
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter heeft zich altijd afgevraagd of kippen eigenlijk kunnen vreemdgaan.
Niet dat hij daar ooit slapeloze nachten van had. Je wordt tenslotte op een bepaalde leeftijd al wakker van een volle blaas, een piepende knie of de vraag waar je leesbril gebleven is. Maar toen hij het bericht las over een Vlaamse kip die een ei van maar liefst 117 gram had gelegd, begon er toch iets te kriebelen.
Honderdzeventien gram. Dat is geen ei meer. Dat is een gezinsevenement.
Een gemiddeld ei weegt zo’n zestig gram. Dit exemplaar tikte bijna het dubbele aan. De deskundigen spraken onmiddellijk over een constructiefout. Pieter vond dat wel erg technisch. In zijn jeugd werd bij een onverwacht groot resultaat meestal eerst gekeken of de buurhaan misschien iets té vaak over de schutting had gekraaid. Je weet het immers niet.
Kippen lopen de hele dag los rond. Hanen hebben de reputatie van een Italiaanse ober op een zonnig terras. Ze fladderen van links naar rechts, zetten de borst vooruit en denken dat iedere hen speciaal voor hen is opgestaan.
Pieter zag het al helemaal voor zich.
Een buurhaan met een glimmende kam, een vlotte babbel en een houding alsof hij rechtstreeks uit een shampoo-reclame was gestapt. “Dag schone dame… mag ik u misschien een worm aanbieden?”
Negen maanden later… Nou ja, bij kippen gaat dat iets sneller.
Daar lag ineens een ei waar de gemiddelde struisvogel nog even twee keer naar zou kijken.
Gelukkig kwamen de deskundigen met een geruststellende verklaring. Waarschijnlijk zat er een tweede ei in of een extra dooier. Een constructiefout, noemden ze dat.
Constructiefout. Pieter moest lachen. Dat is toch een prachtig woord? Mensen noemen het een vergissing. Gemeenten noemen het een kostenoverschrijding. Politici spreken over voortschrijdend inzicht. En bij kippen heet het ineens een constructiefout.
Het klinkt bijna alsof er een architect met een veiligheidshelm naast het legnest stond. “Jongens… we hebben een rekenfoutje gemaakt.”
Toch voelde Pieter vooral mee met de kip. Want eerlijk is eerlijk… Wie ooit een niersteen heeft gehad, hoeft geen pluimvee-expert te zijn om te vermoeden dat een ei van 117 gram geen ontspannen woensdagmiddag oplevert.
Dat is geen legmoment. Dat is topsport. Daar mag eigenlijk een fysiotherapeut naast staan met een handdoek en een isotone sportdrank. “Rustig ademhalen, Gerda… nog één perswee…”
En terwijl half Vlaanderen zich afvroeg wat er in dat gigantische ei zou zitten, wist de eigenaresse al wat ermee ging gebeuren. Een omelet.
Dat vond Pieter misschien nog wel het mooiste van het hele verhaal. Hoe bijzonder iets ook is… uiteindelijk belandt het gewoon in de koekenpan.
Misschien is dat wel een les.
Wij mensen maken van uitzonderingen graag wereldnieuws. We wegen ze, meten ze, analyseren ze en discussiëren er eindeloos over. Terwijl degene die het wonder voortbracht vooral hoopt dat het een beetje meegevallen is.
Dat geldt eigenlijk niet alleen voor kippen. Ook mensen dragen soms veel zwaardere eieren met zich mee dan anderen zien. Een moeilijke beslissing. Een verlies. Een verantwoordelijkheid. Een zorg voor een ander. Van buiten lijkt het soms een bijzonder verhaal. Van binnen was het vooral een pijnlijk klusje.
Dus voordat we ons vergapen aan het formaat van iemands succes, prestatie of levensverhaal, mogen we misschien ook even stilstaan bij de inspanning die eraan voorafging.
En wat Pieter betreft? Hij blijft voorlopig toch maar gewone eieren kopen. Zijn koekenpan heeft tenslotte ook zijn grenzen.
En bovendien… Als de buurhaan ineens met een veel te brede glimlach over de schutting kijkt, weet je nooit zeker of hij alleen maar goedemorgen komt zeggen.
