niet voortdurend door laten definiëren.
En wie weet… Misschien verschijnt er ooit nog eens een detective die gewoon een vrolijk leven leidt.
Al vrees ik wel één ding. Dat hij na drie afleveringen door de kijkcijfers wordt verdacht van saaiheid. En dát…zou pas een onopgeloste zaak zijn.
