
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die momenten waarop je denkt: dit is geen samenleving meer, dit is een openlucht-toneelstuk. En iedereen speelt mee, behalve de hoofdrolspeler. Die rijdt in een busje.
Pieter liep vandaag, zoals dat hoort in een beschaafd land, gewoon met Nacho – zijn beagle en moreel kompas – een rondje door de wijk. Rust, groen, een enkele groet. Totdat daar plotseling de nieuwe keizer van de openbare ruimte verscheen: de pakketbezorger.
GLS, stond erop. Maar wat er gebeurde, had meer weg van een kruising tussen Mad Max en een slecht geregisseerde verkeersles.
Eerst een poging tot keren. Niet zomaar keren, nee – een choreografie van chaos. Twee fietsende dames werden plots figuranten in een live aflevering van “Ontwijk de bestelbus”, terwijl een wielrenner zijn levensverzekering mentaal nog even naliep. Het mocht niet baten. De bus ging achteruit. De straat in. Alsof hij persoonlijk door de koning was aangewezen als eigenaar van het asfalt.
En daar stond hij dan. Midden op de weg. Niet een beetje hinderlijk. Nee, pontificaal. Onwrikbaar. Onaantastbaar.
Alsof het zo moest zijn, kwam een collega van PostNL aanrijden. Een zeldzaam moment van potentieel logistiek overleg. Maar nee. De GLS-bezorger stapte gewoon uit. Want waarom zou je rekening houden met anderen als je ook gewoon… niet kunt?
Na enig aandringen – en vermoedelijk een innerlijke worsteling die wij stervelingen niet kunnen bevatten – werd de bus tijdelijk verplaatst naar een parkeerplek. Een plek die er dus gewoon was. De PostNL-bezorger, zichtbaar gehaast en waarschijnlijk al drie tijdsloten achter op schema, wurmde zich half over de berm langs het obstakel.
Maar wat doet onze held? Die rijdt doodleuk weer terug. Naar het midden van de weg. Want daar hoorde hij. In zijn universum.
Een automobilist waagde het om te passeren. De reactie: de internationale gebarentaal van ongenoegen, uitgevoerd met één vinger en nul zelfreflectie.
Pieter, niet te beroerd om het gesprek aan te gaan, wees de man op de beschikbare parkeerruimte. Het antwoord was helder, krachtig en onvergetelijk in zijn eenvoud: Pieter kon zichzelf f**ken.
En daar stond hij dan. Met Nacho. In een straat die ineens minder van iedereen was, en meer van iemand die er gewoon even zijn bus had neergezet.
Later, thuis, maakte Pieter de fout om de kernwaarden van GLS te lezen. “Mensen staan centraal.” “We zijn attent en zorgzaam.” “We nemen verantwoordelijkheid.”
Het is fascinerend hoe woorden en werkelijkheid elkaar zo spectaculair kunnen missen.
Want dit gaat allang niet meer over één bezorger. Dit is een patroon. GLS, PostNL, Albert Heijn, Picnic, UPS – de logo’s verschillen, het gedrag is opvallend consistent. De straat is geen gedeelde ruimte meer, maar een tijdelijke werkvloer waar de rest zich maar naar moet voegen.
Begrijp Pieter goed: hij snapt de druk. De tijdslots. De algoritmes. De onmogelijke efficiëntie-eisen. Maar ergens tussen “sneller leveren” en “menselijk blijven” is iets fundamenteels verloren gegaan.
Respect is geen luxeproduct dat alleen bezorgd wordt als het uitkomt. Misschien wordt het tijd dat we dat weer eens duidelijk maken. Niet boos. Niet hysterisch. Maar wel helder.
De straat is van ons allemaal. Ook van de bezorger. Maar dus niet alleen van hem.
