De wolf van De Slegte

Pieters’ Daglicht over muzikale Denkdingen

Sommige mensen vinden de liefde van hun leven op een terrasje in Parijs.

Pieter vond de zijne tussen de afgeprijsde encyclopedieën, vergeelde pockets en een doos met elpees waarop iemand ooit met blauwe balpen “ƒ 2,50” had gekrabbeld.

Bij De Slegte in Rotterdam.

Dat was nog in de glorietijd van het vinyl. Platen waren groot, hoezen waren kunstwerken en als je een elpee kocht, kreeg je er gratis een statische lading, een stofwolk en een lichte hernia bij.

Pieter bladerde gedachteloos door de bakken. Tussen de onvermijdelijke James Last, een verdwaalde BZN-plaat en een album van iemand die vermoedelijk alleen bij zijn moeder bekend was, zag hij ineens een hoes met één woord.

LOBO.

“Wat is dát nou weer?” mompelde Pieter. Een wolf? Een cowboy? Een Mexicaanse worst? Voor een paar gulden mocht het mysterie mee naar huis. En daar begon een muzikale liefde die inmiddels al meer dan een halve eeuw standhoudt.

Zodra de naald voorzichtig op het zwarte vinyl landde, vulde de kamer zich met een warme stem die niet schreeuwde, niet gilde en geen vuurwerk nodig had.

“Me and You and a Dog Named Boo.” Wat een heerlijk nummer. Geen ingewikkelde boodschappen. Geen rookmachines. Geen dansers met vuurspuwende helmen.

Gewoon een man, een gitaar, een hond en het gevoel dat de wereld eigenlijk best een vriendelijke plek kon zijn.

Pieter was verkocht. Sterker nog: als De Slegte toen een spaarkaart had gehad, had hij vermoedelijk na tien Lobo-platen een gratis hondenriem gekregen.

Lobo bleek helemaal geen wolf te zijn, maar Roland Kent LaVoie uit Florida. Een singer-songwriter die muziek maakte alsof hij je uitnodigde voor een wandeling over een zandpad, ergens waar niemand haast had en waar de koffie altijd warm bleef.

Dat was precies de kracht. Zijn liedjes hoefden niets te bewijzen. Ze waren gewoon mooi. En dat is tegenwoordig bijna revolutionair. 

Want kijk eens naar de huidige muziekwereld. Alles moet harder. Sneller. Meer beats per minuut dan een gemiddelde wasmachine. Autotune tot zelfs de goudvis zuiver klinkt.

Liedjes van anderhalve minuut, zodat ze precies in een filmpje passen waarin iemand tegelijk danst, kookt, een kat redt en een belastingaangifte invult. Pieter begrijpt er soms helemaal niets meer van.

Hij probeerde laatst modern te doen. Na drie minuten had hij het gevoel dat hij per ongeluk in een magnetronconcert terecht was gekomen. Zijn gehoorapparaat vroeg spontaan om asiel.

Nee, geef Pieter dan maar Lobo. Of I’d Love You to Want Me.

Zo’n liedje dat niet binnenkomt als een stormram, maar als een oude vriend die zachtjes op de deur klopt en zegt: “Zal ik een kop koffie zetten?”

Misschien is dat wel waarom die muziek blijft. Niet omdat ze het hardst schreeuwde. Maar omdat ze fluisterde. En mensen blijken fluisteringen verrassend lang te onthouden.

Natuurlijk romantiseert Pieter het verleden wel eens. In de jaren zeventig regende het ook gewoon, waren de belastingen ook hoog en moest je net zo goed de afwas doen. Maar muziek had toen vaak iets geruststellends. Alsof iemand zei: het komt wel goed. Misschien is dat precies wat we tegenwoordig af en toe missen.

Een liedje dat geen mening heeft. Geen ruzie zoekt. Geen algoritme probeert te verslaan. Gewoon een melodie die je meeneemt.

En dus denkt Pieter nog regelmatig terug aan die dag bij De Slegte. Aan die stoffige bak met vergeten platen. Aan dat toeval dat helemaal geen toeval bleek.

Soms verandert een mensenleven niet door een grote gebeurtenis. Soms begint het met een oude elpee van een onbekende Amerikaan die zichzelf “Wolf” noemde.

En als Pieter tegenwoordig weer eens Me and You and a Dog Named Boo opzet, verschijnt er vanzelf een glimlach.

Geen hond in huis. Geen stoffige platenzaak meer om de hoek. Maar de herinnering draait nog altijd op 33⅓ toeren.

En eerlijk is eerlijk… Sommige platen slijten nooit. Net als mooie herinneringen.

Geef een reactie