
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter voelde de laatste weken een zekere onrust.
Niet vanwege zijn leeftijd. Ook niet vanwege de stijgende prijs van een zak aardappelen. Daar had hij inmiddels vrede mee gesloten.
Nee, de wereld leek plotseling een spannende Netflix-serie geworden waarin niemand je vertelde hoeveel afleveringen er nog kwamen. Overal hoorde hij over noodpakketten.
Water. Zaklampen. Blikvoer. Batterijen. Radio’s met een zwengel. En schuilkelders.
Pieter had de spade, bij wijze van spreken, al in zijn digitale winkelmandje liggen. “Je weet maar nooit,” mompelde hij.
Dus wandelde hij die middag langs de Ringvaart in Capelle aan den IJssel. Even het hoofd leegmaken. Dat helpt meestal beter dan het achtuurjournaal. Totdat hij het zag. Daar. Half verscholen tussen het riet. Een landingsvaartuig.
In camouflagekleuren.
Pieter verstijfde. “Verdraaid…” Zijn hart sloeg een halve marathon over. “Ze zijn er.”
Zijn gedachten maakten onmiddellijk overuren. Rusland. Invasie. Capelle als strategisch doelwit. Want als je Europa wilt veroveren, begin je natuurlijk bij de Bermweg.
Hij keek om zich heen. Stilte. Te stil. Toen… Geritsel. In het riet. Steeds dichterbij. Pieter slikte.
Nu had hij ooit een paar Russische woorden geleerd. Waar? Geen idee. Waarschijnlijk uit een documentaire of een slechte actiefilm. Maar dit was zijn moment. Met trillende stem, opgeheven wijsvinger en het gezag van een wijkagent die zijn laatste parkeerbon uitschrijft, riep hij: “Выйти, и сразу же!”
(Kom tevoorschijn. En wel direct.)
Het geritsel werd heviger. Pieter kneep zijn ogen samen. Nog één seconde… Daar sprong… geen Russische commando. Geen geheim agent. Geen Spetsnaz.
Maar Nacho. Zijn eigen beagle. Met een stok in zijn bek. En een blik van: “Waarom praat jij ineens Pools?”
Pieter zakte bijna door zijn knieën van opluchting.
Even later werd het mysterie opgelost. Het zogenaamde invasievaartuig bleek helemaal geen militair geheim project.
Het was gewoon de boot van Jaap. Een bewoner van de Bermweg. Die deze zomer graag wat tochtjes over de Ringvaart maakt.
Waarom de boot in camouflagekleuren is geschilderd? Dat blijft het enige militaire geheim van deze hele operatie.
Misschien wil Jaap onopgemerkt langs de eenden varen. Misschien probeert hij de snoek te verrassen. Misschien is het een hobby. Of misschien vindt hij het gewoon mooi. Daar moet een mens tegenwoordig ook al voorzichtig mee zijn.
Onderweg naar huis moest Pieter lachen. Om zichzelf. Want hoe gemakkelijk laat een mens zich meeslepen door wat hij dagelijks ziet en hoort.
Een boot wordt een invasievloot. Een ritselend rietveld verandert in een aanval. En een nieuwsgierige beagle promoveert tot buitenlandse mogendheid. Onze fantasie is soms sneller dan de werkelijkheid. En angst heeft de vervelende gewoonte om lege plekken zelf in te kleuren.
Misschien is dat wel het grootste noodpakket dat we allemaal nodig hebben. Niet alleen flessen water. Niet alleen batterijen.
Maar ook een flinke voorraad nuchterheid. En af en toe iemand zoals Nacho. Die je eraan herinnert dat niet ieder geritsel het einde der tijden aankondigt.
Soms is het gewoon een hond. Met een stok. En dat is eigenlijk uitstekend nieuws.
