De grote paardenvijgenbrigade

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Pieter woont aan de rand van de stad. Of aan de rand van het dorp. Dat hangt er een beetje vanaf aan wie je het vraagt.

Feit is dat hij zijn voordeur uitstapt en binnen drie minuten meer dieren tegenkomt dan sommige mensen tijdens een complete safari.

Schapen. Geiten. Ganzen. Eenden. Zwanen. Konijnen. Hazen.

En vooruit… zelfs waterhoentjes, al noemt Pieter ze hardnekkig “watermeloenen”. Dat levert steevast vragende blikken op, maar daar is hij inmiddels immuun voor.

En dan zijn er de paarden. Heel veel paarden. Aan de ene kant van zijn huis ligt de Capelse manege. Aan de andere kant, langs de Ringvaart aan de Bermweg richting Nieuwerkerk aan den IJssel, grazen complete paardenfamilies alsof ze een abonnement hebben op het all-inclusive buffet van Moeder Natuur.

Pieter wandelde er weer eens met Nacho, zijn beagle. Nacho had het druk. Niet met de paarden. Ook niet met de schapen. Nee, hij onderzocht met de precisie van een forensisch rechercheur iedere grasspriet waar ooit een hond zijn poot had opgetild.

Pieter keek intussen naar de weilanden. Daar liep een stel enthousiaste jongeren met mestvorken en kruiwagens. Ze schepten paardenvijgen alsof er een wereldkampioenschap op het spel stond.

“Dat is toch bijzonder,” dacht Pieter. Want eerlijk is eerlijk…

Bij het woord paardenvijgen ruimen ziet menig puber spontaan een acute rugblessure ontstaan.

Maar deze jongeren niet. Die werkten. Lachten. Plaagden elkaar een beetje. “Jij mag ook wel eens wat meer scheppen!”

“Ja hoor, baas!”

Meer onvertogen woorden vielen er niet. Geen gemopper. Geen telefoons. Geen oordopjes. Alleen mestvorken die ritmisch hun werk deden.

Pieter raakte nieuwsgierig. En nieuwsgierigheid is bij hem een chronische aandoening. Dus informeerde hij waarom dat eigenlijk twee keer per week moest gebeuren.

En toen leerde hij weer iets. Paardenmest moet minimaal twee keer per week uit de wei worden verwijderd. Niet omdat paarden zulke keurige dieren zijn. Maar omdat in de mest wormeieren zitten. Laat je de mest liggen, dan grazen de paarden er later weer vlak naast en beginnen de wormen vrolijk aan een tweede ronde. Een soort all-inclusive vakantie voor parasieten.

Dat willen we natuurlijk niet. Dus wordt de mest zorgvuldig opgeschept. Niet uitgesmeerd. Gewoon weg ermee.

Nooit te oud om te leren. Pieter glimlachte. Want ineens zag hij méér dan een paar kruiwagens vol paardenvijgen. Hij zag iets wat tegenwoordig misschien nog wel zeldzamer is.

Jongeren die verantwoordelijkheid nemen. Die een buur helpen omdat die op vakantie is. Die hun handen vies durven maken. Misschien uit liefde voor paarden. Misschien voor een aardig zakcentje. Misschien allebei.

En weet u? Daar is helemaal niets mis mee. Sterker nog… Onze samenleving draait niet alleen op ministers, directeuren en beleidsmakers. Ze draait minstens zo goed op mensen die gewoon doen wat gedaan moet worden.

Iemand die een stoep veegt. Een heg snoeit. Een buurman helpt. Of twee keer per week een paar honderd kilo paardenvijgen verplaatst.

Dat klinkt misschien niet als een heldendaad. Maar zonder zulke mensen zou de wereld verrassend snel een stuk minder fris ruiken.

Pieter keek nog één keer om. De jongeren reden lachend met hun volle kruiwagens richting de mesthoop. Nacho keek bewonderend toe. Nou ja… Waarschijnlijk hoopte hij vooral dat er ergens een boterham uit een jaszak zou vallen.

En Pieter? Die liep glimlachend verder. Met de geruststellende gedachte dat de jeugd misschien toch niet verloren is. Ze weet alleen heel goed aan welke kant van de mestvork ze moet staan.

En eerlijk gezegd… Dat schept vertrouwen.

Geef een reactie