Rood-wit, rood-wit…

Pieters’ Daglicht over De kringen

Het nieuwe voetbalseizoen is begonnen. En voor Pieter betekent dat maar één ding: de rust in huis, op straat en vooral in de familie is officieel voorbij.

Er zijn van die momenten in het jaar waarop je weet: nu begint het weer. De blaadjes vallen nog niet van de bomen. De pepernoten liggen nog niet in de supermarkt. En de kerstman heeft zich nog niet verslikt in zijn baard. Maar de voetballen vliegen alweer door de lucht.

Het voetbalseizoen is begonnen! En daarmee is Nederland weer verdeeld in elf miljoen bondscoaches, zeventien miljoen scheidsrechters en ongeveer drie miljoen mensen die vinden dat de VAR er uitsluitend is om hún gelijk te bewijzen.

Pieter is van jongs af aan Ajacied. Dat was vroeger thuis geen sinecure. Pieter had namelijk negen broers. Negen! Dat is geen gezin meer. Dat is een selectie met wisselspelers, technische staf en een medische begeleiding die permanent overspannen is.

En in dat gezin was de voetballende verdeeldheid ongeveer zo betrouwbaar als de Nederlandse politiek. Een deel was voor Ajax. Een ander deel was voor Feyenoord.

En Pieter? Ajax. Dat leverde uiteraard zo nu en dan enige wrijving op. Want er zijn dingen waarover je binnen een gezin kunt discussiëren. Wie de vuilnis buitenzet. Wie er aan de beurt is om koffie te zetten. Wie de laatste stroopwafel heeft opgegeten. Maar Ajax tegen Feyenoord? Daarover valt niet te praten. Daarover wordt gestreden. Met woorden. Met blikken.

En waarschijnlijk vroeger ook met kussens, al zal Pieter dat onder ede ontkennen.

Maar ergens onderweg is er iets merkwaardigs gebeurd. Er kroop een derde liefde Pieters voetbalhart binnen.

Sparta. Niet als vervanging van Ajax. Nee hoor. Zo verstandig is Pieter inmiddels wel. Maar Sparta kreeg een eigen plekje.

Want Sparta is meer dan een voetbalclub.

Het is een club met historie. Met traditie. Met een eigen karakter. En vooral met dat heerlijke gevoel van: wij zijn Sparta. Een club waar het familiegevoel bijna net zo belangrijk lijkt als de uitslag. En dat laatste is maar goed ook.

Want als de uitslag bepalend zou zijn voor het humeur, zou je bij Sparta regelmatig een therapeut moeten meenemen naar de tribune.

Pieters zoon Patrick is een fervent Spartaan. Zijn kleinzoon Boaz eveneens. En ook de vrienden van Patrick, Remco en Jeroen zijn besmet met het rood-witte virus. Daardoor mag Pieter regelmatig mee naar Het Kasteel.

En dat is inmiddels een soort familieritueel geworden.

Samen op de tribune. Samen kijken. Samen juichen. Samen mopperen. En vooral samen heel deskundig constateren dat de trainer het toch echt anders had moeten doen.

Want ook Pieter heeft verstand van voetbal. Dat weet hij sinds hij ongeveer zeven jaar oud is. En Boaz weet het inmiddels zeker. Boaz is tien. En op die leeftijd ben je in voetballand natuurlijk al bijna Johan Cruijff, alleen nog zonder de trainingspakken.

Op 9 augustus 2026 is het zover. Het nieuwe seizoen begint.

De tribunes van Het Kasteel lopen vol. En Pieter kijkt om zich heen. Daar zijn ze weer. De vertrouwde gezichten. Niet dat Pieter ze allemaal persoonlijk kent. Maar dat hoeft ook niet.

Bij Sparta hoef je elkaar niet bij naam te kennen om samen te kunnen juichen. Een blik is voldoende. Een rood-witte sjaal is voldoende.

Een gemiste kans? Dan kent ineens iedereen elkaar. Een doelpunt? Dan kent iedereen elkaar nóg beter. En vandaag staat er meteen een bijzondere wedstrijd op het programma.

Sparta tegen Feyenoord. Rotterdamse derby. Ajax-supporter Pieter op de tribune van Sparta. Met zijn zoon. En met kleinzoon Boaz. Het leven kan soms ingewikkeld zijn.

Boaz had vooraf al een voorspelling gedaan. Sparta zou volgens hem met 4-1 verliezen. Pieter keek hem aan. Tien jaar oud. Vol overtuiging. Alsof hij zojuist vanuit Zeist was teruggekeerd na een vergadering met de KNVB.

Maar Boaz kreeg gedeeltelijk gelijk. Sparta verloor. Alleen niet met 4-1. Het werd 0-1. Feyenoord scoorde in de eerste helft via Luciano Valente. Sparta knokte zich na rust steeds beter in de wedstrijd en kreeg uiteindelijk zelfs de mogelijkheid om langszij te komen.

En toen gebeurde het. Sparta scoorde. Of beter gezegd: Sparta scoorde niet. Want het doelpunt werd afgekeurd. Buitenspel. Terecht. Daar valt weinig over te zeggen.

Buitenspel is buitenspel. Daar kun je met een meetlint, een landmeter en drie gepensioneerde wiskundeleraren naast gaan staan, maar als de speler buitenspel staat, staat-ie buitenspel.

Maar toen kwam doelpunt nummer twee. Milan Zonneveld kopte de bal binnen. Het Kasteel ontplofte bijna. Pieter zag mensen opspringen. Boaz waarschijnlijk ook. Vreugde!Gelijkmaker! Het seizoen begon ineens met een sprookje.

Totdat de scheidsrechter besloot dat het sprookje een andere schrijver nodig had. Duwtje. Afgekeurd. En daar begon natuurlijk het grote tribunedebat. Want wat is een duwtje?

Een duwtje is een duwtje. Maar wanneer is een duwtje een overtreding? En wanneer is een overtreding een duwtje dat eigenlijk geen naam mag hebben? Dat is de vraag waar je in Rotterdam waarschijnlijk nog tot de kerst over kunt discussiëren. 

De scheidsrechter vond het een overtreding. Veel Spartanen vonden het vooral een vorm van voetbalrechtspraak waar de jury tijdens de zitting zelf de bal had meegenomen.

Ook de reacties na afloop liepen uiteen: sommigen vonden de beslissing terecht, anderen vonden het te licht om het doelpunt af te keuren. 

En Pieter? Pieter dacht vooral: Ach… het is weer begonnen.

Want dát is misschien wel het mooiste aan voetbal. Niet het winnen. Niet het verliezen. Niet eens het doelpunt. Maar dat ene moment waarop duizenden mensen tegelijkertijd opspringen omdat ze allemaal hetzelfde geloven. Dat een bal in het net gaat. Dat hun club het kan. Dat vandaag misschien hún dag is. 

En als het dan niet lukt? Dan zing je. Want een echte Spartaan weet: je bent niet alleen supporter als je wint. Je bent supporter als je verliest. Als het tegenzit. Als de scheidsrechter volgens jou de weg kwijt is. Als de VAR volgens jou dringend vakantie nodig heeft. Als Boaz vooraf 4-1 voorspelt en het uiteindelijk 0-1 wordt.

Dan blijf je. Dan zing je. Dan kom je volgende week weer.

Want voetbal is uiteindelijk veel meer dan 22 mannen die achter een bal aanrennen. Het is herinnering. Het is familie. Het is vriendschap. Het is samen op de tribune zitten met je zoon en je kleinzoon. Het is weten dat je elkaar soms stevig kunt plagen, maar dat je uiteindelijk naast elkaar staat.

Of je nou Ajax bent. Feyenoord. Sparta. Of ergens onderweg verdwaald bent geraakt en voor Excelsior bent geworden. Het is samen beleven. Samen hopen. Samen vloeken. Samen lachen. En soms samen heel hard roepen dat de scheidsrechter er werkelijk helemaal niets van begrijpt.

Maar altijd: samen.

En dus zingt Pieter na afloop mee. Want de wedstrijd is verloren. Maar de club is er nog. De familie zit naast hem.

Boaz heeft weer een voetbalverhaal voor op school. En Pieter weet één ding zeker: Volgende week staan ze er weer. Want zoals de Spartanen zingen: 

Rood-wit is onze glorie.

Rood-wit zit ons in ’t bloed.

Bij nederlaag of victorie,

bij voor- of tegenspoed.

En misschien is dát wel de mooiste les die voetbal ons kan leren. Dat je niet alleen moet kunnen juichen voor elkaar. Maar dat je vooral moet kunnen blijven staan wanneer het even tegenzit. En als dat betekent dat Pieter als geboren Ajacied tegenwoordig regelmatig tussen de Spartanen zit? Ach… Dat noemen ze in Rotterdam gewoon integratie.

En eerlijk is eerlijk: Pieter voelt zich er inmiddels behoorlijk thuis.

SP-AR-TA!

SP-AR-TA! En volgend weekend? Dan begint de discussie gewoon opnieuw. Want het seizoen is nog maar één wedstrijd oud. Gelukkig maar. Pieter heeft namelijk nog een heel seizoen om ongelijk te krijgen. En Boaz om te bewijzen dat hij gelijk had.

Geef een reactie