
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn mensen die de dag beginnen met een sprint.
Nog voordat de eerste vogel zijn snavel heeft geopend, hebben zij hun telefoon gecontroleerd, het nieuws gelezen, drie appjes beantwoord, een boodschappenlijst gemaakt, de agenda vervloekt en zichzelf voorgenomen om vandaag écht rustiger aan te doen. Om vervolgens gehaast naar de koffie te rennen.
Ik bewonder zulke mensen. Van een veilige afstand. Want hier, op een vroege ochtend, ergens tussen een dampende mok koffie en een nog slapende campingwereld, ontvouwt zich een heel ander universum.
Een universum waarin haast ongeveer even nuttig is als een paraplu in een droogkast.
De zon klimt langzaam boven de horizon uit. Niet gehaast. Niet gestrest. Geen zon die denkt: “Kom op jongens, ik loop achter op schema.” Nee. De zon neemt haar tijd.
De vogels doen hetzelfde. Die vergaderen niet eerst in een Teams-overleg over de strategie van het ochtendgezang. Ze beginnen gewoon te fluiten. Alsof ze willen zeggen: “Kijk eens om je heen. Het leven is al begonnen voordat jij je zorgen maakte.”
Het is een wonderlijk moment. De camping slaapt nog half. Hier en daar klinkt het geritsel van een tentrits. Een buurman verschijnt in een ochtendjas die ooit wit moet zijn geweest maar inmiddels de kleur heeft van een avontuurlijk verleden. Een hond wandelt zijn eigenaar uit. Een koffiezetapparaat bromt alsof het met tegenzin aan de werkdag begint.
En midden in dat alles zit ik. Pieter Pottenkijker.
Chroniqueur van het onwaarschijnlijke. Onderzoeker van het alledaagse. Verslaggever van de grote gebeurtenissen die niemand ooit in de krant zal terugvinden.
Ik kijk. Ik luister. Ik verwonder mij. Want hoe ouder ik word, hoe meer ik ontdek dat de mooiste verhalen zich niet afspelen tijdens de grote gebeurtenissen.
Niet tijdens de vergaderingen. Niet tijdens de deadlines. Niet tijdens de haast. Maar juist in de kleine momenten daartussen. In een gesprek dat nergens heen hoeft. In een kop koffie die langzaam leeg raakt. In een zonnestraal die precies op de goede plek valt. In een stilte die niet ongemakkelijk is.
Dat klinkt misschien verdacht veel als wijsheid.
En dat is gevaarlijk. Want zodra een man van middelbare leeftijd met een notitieboekje wijs begint te klinken, ligt het risico van geitenwollensokkenfilosofie voortdurend op de loer.
Daarom meteen een geruststelling. Dit daglicht bevat geen zevenstappenplan naar geluk. Geen managementmodel. Geen cursus mindfulness voor gevorderde campinggasten. Geen spirituele methode waarbij u één wordt met een tuinstoel.
Wat u wel aantreft is de ontdekking onthaasten eigenlijk betekent.
Want onthaasten is niet niets doen. Onthaasten is ruimte maken. Ruimte om te kijken. Te luisteren. Te lachen. Te leven. En soms zelfs ruimte om te ontdekken dat de wereld helemaal niet sneller hoeft te draaien dan zij al doet.
Dus sla gerust een momentje over. Ga niet te snel. De zon loopt niet weg. En die vogels? Die zijn er morgen weer. Gelukkig maar.
Want sommige dingen worden mooier wanneer je ze niet probeert in te halen.
Pieter Pottenkijker
“Soms moet je een steen optillen. Soms moet je eronder gaan liggen. En soms moet je er gewoon even naast gaan zitten.”
