
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er bestaan twee soorten wandelaars.
Je hebt de slenteraar. Dat is iemand die drie kwartier doet over een straat met twee etalages, omdat hij onderweg uitgebreid moet bespreken waarom de geraniums van nummer 42 er dit jaar “toch wat vermoeid” uitzien.
En je hebt de wandelaar. Dat ben ik.
Niet omdat ik zo snel ben. Integendeel. Ik wandel in een tempo waarbij de vogels onderweg voldoende tijd hebben om een nest te bouwen, eieren uit te broeden en hun jongen uit te zwaaien. Maar ik wandel wel doelgericht. Zonder winkelruitmeditaties. Zonder plotselinge stiltes om een hondje te aaien dat helemaal geen aandacht wil.
Mijn liefde voor wandelen begon al als padvinder.
In die tijd liepen we de Kaloramamars in Nijmegen. Een tocht waarbij je als jonge knaap leerde dat blaren eigenlijk een vorm van karakterontwikkeling zijn. Daarna volgden vele Avondvierdaagsen. Kilometer na kilometer. Met een oranje, een banaan en de vaste overtuiging dat de laatste kilometer altijd minstens zes kilometer lang duurde.
Toch is er één wandeltocht die ik nooit heb gelopen.
De Nijmeegse Vierdaagse. Enkele van mijn broers deden hem.
Een zus ook. Waarschijnlijk hebben ze onderweg zelfs nog plezier gehad. Maar voor mij… is dat toch een voettocht te ver.
Veertig kilometer per dag. Vier dagen achter elkaar. Dat betekent dat je voeten na dag twee niet meer luisteren naar je hersenen maar rechtstreeks onderhandelen met de EHBO.
Nee hoor. Ik bewonder iedereen die hem loopt. Ik zwaai. Ik klap. Ik eet een ijsje. Dat voelt als een uitstekende taakverdeling.
Toch blijft de Vierdaagse ieder jaar iets bijzonders. Voor mij begint die namelijk niet in Nijmegen. Hij begint in Wijchen.
Mijn oude woonplaats. Woensdag was daar altijd feest. De wandelaars trokken over de Kasteellaan en langs de Markt. Muziek overal. Mensen rijen dik. Vlaggen. Bloemen. Kinderen op schouders. En ik… ik stond met grote ogen te kijken.
Vooral naar de militairen. Die liepen daar alsof veertig kilometer een ommetje naar de bakker was. Met een rugzak waar vermoedelijk een complete eengezinswoning in zat. Ik vroeg me als jongetje altijd af wat daar allemaal in moest. Een tent. Een veldkeuken. Een reservebrug. Drie weken proviand. Een complete fanfare. En waarschijnlijk nog een opvouwbare generaal. Hoe ouder ik word, hoe meer respect ik krijg voor die mannen en vrouwen. Niet alleen vanwege de afstand.
Maar vanwege de discipline. Samen uit. Samen thuis. Niet opgeven. Elkaar helpen. Dat zijn misschien wel de mooiste kilometers die ze afleggen.
En alsof de herinneringen zelf ook wandelschoenen aantrekken, hoor ik ieder jaar dezelfde liedjes weer in mijn hoofd. “Kom mee naar buiten allemaal…” André van Duin staat dan ineens op mijn schouder mee te zingen. Even later komt Jasperina de Jong met Jo met de banjo voorbij. Lien sjokt erachteraan met haar mandoline. En ergens in de verte galmen De Wama’s: “Met de school fijn een dagje naar buiten…”
Binnen vijf minuten verandert mijn hoofd in een wandelende jukebox uit de jaren zestig. Ik hoef Spotify niet eens aan te zetten. Mijn geheugen draait gewoon op vinyl.
En eerlijk gezegd is dat misschien wel de mooiste wandeling van allemaal. Niet die veertig kilometer over asfalt. Maar die paar stappen terug naar vroeger. Naar Wijchen. Naar de geur van friet en suikerspin. Naar militairen waar je als jongetje tegenop keek. Naar muziek die vanzelf weer begint zodra juli op de kalender verschijnt.
Nee… Ik zal de Vierdaagse waarschijnlijk nooit lopen. Mijn knieën hebben daar inmiddels een officieel bezwaarschrift tegen ingediend. Maar genieten? Dat doe ik ieder jaar.
Soms hoef je niet mee te lopen om toch onderdeel van de tocht te zijn. Soms is langs de kant staan al voldoende. Want niet iedere wandeling wordt met de voeten gemaakt. De mooiste leg je af in je herinneringen. En geloof me… Daar krijg je zelden blaren van.
Nee, de Vierdaagse gaat niet alleen over kilometers maken, maar ook over doorzettingsvermogen, saamhorigheid en de kunst om onderweg te blijven genieten. Soms is dat de langste én mooiste wandeling die er is.
