De achtste renner van de Tour

Of hoe een cameramotor soms harder trapt dan een prof.

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Pieter zit deze dagen weer trouw op de bank. Afstandsbediening binnen handbereik, een bakje pinda’s op tafel en de Tour de France op het scherm. Het jaarlijkse ritueel waarin volwassen mannen vrijwillig drie weken lang berggeiten imiteren, terwijl commentatoren iedere zweetdruppel behandelen alsof die cultureel erfgoed is.

En eerlijk is eerlijk: Pieter geniet. Van de prachtige landschappen. Van de heroïsche aanvallen. Van de gezichten waarop je kunt zien dat iemand zich afvraagt waarom hij ooit op een racefiets is gestapt.

Maar de laatste jaren kijkt Pieter toch met een steeds sceptischere blik. Niet naar de renners. Naar de motoren. Want hoe langer hij kijkt, hoe vaker hij denkt: “Volgens mij rijdt daar een ongenode ploeggenoot mee.”

Neem zo’n eenzame koploper. Hij demarreert. Hij geeft alles. En vlak voor hem… rijdt een cameramotor. Keurig op veilige afstand natuurlijk. Althans, veilig volgens iemand die waarschijnlijk ook vindt dat een mug geen invloed heeft op een windmolen. Ondertussen legt die motor een prachtig televisieshot vast.

En een prachtige luchtbel.

Pieter zag ooit een natuurkundige uitleggen dat luchtweerstand boven de veertig kilometer per uur de grootste tegenstander van een wielrenner is. Haal daar een paar procent vanaf en je hoeft geen wonderbenen meer te hebben. Dan krijg je gratis wattages cadeau. Gratis. Van de televisie.

Dat is toch een merkwaardige gedachte. Wij zitten thuis op de bank te roepen: “Kom op! Pak hem!” Terwijl de cameraman onbedoeld meewerkt door alvast een stukje tegenwind op te eten.

Eigenlijk zijn wij dus medeplichtig. Niet de renners. Wij. Wij willen close-ups van een bezwete neusvleugel. Wij willen haarscherpe beelden van een trillende kuitspier. Wij willen droneachtige opnamen vanaf drie meter hoogte, maar dan zonder drone.

En dus rijdt er een motor. Die misschien nét genoeg lucht breekt om een aanval te laten slagen.

Pieter begon zich zelfs af te vragen of de Tour inmiddels niet uit acht ploegen bestaat. En één filmploeg. Sterker nog: als dit zo doorgaat krijgen de motoren straks ook rugnummers.

“Motor 27 wint vandaag de prijs voor de strijdlust.” “Motor 14 heeft vandaag uitstekend kopwerk verricht.” “De cameraman krijgt de bolletjestrui voor de mooiste klimbeelden.” En ergens in Parijs staat een monteur met een fles champagne op het podium.

Absurd? Misschien. Maar wetenschappers hebben inmiddels aangetoond dat een motor tientallen meters vóór een renner de luchtweerstand al merkbaar kan verminderen. Op hoge snelheid kunnen zulke effecten seconden opleveren. En in een tijdrit of een grote ronde zijn seconden soms het verschil tussen eeuwige roem en een plaats in de categorie “Weet je nog, die ene die nét tweede werd?”

Tom Dumoulin liet ooit al voorzichtig doorschemeren dat een cameramotor hem tijdens de Vuelta kostbare seconden had gekost. Niet schreeuwend. Niet dramatisch. Gewoon zoals Tom dat doet: bijna verontschuldigend. Dat maakte het misschien juist geloofwaardiger.

Begrijp Pieter niet verkeerd. Hij wil die prachtige televisiebeelden helemaal niet missen. Zonder motoren zouden we waarschijnlijk drie weken naar een helikopterbeeld kijken waarop Pogacar eruitziet als een verdwaalde punaise.

Dat wil ook niemand. Maar misschien is het tijd om eerlijk te erkennen dat televisie niet alleen registreert. Televisie doet soms ook mee.

En misschien ligt daar wel de echte uitdaging voor de Tour van de toekomst. Niet alleen de snelste benen winnen laten, maar ook zorgen dat de camera geen onbedoelde ploegleider wordt. Want sport is op haar mooist als achteraf niemand hoeft te zeggen: “Ja… maar…”

En Pieter? Die kijkt morgen gewoon weer. Met een kop koffie.

Een bakje pinda’s. En één oog op de kopgroep. Maar het andere oog… Dat blijft strak gericht op die motor.

Want soms is de onzichtbare tegenstander helemaal niet onzichtbaar. Hij draagt een helm. En een camera.

Geef een reactie