
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter houdt van opmerkzame mensen. Dat zijn van die mensen die nog zien dat de buurman een nieuwe deurmat heeft, terwijl de buurman zelf dacht dat niemand het zou opvallen. Mensen die merken dat de melk drie millimeter scheef in de koelkast staat. Of dat er ineens een vreemde auto in de straat geparkeerd staat met een bestuurder die net iets té geïnteresseerd naar de heg van nummer 27 kijkt.
Opmerkzaamheid is een prachtige eigenschap. Behalve als je een kat bent.
Want ergens in Elst besloot een poes dat een nachtelijke wandeling over een erf wel een aardig idee was. Een sprongetje hier, een stapje daar, een lamp met bewegingssensor aan… en hup… binnen enkele minuten stond de halve Nederlandse politie klaar alsof de hoofdrolspeler uit een actiefilm elk moment met een diamant ter grootte van een bowlingbal naar buiten zou sprinten.
Meerdere politiewagens. Een hondengeleider.
Een politiehelikopter. En ergens zat een kat zich waarschijnlijk af te vragen waarom iedereen zo’n ophef maakte over een avondwandeling.
Ik zie het helemaal voor me.
“Team Alfa, verdachte beweegt richting schuur.”
“Ontvangen.” “Team Bravo, verdachte springt op een hooibaal.” “Ontvangen.” “Helikopter ziet verdachte… eh… wassen.” “Wassen?”Ja… met de linkerachterpoot.”
Ondertussen zat die kat waarschijnlijk te denken: Mensen zijn rare wezens. Ik wilde alleen even kijken of hier nog een muis beschikbaar was.
Toch vind ik dit een prachtig verhaal. Niet omdat iedereen zich vergiste. Maar omdat twee vissers iets zagen waarvan ze dachten: hier klopt misschien iets niet. Ze haalden hun schouders niet op. Ze dachten niet: “Ach, zal wel.” Ze pakten hun telefoon.
En eerlijk gezegd leef ik liever in een land waar mensen één keer te veel bellen dan tien keer te weinig. Want achteraf lachen is gratis. Vooraf weet niemand of het een kat, een inbreker of iemand in nood is. Dat heet verantwoordelijkheid nemen.
Sterker nog: de politie nam de melding net zo serieus. Niet met de gedachte: “Waarschijnlijk weer een kat.” Nee. Ze gingen erop af. Zoals het hoort bij een mogelijke heterdaad. En ja… uiteindelijk bleek de meest gezochte verdachte van de avond een harige viervoeter met snorharen te zijn.
Misschien heeft hij inmiddels een strafblad. Wegens onbevoegd activeren van lichtsensoren. En het veroorzaken van een grootschalige politieactie. De boete wordt waarschijnlijk betaald in brokjes.
Toch zit er nog een andere gedachte achter.
We leven in een tijd waarin mensen elkaar soms nauwelijks meer zien. We lopen langs elkaar heen, kijken op onze telefoon en hopen dat een ander wel oplet. Juist daarom zijn opmerkzame mensen goud waard. De buurvrouw die ziet dat de gordijnen al dagen dicht blijven. De jongen die een verdwaald kind aanspreekt. De wandelaar die een beginnende bermbrand meldt. De visser die denkt: Dit vertrouw ik niet.
Natuurlijk mogen we daarna hartelijk lachen als de grote boef een kat blijkt te zijn. Sterker nog… dat moeten we vooral blijven doen. Want een samenleving waarin mensen opletten én daarna samen kunnen lachen om een vergissing, is een stuk gezonder dan een samenleving waarin niemand meer kijkt.
Dus hulde aan de vissers. Hulde aan de politie. En een klein applausje voor de kat. Die heeft waarschijnlijk geen idee dat hij inmiddels de meest gezochte crimineel van Gelderland was.
En Pieter? Die kijkt vanavond toch nog maar even uit het raam. Je weet maar nooit. Misschien zit er een egel verdacht naar de schutting te kijken.
