Van Brasos naar bayou

Hoe The Walkers vanuit Maastricht van skiffle naar de swamprock wandelden

Pieters’ Daglicht over muzikale Denkdingen

Sommige bands hebben één hit.

Dat is overzichtelijk. Je draait het plaatje, zingt na 48 seconden enthousiast mee met het refrein en vervolgens verdwijnt de band ergens tussen de oude Top 40 en de doos met vergeelde singletjes op zolder.

En dan waren er The Walkers.

Die waren niet van het type één hit, twee keer optreden bij Mies Bouwman en daarna met pensioen. Nee hoor. Deze jongens uit Maastricht hadden kennelijk besloten dat muziek vooral leuk werd als je onderweg voortdurend van richting veranderde.

Skiffle? Prima. Folk? Ook goed. Rock-’n-roll? Graag. Country? Kom maar op. Griekse sirtaki? Waarom ook niet. En als we dan toch bezig zijn: een beetje Amerikaanse swamprock erachteraan?

The Walkers hadden muzikaal ongeveer dezelfde navigatiestrategie als een toerist zonder TomTom: we zien wel waar we uitkomen. En wonder boven wonder kwamen ze steeds ergens aardigs uit.

Van Mosam naar de Walkers

Het verhaal begon al in 1960 met de Mosam Skiffle Group. Die won zelfs een televisietalentjacht. In 1963 werd de naam veranderd in The Walkers en op 29 juni van dat jaar traden ze voor het eerst onder die naam op.

Van dansorkest en skiffle ontwikkelde de groep zich tot een stevige liveband. In 1967 werd het zelfs een beroepsband. En daar mogen we best even bij stilstaan.

Want Maastricht was natuurlijk geen Liverpool, Memphis of New Orleans. Maar kennelijk had iemand in Limburg bedacht dat je voor een goede portie rhythm & roots niet noodzakelijk aan de Mississippi hoefde te wonen. Je kon ook gewoon de Maas nemen.

Mais op de Brazos

In 1971 kwam de grote klapper: “There’s No More Corn on the Brasos”.

Een titel waarbij een Nederlandse middelbare-schooldocent Engels vermoedelijk spontaan een rode pen ter hand nam.

Brasos? Ja. Brasos. Niet Brazos. Maar ach, wie in 1971 een miljoen platen verkoopt, mag van mij ook Brazos met drie z’en schrijven.

Het nummer was gebaseerd op een oude Amerikaanse work song over de zware omstandigheden van gedwongen arbeid in het zuiden van de Verenigde Staten. The Walkers maakten er een aanstekelijke skiffle-/folkversie van, inclusief dat wonderlijke fluitje dat ergens tussen een indianenroep, een locomotief en een verdwaalde parkiet in zat.

In Nederland kwam het nummer tot nummer 4. En internationaal ging het ook behoorlijk los. De jongens uit Maastricht hadden de wereld dus even aan hun voeten. Of, gezien de titel, aan hun maïs.

En toen kwam Helena

Alsof dat nog niet wonderlijk genoeg was, besloten The Walkers daarna niet nog eens een Amerikaanse folkklassieker uit de kast te trekken.

Nee. Ze gingen Grieks. “My Darling Helena”. Van Amerikaanse werksong naar sirtaki. Bouzouki erbij, benen in de knoop en hoppa: opa en oma konden weer gezellig met elkaar over de dansvloer zwalken. Ook deze plaat werd een nummer 4-hit. 

Je vraagt je bijna af wat er in de repetitieruimte gebeurde. “Jongens, wat doen we nu?” “Geen idee.” “Amerika?” “Hebben we gehad.” “Griekenland?” “Doen!” En zo geschiedde.

Maar The Walkers waren nog lang niet uitgewandeld

Daarmee wordt eigenlijk het leukste aan The Walkers zichtbaar. Ze waren geen band die één kunstje beheerste en dat vervolgens tot in lengte van dagen bleef herhalen. Ze ontwikkelden zich.

Na enkele minder grote hits kwam er vanaf begin jaren zeventig een steviger geluid. En toen kwam René Innemee nadrukkelijker op de voorgrond. Zijn stem had niet bepaald het karakter van een zingende vlinder. Gelukkig maar.

Er kwam meer korrel in, meer rauwheid, meer countryrock. De gitaar kreeg wat meer zand tussen de snaren en de band begon steeds meer te klinken alsof ze onderweg naar Maastricht ergens een afslag richting Louisiana hadden genomen.

“Oh, Lonesome Me”. “Jack of Diamond”. Daar hoorde je het. De swamprockachtige sfeer van Creedence Clearwater Revival kwam dichterbij. Niet als kopie – The Walkers waren geen Nederlandse Creedence-imitatieband – maar de ingrediënten begonnen verdacht veel op elkaar te lijken: countryrock, blues, stevige gitaren, een rauwere stem en dat heerlijke gevoel alsof je in een pickuptruck over een stoffige weg rijdt terwijl de zon langzaam achter de horizon zakt. Alleen stond die pickuptruck vermoedelijk ergens bij Valkenburg.

Van Walkers naar Revival

En dan wordt het verhaal helemaal mooi rond.

René Innemee ging later verder met countryrockprojecten en werkte uiteindelijk ook met The Revival Band, waarmee Creedence Clearwater Revival-materiaal werd gespeeld en opgenomen.

Kijk. Daar zit dus de rode draad. Van Maastricht naar Amerika. Van skiffle naar folk. Van Griekenland naar country. Van “Brasos” naar bayou. En uiteindelijk naar Creedence.

The Walkers waren daarmee veel meer dan die twee nostalgische liedjes die toevallig nog regelmatig uit een oude radio komen rollen.

Ze waren muzikale ontdekkingsreizigers. En misschien is dát wel de mooiste les. Want we zijn soms nogal geneigd mensen, bands en zelfs hele levens vast te pinnen op hun bekendste moment.

Oh ja, die van dat fluitje. Oh ja, die van Helena.

Oh ja, die ene hit. Maar achter een bekende naam zit vaak een veel groter verhaal.

The Walkers bleven zoeken, veranderen en experimenteren. Ze durfden een andere afslag te nemen.

En dat is misschien helemaal niet zo’n slechte levenshouding. Want wie altijd op dezelfde weg blijft rijden, komt misschien keurig op tijd aan.

Maar wie af en toe een verkeerde afslag neemt, ontdekt soms ineens een prachtige plek waarvan hij niet eens wist dat die bestond.

Dus draai die oude Walkers-plaat nog maar eens. Niet alleen voor het nostalgische gevoel. Maar vooral om te horen hoe een Limburgse band bleef wandelen. Steeds een stukje verder. Van de Maas naar de Mississippi. En met een klein omweggetje langs Griekenland.

Dat waren The Walkers. Geen eendagsvlieg. Eerder een muzikale wandelclub met een uitzonderlijk goede conditie.

Geef een reactie