
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter is een eenvoudig man. Tenminste, dat denkt hij zelf.
Zijn werkdagen beginnen steevast met een royale kom Griekse yoghurt. Zo’n kom waarvan je denkt: daar kan een gemiddeld Grieks dorp drie geiten een week mee voeden.
Maar op zondag… Op zondag gelden andere wetten.
Dan wordt de yoghurt plechtig met pensioen gestuurd. Er komt vers brood op tafel. Een gekookt eitje. Een kop dampende koffie. Zijn lief Adri tegenover hem. En uit de radio klinkt steevast de warme stem van Jacques Klöters.
Dat is geen ontbijt. Dat is een ritueel. Een liturgie voor mensen die nog weten dat haast zelden iets mooier maakt. Tot Pieter las dat De Sandwich mogelijk van de radio verdwijnt.
Hij verslikte zich bijna in zijn ei. Niet eens in het eigeel, maar in het idee. Want hoe kun je nou een programma weggooien dat al ruim dertig jaar bewijst dat muziek veel groter is dan de hitlijsten?
Pieter kent radiozenders waar iedere drie uur dezelfde twintig nummers voorbijkomen. Je kunt er bijna de afwas op gelijkzetten. Zodra “Sweet Caroline” voor de vierde keer klinkt, weet Pieter dat het tijd is om de vuilnis buiten te zetten.
Maar bij De Sandwich weet je nooit wat je krijgt. Een Frans chanson. Een vergeten cabaretlied. Een Zuid-Amerikaanse melodie waarvan je niet wist dat je hem nodig had. Een dichter die je stil krijgt. Een lied uit een klein theater. Een stem uit een ver land. Muziek waarvan je denkt: waarom hoor ik dit nergens anders? En precies dát is de kracht.
Niet alles hoeft een miljoenenpubliek te trekken om waardevol te zijn. Sterker nog. Soms is juist datgene wat weinig mensen kennen, het mooiste wat er bestaat.
Pieter vermoedt dat sommige omroepbazen naar luistercijfers kijken zoals kinderen naar snoep. Meer. Groter. Sneller. Zoet.
Maar cultuur laat zich niet altijd vangen in grafieken. Je kunt de geur van vers brood ook niet in een Excelbestand stoppen.
En liefde past al helemaal niet in een taartdiagram.
Jacques Klöters presenteert zijn programma zoals een goede gastheer een huiskamer opent. Niet schreeuwend. Niet springend. Niet met toeters en bellen.
Hij nodigt je uit. Kom zitten. Luister. Ontdek. Denk. En voor je het weet ben je een uur verder zonder dat iemand heeft geroepen dat dit “de allerbeste hits aller tijden” zijn.
Wat een verademing.
Pieter kreeg via De Sandwich muziek te horen die hij anders nooit had ontdekt. Sommige liedjes bleven één keer hangen.
Andere voor altijd. Zoals sommige mensen maar één keer op je pad komen en toch een leven lang met je meelopen.
Misschien is dat wel precies waar publieke omroep over zou moeten gaan. Niet alleen brengen wat iedereen al kent. Maar juist laten horen wat anders verloren dreigt te gaan. Want als alles hetzelfde klinkt… wordt stilte nog interessanter.
Pieter nam nog een hap van zijn boterham. Hij keek naar Adri.
“Als ze De Sandwich schrappen…” Adri keek op. “eten we voortaan yoghurt op zondag.”
Ze schoot in de lach. “Dat is wel een heel zwaar protest.” Pieter knikte ernstig. “Sommige revoluties beginnen klein.”
Met een gekookt ei. En een radioprogramma dat laat horen hoe rijk de wereld eigenlijk klinkt.
Misschien moeten we zuinig zijn op zulke zondagochtenden. Niet omdat vroeger alles beter was. Maar omdat sommige dingen vandaag nog steeds bijzonder zijn.
