Pieter en de Parade der Vrije Vogels

Over een man die al zenuwachtig wordt van een volle supermarkt, maar geniet van een stad die iedereen ruimte geeft.

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Er zijn mensen die zich maanden van tevoren verheugen op de Canal Parade.

Ze kopen glitters, regenboogvlaggen, zonnebrandfactor 50 en een outfit die qua hoeveelheid stof nog net niet onder “postzegel” valt.

En dan heb je Pieter.

Pieter krijgt het al benauwd als de zaterdagmarkt in Capelle iets te gezellig wordt. Zodra hij in een mensenmassa terechtkomt, krijgt hij spontaan het gevoel dat hij de enige is die de uitgang niet meer kan vinden. Alsof hij een verdwaalde gnoe is tijdens de grote trek in de Serengeti.

Nee, Pieter zal dit jaar niet langs de Amsterdamse grachten staan. Niet omdat hij iets tegen Pride heeft. Integendeel. Maar Pieter is nu eenmaal een man die liever met een kop koffie op veilige afstand naar de wereld kijkt dan er middenin te staan.

Sterker nog… Pieter voelt zich op de camping al licht ongemakkelijk als hij zonder shirt op zijn eigen terras zit. Dan denkt hij na vijf minuten al dat de hele camping zich afvraagt waarom die oude man eruitziet als een vergeten croissant.

En dan moet hij zich voorstellen dat hij tussen duizenden feestvierders staat waarvan sommigen aanzienlijk minder stof aan hun lijf hebben dan zijn barbecuehoes. Dat vraagt om een niveau van zelfvertrouwen waar Pieter alleen maar bewonderend naar kan kijken.

Toch… Zodra de eerste televisiebeelden verschijnen, zit hij vooraan. Met een bakje nootjes. En een glimlach. Want eerlijk is eerlijk…

Het is prachtig. De grachten veranderen ieder jaar weer in een varend kleurenpalet. Boten vol muziek. Dans. Humor. Mensen die zichtbaar genieten. Regenbogen in alle tinten. Zelfs de meeuwen lijken ineens vrolijker te krijsen.

Pieter kijkt er met verwondering naar. Niet omdat hij zelf behoefte heeft aan glitterlaarzen met vleugels of een roze verenboa die zelfs een flamingo verlegen zou maken. Nee.

Hij kijkt omdat hij iets ziet wat groter is dan een feestje.

Hij ziet vrijheid. Vrijheid om jezelf te zijn. Om niet voortdurend uit te leggen waarom je bent wie je bent. Om hand in hand te lopen met degene van wie je houdt zonder eerst om je heen te hoeven kijken.

Dat is eigenlijk heel bijzonder. Want als je erover nadenkt…

Iedereen wil uiteindelijk hetzelfde. Geluk. Liefde. Erbij horen.

Niet meer. Niet minder.

En misschien is dat wel de mooiste boodschap van die hele bonte stoet. Dat verschillen helemaal niet zo eng zijn. Sterker nog… Ze maken de wereld juist een stuk mooier. Een schilderij met maar één kleur is tenslotte ook nogal saai.

Pieter moet er altijd een beetje om lachen als mensen zich druk maken over al die regenbogen. Alsof een vlag iemand plotseling verandert.

Dat doet een regenboog niet. Net zoals een tulpenveld niemand dwingt bloemist te worden. En een voetbalshirt je niet automatisch kampioen maakt. Het is gewoon een manier om te zeggen: “Ik mag er zijn.”

En eerlijk gezegd… Dat zouden we elkaar allemaal wat vaker mogen gunnen. Want of je nu in een driedelig pak loopt… In een regenboogcape. In een rolstoel. Op klompen. Of in een outfit die bestaat uit precies drie strategisch geplaatste glitters… Iedereen wil uiteindelijk hetzelfde.

Gezien worden. Geaccepteerd worden. En gewoon zichzelf kunnen zijn.

Dus nee… Pieter zal zaterdag niet op een boot staan. Hij zal ook geen confetti gooien. En de kans dat hij ooit in een roze glitterstring door de Prinsengracht vaart, is ongeveer even groot als dat zijn tomatenplanten de Tour de France winnen.

Maar als hij thuis naar de beelden kijkt… Dan glimlacht hij.

Omdat hij een stad ziet die, al is het maar voor één dag, tegen de hele wereld zegt: “Kom erbij.”

En misschien… Misschien is dat wel precies waar beschaving over gaat. Niet dat iedereen hetzelfde wordt. Maar dat iedereen zichzelf mag blijven. En dat is uiteindelijk een feest waar plaats genoeg is voor ons allemaal.

Geef een reactie