De tribune boven vak O – waar rood-wit nooit uitverkocht raakt

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Er zijn mensen die denken dat voetbal negentig minuten duurt.

Dat zijn vaak dezelfde mensen die ook geloven dat een barbecue alleen om het vlees draait en dat de koffie op maandagochtend vanzelf warm blijft.

Nee.

Voor een Spartaan begint een wedstrijd al ruim voordat de eerste bal rolt. Met appjes. Met de vraag wie rijdt. Met de discussie of de scheidsrechter vorig seizoen ook al kleurenblind was. En met de vaste gedachte: “Vandaag gaan we ze pakken.” Zelfs als de tegenstander toevallig Real Madrid zou zijn.

Zo mag Pieter met enige regelmaat plaatsnemen op de tribune van Het Kasteel. Samen met zoon Patrick. Kleinzoon Boaz. En de onafscheidelijke vrienden Jeroen, Pascal en Remko.

Een gezelschap waarbij de analyses soms nog harder over elkaar heen buitelen dan de spelers over het natte gras.

“Die moet schieten!” “Nee, overspelen!” “Nee, wisselen!” “Nee, de trainer wisselen!” Na afloop blijken ze allemaal gelijk te hebben gehad. Wonderlijk genoeg.

Maar er zit nóg een gezelschap op de tribune. Alleen zie je dat niet meteen. Want ergens, hoog boven de Denis Neville, moet een tweede ring zijn. Een ring zonder draaipoortjes. Zonder wachtrij voor de koffie. En zonder supporters die nét op het verkeerde moment besluiten een broodje kroket te halen waardoor precies dan de enige goal van de wedstrijd valt.

Daar zitten Jan Ooms. De schoonvader van Patrick. Daar zitten Ria en Jasper, de ouders van Remko. En Pieter weet bijna zeker dat ook zijn oude collega, voormalig wethouder Dienny Kroos-van der Mey, af en toe glimlachend over zijn schouder meekijkt.

Niet luidruchtig. Niet met een megafoon. Gewoon… aanwezig. Alsof ze zeggen: “Maak je niet druk. Wij zien het ook.”

En eerlijk gezegd verklaart dat een hoop.

Soms veert Pieter op omdat hij denkt iemand zijn naam te horen. Soms draait hij zich om terwijl niemand iets gezegd heeft. En soms voelt een lege stoel helemaal niet leeg.

Het afgelopen seizoen was sportief een beetje als een pak beschuit dat drie weken open heeft gestaan.

In februari droomden we nog voorzichtig van Europa. In mei waren we vooral blij dat de zomerstop begon. Van vijf naar tien. Van bravoure naar brommen. Van “dit wordt ons jaar!” naar “volgend seizoen dan maar.” Zelfs de nachtkaars had op een gegeven moment medelijden.

Maar gek genoeg… werd juist daardoor duidelijk waar voetbal werkelijk om draait.

Niet om een ranglijst. Niet om een statistiek. Niet eens om winnen. Want iedere thuiswedstrijd lopen er mensen Het Kasteel binnen die iemand missen.

Een vader. Een moeder. Een vriend. Een buurman. Iemand die jarenlang naast hen zat en ineens alleen nog in herinneringen meeklapt.

En toch… als het publiek begint te zingen… als Boaz opspringt na een mooie aanval…

 als Patrick en zijn vrienden tegelijkertijd mopperen op exact dezelfde verkeerde pass…dan lijkt het alsof de stemmen van boven heel even meezingen.

Misschien is dat onzin. Misschien ook niet. Sommige dingen hoef je niet te bewijzen. Je hoeft ze alleen maar te voelen.

Boaz groeit ondertussen op met hetzelfde rood-witte virus dat ooit zijn vader besmette. Er bestaat geen vaccin tegen. Gelukkig maar. Hij leert dat je blijft komen als het regent. Dat je blijft zingen als je achterstaat. En dat je na een nederlaag gewoon weer een broodje haalt alsof niets gebeurd is. Dat heet karakter. Of Spartaan zijn. Het verschil is nauwelijks uit te leggen.

Misschien is dat wel de mooiste erfenis die mensen elkaar kunnen nalaten.

Geen bekers. Geen medailles. Geen prijzenkast.

Maar een stoel op de tribune. Een sjaal.Een herinnering. En een klein jongetje dat later tegen zijn eigen kinderen zal zeggen: “Hier zat opa altijd.” Waarop ergens, hoog boven Het Kasteel, een paar bekende gezichten tevreden naar beneden kijken.

Want rood-wit slijt niet. Rood-wit verhuist hooguit een tribune omhoog. En zolang er beneden iemand blijft zingen… blijft boven het applaus hoorbaar.

Geef een reactie