Terry Jacks en de slipjes in de Alpen

Pieters’ Daglicht over Denkdingen en herinneringen die zomaar weer boven komen drijven

Er zijn van die zomerse dagen waarop de tijd zich gedraagt als een eigenwijze oude ober. Je vraagt om een biertje en krijgt een herinnering. Je bestelt een rosé en krijgt ineens een compleet jaar uit je jeugd terug.

En soms hoef je alleen maar de eerste tonen van “Seasons in the Sun” van Terry Jacks te horen en staat Pieter weer zeventien jaar oud achter de bar van Hotel Van Bergen in Gennep.

Achttien gulden zakgeld per week, ongeveer drie kwartier bravoure en een kapsel waar tegenwoordig alleen nog een zwaluw onder zou kunnen wonen.

Pieter werkte destijds als ober bij Hotel Van Bergen aan de Spoorstraat. Een prachtig hotel met een geschiedenis waar je tegenwoordig een Netflix-serie van acht afleveringen van zou kunnen maken. Achter het hotel bevond zich een zaal die jarenlang als bioscoop fungeerde. En na de oorlog had die zaal zelfs tijdelijk een veel plechtiger bestemming: er werd een noodkerk in gevestigd.

Maar Pieter kende de zaal vooral van een iets minder verheven soort vermaak. De film.

Op avonden dat de bioscoop draaide, was het restaurant dikwijls rustig. En als je dan zeventien bent, nieuwsgierig van aard en toevallig een stoel zo weet te positioneren dat je vanuit het restaurant nét een glimp van het scherm kunt opvangen, dan ontstaat er een merkwaardige combinatie van horecawerk en cultureel onderzoek.

Pieter noemde het destijds natuurlijk geen cultureel onderzoek. Hij noemde het: “Even kijken wat er draait.”

Dat was nog in de tijd dat een film al spannend kon worden wanneer iemand zijn bloesje wat verder open had dan moeder thuis verantwoord zou vinden.

De jaren zeventig hadden namelijk zo hun eigen filmgenre. De Tiroler seksfilm. Vandaag de dag zou men daar vermoedelijk eens om geeuwen, een bak popcorn opeten en vervolgens op de smartphone iets veel explicieters bekijken. Maar toen! Toen waren de Alpen nog een bedreiging voor de goede zeden. De edelweiss stond op scherp. De lederhose had ineens een verdachte maatschappelijke functie. En ergens tussen een Oostenrijkse hooischuur, een serveerster met een dienblad en een zeer geëmancipeerde boerin hing de spanning zo dik in de lucht dat je er met een fondueprikker doorheen kon steken.

Een van die films droeg de onvergetelijke Nederlandse titel “In Tirol hangen de slipjes aan de Alpen”. Het was een Duitse erotische komedie Urlaubsgrüße aus dem Unterhöschen, in Nederland onder die titel uitgebracht. uit 1973. 

Pieter weet nog dat hij daar met zijn zeventienjarige verstand naar keek alsof hij zojuist was benoemd tot hoofdinspecteur van de afdeling Volwassenheidsbevordering. Maar ondertussen stond hij wel gewoon in zijn witte overhemd tafels af te ruimen.

De ene hand een dienblad. De andere hand een toekomst. En ergens in de verte klonk Terry Jacks. Dat is het wonderlijke aan muziek. Een liedje hoeft maar drie seconden te spelen en je bent terug. Niet alleen terug naar een plaats, maar naar een versie van jezelf.

Pieter hoort “Seasons in the Sun” en ziet Hotel Van Bergen. Hij ruikt bijna weer de keuken. Hij ziet de tafels. Hij ziet de bioscoopzaal. En ergens achterin zijn geheugen ligt dan ook die jongen van zeventien die dacht dat hij al behoorlijk volwassen was.

Dat is misschien wel het mooiste aan ouder worden. Je ontdekt steeds beter hoe jong je eigenlijk was.

Toen Pieter zeventien was, dacht hij dat hij het leven al aardig doorhad. Tegenwoordig weet hij dat je op je zeventiende vooral uitstekend bent in het onderschatten van hoeveel je nog moet leren.

Over liefde. Over mensen. Over verlies. Over geluk. Over jezelf. En over het feit dat sommige herinneringen helemaal niets te maken hebben met wat er feitelijk gebeurde. Ze hebben te maken met hoe je je voelde.

Dat is waarom een oud liedje soms meer doet dan een foto. Een foto laat je zien hoe het eruitzag. Een liedje laat je voelen hoe het was.

“Seasons in the Sun” is daarvoor misschien wel het ultieme voorbeeld. Het nummer klinkt vrolijk genoeg om tijdens een zonnige middag mee te deinen, maar onder dat zonlicht zit een melancholie die je pas later echt begint te begrijpen.

En misschien is dat precies waarom Pieter het nog altijd graag hoort. Omdat het niet alleen een liedje is. Het is een tijdmachine. Een tijdmachine zonder gordels, zonder handleiding en zonder de mogelijkheid om onderweg even uit te stappen.

En zo zit Pieter op een zomerse dag met een glas in zijn hand ineens weer in Gennep. Zeventien jaar oud. Hotel Van Bergen. Bioscoop open. Restaurant rustig. En ergens op het scherm bewegen zich mensen door Tirol die duidelijk heel andere ideeën over vakantie hebben dan Pieter vandaag.

Hij glimlacht. Want sommige herinneringen hoeven helemaal niet verheven te zijn om waardevol te zijn. Soms mogen ze gewoon een beetje ondeugend zijn. Een beetje gênant. Een beetje hilarisch. En vooral: van jezelf.

Want tussen de seizoenen van het leven blijven uiteindelijk vooral de kleine dingen hangen.

Een liedje. Een hotel. Een bioscoopzaal. Een jongen van zeventien. En misschien, ergens heel ver weg, nog een verdwaald slipje boven op een Alpenwei. 

Pieter zou er vandaag waarschijnlijk alleen nog maar om lachen. Maar zodra Terry Jacks begint te zingen, staat hij er weer. Even. En dat is misschien wel de mooiste vorm van tijdreizen die er bestaat.

Geen machine. Geen DeLorean. Geen wormgat.

Gewoon muziek. En een geheugen dat blijkbaar nog altijd precies weet waar de uitgang zit.

Geef een reactie