Sport verbroedert (zelfs als je struikelt over je eigen veters)

Pieters ‘ Daglicht over Denkdingen

Er zijn van die zomerdagen waarop de zon besluit overuren te draaien. De stoep ruikt naar vakantie, de ijsjes smelten sneller dan de goede voornemens op 1 januari en ergens in Schollevaar klinkt een fluitje. Niet van de scheidsrechter die buitenspel constateert, maar van een vrijwilliger die roept: “Kom op jongens, nog één rondje!”

Pieter keek op van zijn tuinstoel, zette zijn leesbril recht en dacht: Dat kan twee dingen betekenen. Of de Tour de France is verkeerd afgeslagen, of er gebeurt iets moois achter de Sjalomschool.

Het bleek gelukkig het laatste.

Op het trapveldje was het een vrolijke chaos. Ballen vlogen door de lucht alsof ze auditie deden voor het Nederlands ruimtevaartprogramma. Bij het voetbal stond een jongetje zichzelf al na drie minuten als nieuwe Memphis te presenteren, terwijl zijn vriendje de bal zo hard overschoot dat de buurvrouw vermoedelijk dacht dat de meteorietenregen eindelijk was begonnen.

Bij het volleybal werd de zwaartekracht openlijk uitgedaagd. Sommige sprongen waren indrukwekkend. Andere deelnemers ontdekten dat gras verrassend zacht ligt. Nou ja… meestal dan.

En ondertussen werd er geknutseld. Want niet ieder talent hoeft een bal te kunnen raken. Sommige kinderen maken met een schaar, een vel papier en een beetje lijm kunstwerken waar menig museumdirecteur stil van zou worden. Of in ieder geval heel beleefd naar zou glimlachen.

Pieter moest lachen.

Want als volwassenen sporten, gaat het vaak over stappentellers, hartslagzones, eiwitshakes en sporthorloges die voortdurend melden dat je nóg actiever moet zijn.

Kinderen hebben dat probleem niet. Die rennen gewoon. Omdat er een bal is. Omdat een vriend rent. Of omdat iemand roept: “Wie het eerst bij de boom is!”

Dat is misschien wel de zuiverste vorm van topsport die er bestaat.

En als de middag overgaat in de avond, nemen de jongeren het veld over. Voetbal, volleybal, flag football… Pieter kende dat laatste eerlijk gezegd alleen als een waslijn waarop de buurman zijn vakantiehanddoeken droogt, maar het bleek een echte sport te zijn. Weer wat geleerd.

Het mooiste was misschien nog wel dat er geen tribunes vol schreeuwende ouders stonden. Geen VAR. Geen transfergeruchten. Geen commentatoren die elk verkeerd ingooi analyseren alsof de toekomst van het vaderland ervan afhangt.

Alleen plezier. En vrijwilligers. Die stille helden die hun vakantie opofferen om ervoor te zorgen dat een ander een mooie vakantieherinnering krijgt.

Dat zijn mensen die geen gouden medaille krijgen. Hooguit een zonnebrandneus. En misschien een schorre stem. Maar wel een wijk die een beetje warmer wordt.

Vrijdag wordt de week afgesloten met een barbecue. Daar zal ongetwijfeld weer iemand de hamburgers nét iets te lang laten liggen, iemand anders beweert dat zijn zelfgemaakte satésaus een geheim familierecept is (terwijl de fles pindasaus nog zichtbaar naast de barbecue staat) en er zal vast een buurman zijn die zichzelf spontaan tot grillmeester van Nederland uitroept.

Zo hoort dat. Want een buurt groeit niet alleen van stenen, asfalt en straatverlichting. Een buurt groeit wanneer kinderen samen spelen. Wanneer jongeren elkaar leren kennen. Wanneer vrijwilligers hun tijd geven. Wanneer onbekenden bekenden worden. En misschien is dat uiteindelijk wel de grootste overwinning van deze sportweek.

Niet hoeveel doelpunten er zijn gemaakt. Maar hoeveel glimlachen. Want die verdwijnen niet in het net. Die neem je mee naar huis.

Geef een reactie