Het puntje van de stoel

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Pieter heeft het al eens opgebiecht. De Tour de France kon hem niet meer zo boeien.

Ja, Pieter weet het. Het is bijna vloeken in de wielerkerk. Je kunt net zo goed tijdens de finale van het WK voetbal de televisie uitzetten en een potje Mens-erger-je-niet gaan doen. Maar de Tour de France Hommes… tja.

Pieter werd er niet meer warm of koud van. Totdat er iets gebeurde. Er kwam een Tour de France Femmes. En ineens zat Pieter weer op het puntje van zijn stoel.

Nou ja, op het puntje. Soms zelfs er een paar centimeter vóór. Want de Tour de France Femmes is andere koek. Dat is spanning. Dat is topsport. Dat is koers waarbij je niet rustig achterover kunt leunen met een kop koffie, omdat je voor je het weet je koffie tegen het plafond hebt zitten.

Elke seconde telt. Elke meter. Elke aanval. En als er dan ook nog Nederlandse rensters rondfietsen alsof ze persoonlijk een contract hebben afgesloten met de Nederlandse wielergoden, wordt het voor Pieter helemaal feest.

Dit jaar was het helemaal raak. Demi Vollering. Puck Pieterse.

Lorena Wiebes. Pieter zag het allemaal met een glimlach die ongeveer begon bij zijn linkeroor en eindigde bij zijn rechteroor.

Demi Vollering werd zondag voor de tweede keer winnares van de Tour de France Femmes. En hoe.

In de slotetappe rond Nice stonden vier beklimmingen van de Col d’Èze op het menu. Vier keer omhoog dus. Alsof iemand bij de organisatie had gedacht: We hebben nog een paar bergen over, zullen we die ook maar even gebruiken?

Het werd een rechtstreeks gevecht met Katarzyna Niewiadoma. Acht seconden. Dat was het verschil. Acht seconden! Pieter heeft in acht seconden soms nog niet eens besloten of hij koffie of thee wil. Maar hier was het genoeg voor een complete thriller.

Niewiadoma probeerde het op de laatste beklimming. Vollering bleef zitten. Wiel aan wiel. Adem in. Adem uit. Nog een keer omhoog. En toen deed Demi wat Demi blijkbaar doet als het spannend wordt. Ze ging. Een demarrage. Vollering reed weg en keek niet meer om. Zestien kilometer solo naar de finish.

Pieter zat inmiddels niet meer op het puntje van zijn stoel.

Pieter was het puntje van zijn stoel.

De Poolse concurrente werd later ingelopen door een achtervolgende groep. Paula Blasi won de sprint om de tweede plaats en Niewiadoma werd derde. Maar Demi Vollering? Die reed naar de eindzege. En naar de overwinning van de slotetappe.

Twee keer Tourwinnares dus. Na 2023 opnieuw de beste.

En daarmee schreef ze een prachtig hoofdstuk bij aan een toch al indrukwekkend verhaal. Want in 2022, 2024 en 2025 was ze tweede geworden.

Tweede. Het is een beetje alsof je drie keer op rij de taart ziet staan, maar iemand anders steeds het laatste stukje pakt. Dit keer niet. Dit keer was de taart voor Demi. En Pieter gunt haar die taart van harte.

Maar er was meer Nederlands succes. Puck Pieterse pakte de bolletjestrui. De trui voor de klimmers. Pieter vindt dat een prachtig beeld. Want als je die bergen ziet, vraag je je soms af of die dames wel helemaal goed bij hun hoofd zijn.

Pieter krijgt al ademnood als hij in Capelle een boodschappenkarretje met twee flessen frisdrank naar de auto moet duwen. En deze vrouwen fietsen een berg op. Met een hartslag waarvan Pieter vermoedelijk spontaan een aansprakelijkheidsverzekering zou afsluiten.

En dan was er Lorena Wiebes. De groene trui. En alsof dat nog niet genoeg was, won zij ook de eerste twee etappes. Het Nederlandse wielerfeest kon dus eigenlijk niet op. Maar misschien is het mooiste van deze Tour wel iets anders.

De spanning. Het gevecht om iedere seconde. Het feit dat niets vanzelfsprekend is. Dat een voorsprong van acht seconden helemaal niets betekent totdat de finish daadwerkelijk is bereikt. Dat een aanval kan slagen. Maar ook kan mislukken. Dat een kampioene soms moet wachten. Soms moet volgen. En soms moet toeslaan. Dat is topsport.

En juist daarom vindt Pieter de Tour de France Femmes zo mooi. Niet omdat Nederlandse vrouwen toevallig veel winnen.

Dat helpt natuurlijk wel. Pieter is ook maar een mens. Maar omdat hier iets zichtbaar wordt wat veel groter is dan wielrennen.

Doorzetten. Samenwerken. Tegenslag verwerken. Respect hebben voor je concurrent. En vooral: elkaar niet kapotmaken omdat er een wedstrijd is. Want daar zat dit jaar helaas ook een donkere rand aan. Na het incident van zaterdag kreeg ploeggenote Célia Gery van Vollering te maken met doodsbedreigingen. En daar moet Pieter dan weer helemaal niets van hebben.

Je mag fanatiek zijn. Je mag balen. Je mag roepen dat jouw favoriete renster is bestolen van de overwinning. Je mag desnoods drie dagen mokken omdat jouw favoriete ploeg niet heeft gewonnen. Maar doodsbedreigingen? Nee. Dan ben je niet meer aan het supporteren. Dan ben je de weg kwijt.

Sport hoort mensen bij elkaar te brengen. Niet tegenover elkaar te zetten. Een wielrenster die een ander in de hekken rijdt, kan daar misschien een oordeel over krijgen. Een scheidsrechter kan een fout maken. Een renster kan een verkeerde beslissing nemen. Maar niemand verdient bedreigingen. Nooit.

Daarmee is de Tour de France Femmes voor Pieter misschien wel een prachtig voorbeeld van wat sport kan zijn.

Keihard strijden. Tot de laatste meter. Alles geven. Maar daarna elkaar de hand kunnen schudden.

En dus kijkt Pieter terug op een Tour met een grote glimlach.

Demi Vollering in het geel. Puck Pieterse in de bolletjes. Lorena Wiebes in het groen. 

En Pieter? Die heeft een pijnlijk achterwerk. Want al die dagen op het puntje van die stoel… Dat voel je uiteindelijk toch. Maar ach. Pieter neemt de pijn graag voor lief. Want als de Tour de France Femmes volgend jaar weer zo spannend wordt, weet Pieter nu al waar hij zit.

Op het puntje van zijn stoel. Met koffie. Zonder koffie. Met samengeknepen billen. Dat maakt allemaal niets uit. Als er maar gekoerst wordt.

Geef een reactie