
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die berichten waarvan je denkt: kijk, dáárom is Nederland toch een prachtig land.
De Weggeefkast krijgt een tweede leven.
Na alle commotie rond de kast van Mariëlle Muit in Krimpen aan de Lek, waarover ik eerder schreef, is er nu zicht op een oplossing. En daar word ik oprecht blij van. Want uiteindelijk gaat het helemaal niet om een kast. Het gaat om mensen. Om delen. Om omzien naar elkaar. Om dat simpele, maar tegenwoordig bijna revolutionaire idee: als jij iets over hebt en je buurman kan het gebruiken, geef het dan gewoon.
De Weggeefkast 2.0 dus.
Mariëlle blijft ervoor staan. Met haar hart, haar schouders en waarschijnlijk inmiddels ook een behoorlijk arsenaal aan gereedschap. Want wie dacht dat een kastje met wat boodschappen zoveel bestuurlijke energie kon oproepen, heeft vermoedelijk nog nooit kennisgemaakt met het Nederlandse vergunningenuniversum.
Maar laat ik vooral positief blijven.
Want mooi dat er een oplossing komt. Mooi dat er opnieuw aandacht is voor het verhaal achter de kast. En mooi dat media laten zien dat achter een ogenschijnlijk simpel initiatief een samenleving schuilgaat waarin mensen elkaar daadwerkelijk helpen.
Toch blijft er bij mij een klein ongemakkelijk gevoel hangen. Een gevoel van Nederland op zijn smalst.
Dat we soms eerst regels, bestemmingsplannen, procedures en handhaving nodig hebben voordat iemand mag doen wat een goede buur vroeger zonder nadenken deed.
De systeemwereld ziet een kast. De leefwereld ziet iemand die aan het einde van de maand geen boodschappen meer kan betalen. De systeemwereld vraagt: “Mag dit? De leefwereld vraagt: “Kan ik iemand hiermee helpen?”
En precies daar zit het verschil.
Natuurlijk moeten we regels hebben. Maar regels zouden de samenleving moeten dienen en niet andersom. Zeker wanneer een initiatief al jaren bewijst dat het vooral warmte, waardigheid en verbinding oplevert.
Daarom verdient Weggeefkast 2.0 geen achterdocht, maar een warm welkom. En misschien ook een beetje navolging. Want zolang mensen willen geven en mensen iets nodig hebben, is zo’n kast geen probleem.
Het is een oplossing.
Dus Mariëlle: zet je schouders eronder. Wij kijken mee. En hopelijk kijkt de gemeente vooral mee naar wat er wél kan.
Want een samenleving waarin mensen naar elkaar omzien, is uiteindelijk veel waardevoller dan een samenleving waarin alles keurig volgens het boekje gaat.
En voor het uitdelen van een beetje menselijkheid? Daar zou toch echt geen vergunning voor nodig moeten zijn.
