Hoog boven de waan van de dag

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Sommige mensen dromen van een villa met zwembad. Anderen van een Ferrari. Pieter droomde ooit van een rieten mand. Niet om de was in te doen. Maar om ermee op te stijgen. En dat deed hij. Net als Adri. En zijn vader en moeder.

Patrick. Jitske en Bart. En later ook kleinkinderen Joshua, Noa en Benthe.

Niet tegelijk overigens. Dat zou een luchtballon zijn geworden waar zelfs de luchtverkeersleiding van Schiphol zenuwachtig van was geworden. Maar allemaal kwamen ze beneden met precies dezelfde conclusie: “Dit was magisch.”

Dat woord hoor je tegenwoordig te pas en te onpas. Een broodje kroket is ineens “magisch”. Een cappuccino met een hartje van melkschuim ook. Maar een luchtballonvaart… Die ís werkelijk magisch.

Op zaterdagavond keek Pieter vanuit zijn achtertuin richting het Schollebos. Drie enorme ballonnen werden langzaam gevuld. Alsof reuzen voorzichtig hun pyjama aantrokken. Daar stonden ze. Trots. Kleurrijk. Geduldig. Geen haast.

Een luchtballon kent namelijk geen file. Geen spitsstrook.

Geen bumperklever die met groot licht loopt te seinen omdat je slechts 98 rijdt waar 100 mag.

Nee. Een luchtballon wacht gewoon tot de wind zegt: “Kom maar.” En dan ga je. Niet tegen de wind in. Niet dwars erdoorheen. Maar samen. Misschien zouden wij mensen dat ook eens wat vaker moeten proberen.

Eenmaal los van de aarde gebeurt er iets vreemds. Je verwacht de hoogte te voelen. Maar die voel je nauwelijks.

Sterker nog… De meeste mensen ontdekken dat hun hoogtevrees beneden is achtergebleven.

Dat komt misschien omdat je nergens aan vastzit. Geen balkon. Geen randje. Geen reling waar je overheen kunt kieperen. Je zweeft. En juist daardoor voelt alles verrassend veilig.

Beneden veranderen auto’s in speelgoed. Huizen worden luciferdoosjes. En mensen… Mensen veranderen in stipjes die enthousiast staan te zwaaien alsof Sinterklaas midden in juli is aangekomen. Zelfs koeien kijken omhoog met een blik van: “Zie je wel, Gerda… ik zei toch dat mensen rare dingen doen.”

De stilte daarboven is misschien nog wel het mooiste. Geen verkeerslawaai. Geen bladblazer die precies begint als jij net lekker buiten zit. Alleen af en toe het indrukwekkende gebrul van de brander. En daarna… Stilte.

Een stilte die je tegenwoordig bijna nergens meer vindt. Het is alsof de wereld heel even op de pauzeknop drukt. Tot de landing. Want daar komt de werkelijkheid weer vriendelijk binnenwandelen.

Iedere ballonvaarder weet dat een landing verschillende smaken kent. Van “zacht als een donsveertje”… Tot “houd je kunstgebit vast.” De mand stuitert. Schuift een stukje door het gras. Kantelt soms om. En ineens lig je met onbekenden gezellig op elkaar gestapeld alsof je gezamenlijk een cursus menselijke lasagne volgt. Niemand klaagt. Integendeel. Iedereen lacht. Juist omdat het niet perfect gaat. 

Misschien zit daarin wel het geheim van ballonvaren. Je bepaalt nauwelijks waar je uitkomt. Je hebt geen stuur. Geen gaspedaal. Geen routeplanner die roept dat je moet keren. Je vertrouwt op de wind. En op de mensen die weten wanneer het vuur iets harder of juist zachter moet branden. Eigenlijk lijkt het verdacht veel op het leven.

We willen alles plannen. Alles beheersen. Alles controleren.

Maar soms gebeuren de mooiste dingen juist wanneer je de controle een beetje loslaat. Gewoon omhoog durft. Vertrouwt.

Geniet. En af en toe vriendelijk zwaait naar de mensen beneden. Want uiteindelijk kijkt iedereen wel eens omhoog.

En wie weet… Misschien ziet iemand jou wel zweven. Niet omdat je beter bent dan een ander. Maar omdat je heel even boven de drukte hebt uitgestegen.

Dat is misschien wel de grootste luxe van allemaal.

Geef een reactie