Give Up Your Guns… en geef mij de zomer maar

Pieters’ Daglicht over muzikale Denkdingen

Sommige liedjes hoor je één keer en je denkt: aardig. Andere liedjes hoor je één keer en je denkt: hé, wacht eens even… wat gebeurt hier? En heel soms hoor je een liedje en is het meteen raak. Bingo.

Zo’n liedje was voor Pieter, toen hij vijftien was en als piepjonge ober werkte bij Van der Valk in Mook-Molenhoek: Give Up Your Guns van The Buoys. Pieter was op slag verkocht.

Niet dat Pieter op vijftienjarige leeftijd nou zo’n enorme belangstelling had voor vuurwapens. Integendeel. Pieter had vooral belangstelling voor meisjes, muziek en de vraag of er na sluitingstijd nog een kroket over was. Maar dat nummer had iets.

Iets sleazy. Iets zwoels. Iets waarvan je onmiddellijk het gevoel kreeg dat de zon hoger aan de hemel stond, de temperatuur drie graden steeg en ergens in de verte een Amerikaanse auto met open ramen over een eindeloze highway reed. En dat terwijl Pieter gewoon met een dienblad tussen de tafeltjes van Van der Valk liep.

“Give up your guns…” Pieter gaf ze graag op.

Alleen wist hij toen nog niet precies welke guns hij moest inleveren.

Een liedje met een verhaal

The Buoys waren een Amerikaanse pop-/rockband uit Wilkes-Barre, Pennsylvania. In Amerika werden ze vooral bekend door Timothy, een nummer waar je qua vrolijkheid ook niet onmiddellijk een polonaise op zou beginnen.

Maar Nederland had een andere smaak. Hier werd Give Up Your Guns een klassieker. Het lied vertelt het verhaal van een man die een bank heeft beroofd, op de vlucht is en bij zijn geliefde aanklopt. Zij probeert hem ervan te overtuigen zijn wapens neer te leggen, het geld terug te geven en zich over te geven.

Een tamelijk zwaar onderwerp dus. Maar The Buoys wisten er iets bijzonders van te maken. Geen stampende misdaadrock. Geen muzikale achtervolging met gillende sirenes.

Nee. Het nummer begint bijna als een film. Een beetje dreigend, een beetje melancholiek en vooral heerlijk broeierig. En dan komt die melodie. En vervolgens die lange instrumentale finale…

Dat is het moment waarop je als luisteraar niet meer naar een plaat luistert, maar ineens zelf in die film zit.

Pieter zag zichzelf al. Niet meer als vijftienjarige ober in Mook-Molenhoek. Nee. Pieter zat achter het stuur van een grote Amerikaanse slee. Raampje open. Zonnebril op. Haar in de wind. Nou ja… Dat laatste was op zijn vijftiende al enigszins discutabel.

De zomer op vinyl

Er zijn nummers die bij een bepaalde tijd van het jaar horen. Last Christmas bijvoorbeeld doet het wat minder in juli. Walking in a Winter Wonderland evenmin. Maar Give Up Your Guns?

Dat is zomer. Zon. Warmte. Een beetje zweet op je voorhoofd. Een koel drankje binnen handbereik. En vooral: dat gevoel dat er ergens iets gaat gebeuren. 

Het is muziek die je bijna kunt ruiken. Je hoort het nummer en je denkt aan lange zomeravonden, open ramen, vakantieritten en die merkwaardige periode waarin de dag eindeloos lijkt te duren.

En misschien is dat wel precies waarom Pieter er als vijftienjarige zo door gegrepen werd. Want vijftien zijn is óók een beetje zomer. Je bent nog jong, maar voelt je al volwassen. Je weet nog van niks, maar denkt dat je alles weet. Je hebt nog geen rijbewijs, maar bestuurt in gedachten al een Cadillac. Je verdient een paar gulden als ober, maar voelt je financieel onafhankelijk. En als er dan ook nog een nummer uit de jukebox klinkt waarvan je denkt dat het speciaal voor jou gemaakt is, kan je avond niet meer stuk.

Nederland had het wél door

Opvallend genoeg was het succes van The Buoys in Nederland veel groter dan in Amerika.

Give Up Your Guns bereikte hier in 1972 de vijfde plaats van de Top 40 en stond maar liefst negentien weken genoteerd. En alsof dat nog niet bijzonder genoeg was, kwam het nummer in 1979 opnieuw uit. En jawel hoor… We deden het gewoon nog een keer. Opnieuw de Top 10. Nummer acht dit keer. Een plaat die dus bijna zeven jaar later doodleuk weer uit de platenkast kroop en zei: “Hallo Nederland. Mij vergeten?”

Nee hoor. Nederland was het nummer blijkbaar nog lang niet vergeten.

Ook de beroemde instrumentale finale kreeg hier een tweede leven doordat die werd gebruikt in een Veronica-commercial. Zo’n melodie blijft dan niet alleen in je hoofd zitten, maar nestelt zich daar met een slaapzak, tandenborstel en permanente verblijfsvergunning.

Bill Kelly

Zanger Bill Kelly heeft het nummer altijd bij zich gedragen. En ergens is dat mooi. Want muzikanten maken soms een liedje waarvan ze zelf nooit helemaal kunnen voorspellen waar het terechtkomt.

In Amerika was Give Up Your Guns een bescheiden hit. In Nederland werd het een herinnering. Een zomerplaat. Een radiofavoriet. Een nummer dat generaties later nog steeds ergens uit een autoradio kan klinken en onmiddellijk een deur naar het verleden openzet.

Bill Kelly overleed in december 2024. En misschien is dat het bijzondere aan muziek: mensen verdwijnen, platen slijten, radiostations veranderen en de wereld draait maar door. Maar die vier minuten en veertien seconden blijven.

Ze staan ergens opgeslagen in ons collectieve geheugen. 

En soms hoef je maar een paar tonen te horen…

En ineens ben je weer vijftien. Je staat weer tussen de tafeltjes bij Van der Valk in Mook-Molenhoek. Je hebt een dienblad in je hand. De zomer hangt in de lucht. En ergens klinkt: “Give up your guns…”

Pieter legt het dienblad neer. Kijkt dromerig naar buiten. En denkt: Dit is het. Geen zorgen. Geen hypotheek. Geen wachtwoorden. Geen DigiD.

Geen agenda die uitpuilt. Alleen muziek. En zomer. En een plaat die je even meeneemt naar een wereld waarin alles nog moet beginnen.

Misschien is dat wel de grootste kracht van muziek. Dat een liedje niet alleen geluid is. Het is een tijdmachine. En sommige tijdmachines hoef je alleen maar op 33 toeren te zetten. Of tegenwoordig gewoon op Spotify.

Maar eerlijk is eerlijk… Voor Pieter blijft Give Up Your Guns toch vooral een beetje vinyl. Een beetje zomer. Een beetje sleazy. En heel veel herinnering.

En mocht u hem vandaag ergens horen… Zet hem vooral wat harder. Pieter weet namelijk uit ervaring: sommige guns moet je opgeven. Maar een goed nummer?

Nooit.

Geef een reactie