Mag een wandeling gewoon een wandeling zijn?

Er bestaan woorden die ooit iets betekenden. Echt iets. Woorden met geschiedenis, gewicht en soms zelfs een baard.

En dan gebeurt er iets. We gaan zo’n woord steeds vaker gebruiken. Eerst voor bijzondere situaties. Daarna voor bijna alles. En uiteindelijk betekent het ongeveer: ik vond het wel leuk, maar ik wil er graag een spiritueel sausje overheen.

Neem magisch.

Een wandeling is niet meer mooi, maar magisch. Een gesprek niet meer prettig, maar transformerend. Een ontmoeting niet toevallig, maar door het universum gestuurd.

Laatst las ik over iemand die een “magische ochtend” had gehad. Ik verwachtte een zonsverduistering, een bezoek van een buitenaards wezen of op zijn minst een koffiezetapparaat dat zichzelf had ontkalkt. Maar nee. De zon was opgegaan. De koffie was lekker. En iemand had een mooie gedachte gehad. Prachtig natuurlijk. Maar misschien mag een mooie ochtend soms gewoon een mooie ochtend zijn. Dat is al heel wat.

Ook sacraal doet het goed. Ooit betekende het heilig, afgezonderd van het gewone. Tegenwoordig kan bijna alles sacraal zijn: een yogaruimte, een bos, een slaapkamer of een kring van twaalf mensen op kussentjes. “Laten we samen een sacrale plek creëren.” Meestal betekent dat: Zet je telefoon uit. Luister naar elkaar. En maak geen grapjes wanneer iemand iets deelt over zijn innerlijke kind.

Allemaal prima afspraken. Maar moet daarvoor onmiddellijk het heilige worden ingeschakeld? Mijn favoriete stoel thuis is belangrijk voor mij. Maar ik noem hem toch niet meteen sacraal. Hoewel Adri daar misschien anders over denkt als ik er met mijn voeten op zit.

Dan trauma. Een belangrijk woord. Een noodzakelijk woord. Dankzij de aandacht voor trauma begrijpen we beter hoe ingrijpende gebeurtenissen langdurig kunnen doorwerken. Maar soms lijkt het woord op een elastiek dat steeds verder wordt uitgerekt.

Een afwijzing? Trauma. Een strenge leraar? Trauma. Een verbroken relatie? Trauma. Een ongemakkelijk familiediner? Mogelijk trauma.

Niet alles wat pijn doet, is een trauma. Sommige dingen zijn verdrietig. Sommige dingen zijn moeilijk. Sommige dingen zijn gewoon ronduit vervelend. En soms heb je gewoon een rotdag. Daar is ook niets kleins aan.

En dan energie. “Ik voelde een vreemde energie.” Dat kan betekenen: Ik vertrouw hem niet. “Er hing een zware energie.” Dat kan betekenen: Er was spanning. Iemand was verdrietig. De vergadering duurde drie uur. Of het raam zat dicht.

Het handige van energie is dat het klinkt alsof je iets objectiefs hebt waargenomen. “Ik vertrouw hem niet” is een oordeel. “Zijn energie klopt niet” klinkt alsof je hem met een spirituele multimeter hebt doorgemeten.

Piep. Lage trilling. Afgekeurd.

Ook het universum heeft tegenwoordig een volle agenda. Het stuurt signalen, opent deuren, sluit wegen en brengt mensen samen. Het universum zegt opvallend vaak: “Kies voor jezelf.” “Volg je hart.” “Zeg je baan op.” “Boek die opleiding.”

Het zegt zelden: “Bied je excuses aan.” “Werk je administratie bij.” “Betaal die rekening.”

Dat vind ik toch merkwaardig. Het universum heeft blijkbaar een voorkeur voor persoonlijke groei, maar weinig belangstelling voor de Belastingdienst.

Bij manifesteren zit een begrijpelijke kern. Wie een doel heeft, ziet vaak meer mogelijkheden. Gedachten beïnvloeden gedrag en gedrag beïnvloedt resultaten. Maar soms wordt het groter gemaakt.

Ik denk aan overvloed, dus komt overvloed. Ik denk aan succes, dus komt succes. En als het niet lukt? Dan heb ik blijkbaar niet goed genoeg gemanifesteerd. Daar wordt het gevaarlijk. Want dan wordt succes een bewijs van de juiste innerlijke houding en tegenslag een bewijs dat je innerlijk nog niet goed genoeg bent afgesteld. Soms is tegenslag echter gewoon tegenslag. Niet alles is een spiegel. Sommige dingen zijn gewoon een muur.

Nu zou iemand kunnen zeggen: “Pieter, doe niet zo moeilijk. Het zijn maar woorden.” Maar woorden zijn nooit zomaar woorden. Wie alles een trauma noemt, kan het verschil tussen een ernstige wond en gewone pijn uit het oog verliezen. Wie alles magisch noemt, maakt het bijzondere uiteindelijk gewoon.

Wie ieder toeval synchroniciteit noemt, vergeet dat toeval soms gewoon toeval is. En wie iedere kritiek een lage trilling noemt, hoeft misschien nooit meer te luisteren.

Daarom pleit ik niet voor minder gevoel. Integendeel. Ik pleit voor meer gevoel én betere woorden.

Noem een fijne avond gewoon fijn. Noem verdriet verdriet. Noem een probleem een probleem. Noem een voorkeur een voorkeur. Een wandeling mag mooi zijn. Een gesprek mag waardevol zijn. Een ontmoeting mag je raken. En een kop koffie mag gewoon een kop koffie zijn.

Hoewel… Als Adri hem heeft gezet, is hij natuurlijk wel een beetje magisch. Maar dat zeg ik vooral omdat ik vanavond ook nog graag wil eten. En dát noemen we geen manifesteren. Dat noemen we verstandig omgaan met energie.

Geef een reactie