De beha als handtas: van lipstick tot wurgslang

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Er zijn van die dagen waarop Pieter denkt dat hij alles wel zo’n beetje heeft gezien. Zeventig jaar levenservaring, duizenden koppen koffie, tientallen verjaardagen met blokjes kaas en leverworst, een paar gemeenteraadsvergaderingen waarvan je spontaan in winterslaap wilt, en ooit… heel lang geleden… een Russisch ei.

Ja, dat Russisch ei.

Als jonge ober droeg Pieter met de elegantie van een dronken flamingo een schaal Russische eiersalade door een feestzaal. Eén onverwachte uitwijkmanoeuvre, een zwiep van de pols en… plóep… verdween een half ei rechtstreeks in het royale decolleté van een dame.

“Ach jongen,” lachte ze, “die had ik nog niet.” Pieter wist niet waar hij kijken moest. Het ei overigens ook niet. Maar zelfs dat verbleekt bij het nieuws van deze week.

Een Canadese vrouw probeerde op Schiphol een koningspython het vliegtuig in te smokkelen. Niet in haar koffer. Niet in haar handbagage. Niet in een sok. Nee. In haar beha. Daar stond Pieter toch even van te kijken.

Want dames, laten we eerlijk zijn: de beha is door de eeuwen heen uitgegroeid tot een soort Zwitsers zakmes van de garderobe. Menig man denkt dat er uitsluitend anatomie in schuilt. Wat een aandoenlijke naïviteit.

De gemiddelde beha blijkt een complete multifunctionele opslagruimte. Lipstick. Bankpas. Huissleutel. Mobiele telefoon. Boodschappenbriefje. Een vergeten parkeerkaart.

Een reservebril. Een pepermuntje. En kennelijk… een koningspython.

Je vraagt je af waar de grens ligt.

“Mevrouw, heeft u vloeistoffen bij u?” “Nee hoor.” “Elektronica?” “Alleen een iPhone.” “Dieren?” “…” Pieter ziet de beveiligingsmedewerker al kijken wanneer de metaaldetector niet piept, maar zacht begint te sissen.

Het mooiste vond Pieter nog de verklaring. Ze had de slang “gevonden bij een Amsterdams hotel.” Natuurlijk. Zoals Pieter vroeger ook wel eens een fiets “gevonden” had die toevallig niet op slot stond.

Sommige verhalen zijn zo ongeloofwaardig dat zelfs Pinokkio er plaatsvervangende schaamte van krijgt.

Overigens verdient die python ook een lintje. Je zult maar denken dat je lekker tussen de tropische bladeren woont en ineens blijkt dat je bent verhuisd naar een BH van cup ‘Business Class’. Geen uitzicht. Weinig bewegingsruimte.

En voortdurend turbulentie. Je zou spontaan in de knoop raken.

Toch zit er onder al het gelach een serieuze boodschap. Beschermde dieren zijn geen souvenirs. Geen vakantievondst.

Geen grappige anekdote voor thuis. En al helemaal geen handbagage.

Ze horen in hun natuurlijke leefomgeving of, als dat niet meer kan, in deskundige opvang. Wie dieren behandelt als accessoires, doet niet alleen de wet tekort, maar ook het dier zelf.

Misschien is dat wel de les van vandaag. Niet alles wat ergens inpast, hóórt daar ook. Sommige dingen verdienen vrijheid.

En sommige opbergplekken… zijn gewoon bedoeld voor een zakdoek, een huissleutel en hooguit een verdwaald Russisch ei. Maar beslist niet voor een slang.

Al vermoedt Pieter dat de beha hiermee definitief is gepromoveerd van kledingstuk tot de meest verrassende handtas die ooit is uitgevonden.

En eerlijk is eerlijk… Hij kijkt voortaan toch nét iets anders naar de veiligheidscontrole op Schiphol.

Geef een reactie