
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die dagen waarop Pieter met een kop koffie voor zich uit zit te kijken en denkt: hoe ingewikkeld kunnen wij mensen het elkaar eigenlijk maken?
Begin augustus was het weer Pride. En zoals ieder jaar gebeurde er iets opmerkelijks. Niet op de grachten. Niet op televisie. Maar in de hoofden van mensen.
Want zodra het woord Pride valt, zie je sommige mensen direct een complete carnavalsoptocht voor zich. Glitter. Veren. Regenboogvlaggen. Mannen in leren broekjes waar een postzegel nog jaloers op zou zijn. Dansende mensen op boten. Muziek waarbij de buren drie straten verderop spontaan ritmestoornissen ontwikkelen. En dan hoor je steevast iemand zeggen: “Nou… dat hoeft voor mij allemaal niet.”
Pieter moet daar altijd een beetje om glimlachen. Want weet je? Voor heel veel homoseksuele mannen hoeft dat óók niet.
Sterker nog. Er zijn er genoeg die op zaterdag gewoon het gras maaien. Daarna een boodschap doen. Een bitterbal eten op het terras. ’s Avonds naar een detective kijken. En vervolgens ruziën over wie de vaatwasser moet uitruimen. Net als ieder ander stel. De enige verschil is dat de tandenborstel naast die van een andere man staat. Meer niet.
Pieter kent genoeg mannen die helemaal niets hebben met uitbundige feesten of regenboogparades. Ze bezoeken geen speciale cafés. Ze voelen geen behoefte om met een vlag over straat te lopen. Niet omdat ze zich schamen. Maar omdat hun geaardheid voor hen geen hobby is. Geen lifestyle. Geen dagelijks project. Ze zijn simpelweg verliefd geworden.
Op een man. Net zoals een ander verliefd wordt op een vrouw. Dat is eigenlijk een verbazend saai verhaal. En misschien is dat juist wel het mooie ervan.
Toch merkt Pieter dat juist die gewone werkelijkheid soms volledig ondergesneeuwd raakt. Alsof iedereen denkt dat iedere heteroman automatisch meedoet aan bodybuildingwedstrijden, Formule 1 kijkt, op een barbecue woont en iedere zaterdagavond “Sweet Caroline” staat mee te brullen.
Dat doen de meesten gelukkig ook niet. Gelukkig maar. Anders zouden de supermarkten permanent zonder hamburgers zitten.
Wat Pieter misschien nog wel verdrietiger vindt, zijn de zogenaamde grapjes. Ach joh… “Het was maar een grap.”
Die zin heeft al heel wat mensen een klein beetje kleiner gemaakt. Want degene die de grap maakt, vergeet vaak dat degene die hem opvangt soms jarenlang twijfelt of hij zichzelf wel mag zijn.
Pieter herinnert zich zulke opmerkingen van vroeger nog verrassend goed. Niet omdat ze spectaculair waren. Juist omdat ze zo achteloos werden uitgesproken. Alsof het normaal was. Alsof iemand uitlachen vanzelfsprekend hoorde bij de koffieautomaat. En misschien is dát wel waarom Pride nog steeds bestaat.
Niet om mensen te overtuigen. Niet om iedereen hetzelfde te laten denken. En ook niet om iemand te verplichten een regenboogvlag aan zijn gevel te hangen. Maar om duidelijk te maken dat niemand bang hoeft te zijn om hand in hand te lopen met degene van wie hij houdt.
Dat een jongen een jongen mag kussen. Dat een meisje verliefd mag worden op een meisje. En dat de buurman gewoon de buurman blijft. Alleen met een andere partner.
Meer verandert er eigenlijk niet.
Pieter hoeft het leven van een ander niet volledig te begrijpen.
Hij hoeft het er zelfs niet altijd mee eens te zijn. Maar hoe moeilijk is het eigenlijk om iemand gewoon in zijn of haar waarde te laten?
Misschien is dat wel de eenvoudigste vorm van beschaving die er bestaat. En misschien is dát uiteindelijk waar Pride werkelijk over gaat.
Niet over boten. Niet over glitter. Niet over vlaggen. Maar over de vrijheid om jezelf te mogen zijn. Niet meer. En zeker niet minder. En als we dat ooit met elkaar heel gewoon gaan vinden… dan wordt Pride misschien wel het mooiste feest dat zichzelf ooit overbodig heeft gemaakt.
