
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die berichten waarvan je spontaan denkt: zie je wel, Capelle is toch stiekem een wereldstad.
Jarenlang dachten we dat je voor een beetje artistieke inspiratie per se naar Zuid-Frankrijk moest. Naar Arles. Naar lavendelvelden. Naar zonnebloemen. Naar plekken waar Vincent van Gogh ooit zijn ezel neerzette en de verf met royale streken op het doek smeet. Maar dat blijkt inmiddels hopeloos achterhaald.
Je hoeft tegenwoordig alleen maar richting de Fascinatio Boulevard te fietsen. Want daar ligt de Capelse stadswijngaard van Sjatoo 010. Een stukje Frankrijk zonder tolwegen, zonder file bij Lyon en zonder dat je onderweg zes keer “Zijn we er al?” hoeft aan te horen.
Afgelopen zaterdag zaten daar twintig enthousiaste schilders tussen de wijnranken. Geen druivenplukkers, maar penseelplukkers. Onder de bezielende begeleiding van Nancy Hagman en Marie-Louise Eijsvoogel van Kunstkring Capelle verschenen overal ezels. Schildersezels gelukkig, want echte ezels zouden waarschijnlijk de druiven hebben opgegeten.
Ik zag het al helemaal voor me. Een schilder die minutenlang peinzend naar een tros druiven kijkt. “Wat zie jij?” vraagt een voorbijganger. “Twijfel.” “Ik zie gewoon een druif.” “Dat bedoel ik.”
De één schilderde ranken. De ander ving het zonlicht. Weer een ander zag in dezelfde wijngaard een explosie van kleur, hoop en zomer. Dat blijft toch het wonderlijke van kunst. Twintig mensen kijken naar exact dezelfde druiven, en tóch ontstaan twintig compleet verschillende schilderijen. Probeer dat maar eens bij de Belastingdienst.
Wat me vooral aanspreekt, is dat inspiratie blijkbaar helemaal niet ver weg hoeft te zijn. We denken vaak dat het bijzondere zich ergens anders afspeelt. In Toscane. In de Provence. In de Alpen. Altijd net een paar honderd kilometer verderop.
Ondertussen fietsen we achteloos langs plekken waar schoonheid gewoon op ons staat te wachten.
Capelle heeft inmiddels een eigen wijngaard. Dat vond ik al bijzonder genoeg. Maar nu blijkt diezelfde wijngaard ook nog een openluchtatelier te zijn. Wie had dat ooit gedacht? Tussen de druiven wordt niet alleen wijn gemaakt, maar ook kunst. Dat is eigenlijk een prachtige combinatie.
Wijn laat mensen ontspannen. Kunst laat mensen kijken. En beide worden mooier wanneer je er de tijd voor neemt.
Na afloop werd natuurlijk een glas wijn geschonken. Dat lijkt me een uitstekend idee. Al moet je dat misschien niet andersom doen. Eerst drie glazen wijn en daarna een schilderij maken kan ertoe leiden dat de druiven ineens paars met stippen worden en de zon vierkante stralen krijgt. Hoewel… er zijn kunstcritici die daar juist weer diepere betekenissen in ontdekken.
Ik vermoed zelfs dat Vincent van Gogh zich er prima thuis had gevoeld. Misschien had hij wel een glas Capelse wijn besteld, zijn strohoed iets rechter gezet en gezegd: “Jongens, ik blijf nog een weekje.” En geef hem eens ongelijk.
Want het mooie van deze dag zat niet alleen in de schilderijen. Het zat vooral in wat zo’n initiatief laat zien. Dat cultuur geen groot museum nodig heeft. Dat creativiteit niet afhankelijk is van dure ateliers. En dat een stadswijngaard veel meer kan zijn dan een plek waar druiven groeien.
Het kan een plek zijn waar mensen elkaar ontmoeten. Waar talent zich ontwikkelt. Waar vrijwilligers iets bijzonders neerzetten. Waar je even vergeet dat de wereld vooral haast lijkt te hebben.
Soms hoef je dus helemaal niet naar Frankrijk. Soms ligt de Provence gewoon aan de Fascinatio Boulevard. En eerlijk is eerlijk… Dat scheelt ook een hoop benzine.
