De duurste bezuiniging is de goedkoopste ontmoeting

Er zijn plekken waar je pas achter komt hoe belangrijk ze zijn, als iemand voorstelt de sleutel om te draaien.

Het wijkcentrum in Schollevaar is zo’n plek.

Ik kom er tegenwoordig eerlijk gezegd nauwelijks nog. Niet omdat ik het niet waardeer, maar omdat mijn agenda tegenwoordig voornamelijk wordt beheerst door de supermarkt, de huisarts, de kleinkinderen en de eeuwige zoektocht naar mijn leesbril, die steevast op mijn hoofd blijkt te staan.

Maar vroeger…

Vroeger kende ik het wijkcentrum als een soort Zwitsers zakmes van de samenleving. Er werd gekaart, gekletst, gekookt, geknutseld, gedanst, vergaderd, gerouwd, gelachen en soms zelfs tegelijk. Als je lang genoeg bleef zitten, had je vanzelf drie koppen koffie, een uitnodiging voor een koersbaltoernooi en een mening over de nieuwe parkeerregeling.

Niemand bleef er lang onbekend. En dat is precies de kracht. Want een buurtcentrum is geen gebouw. Het is een ontmoetingsmachine. Een fabriek waar eenzaamheid wordt omgesmolten tot een praatje. Waar vrijwilligers veranderen in helden zonder cape. Waar jonge ouders ontdekken dat ze niet de enigen zijn met slapeloze nachten en ouderen merken dat hun verhalen nog altijd gretige luisteraars vinden.

Natuurlijk kun je dat allemaal niet in een Excelbestand zetten. Er bestaat geen kolom “geredde glimlachen”. Geen begrotingspost “voorkomen eenzaamheid”. Geen financiële indicator voor “buurman leert buurvrouw hoe de printer werkt zonder dat er slachtoffers vallen.” Hoewel… dat laatste misschien wel een subsidie verdient.

Politiek heeft soms de merkwaardige gewoonte om een buurtcentrum te bekijken alsof het een lekkende dakgoot is.

Wat kost het? Kan het goedkoper? Moet het eigenlijk wel? Terwijl de echte vraag luidt: Wat kost het als het er níét meer is? Want als de deuren sluiten, verdwijnen de mensen niet.

Ze verdwijnen alleen uit beeld. En vervolgens melden ze zich ergens anders.

Bij de huisarts. Bij de wijkcoach. Bij de jeugdzorg. Bij de Wmo. Bij de GGZ. Of nog erger: nergens. De goedkoopste bezuiniging blijkt dan ineens de duurste investering te zijn geweest.

Juist daarom stemt het hoopvol dat de Capelse gemeenteraad uiteindelijk op de rem heeft getrapt. Niet omdat politici ineens massaal verliefd zijn geworden op bingoavonden, sjoelbakken en koffie van precies 83 graden.

Maar omdat zij geluisterd hebben. Naar inwoners. Naar vrijwilligers. Naar meer dan vijfhonderd mensen die zeiden: dit is niet zomaar een gebouw.

Dat verdient waardering. Sterker nog: ook een politieke draai mag soms applaus krijgen.

Wij Nederlanders doen vaak alsof van mening veranderen een teken van zwakte is. Onzin.

Vasthouden aan een verkeerde beslissing is pas echt kostbaar. Soms is terugkomen op een besluit juist een bewijs dat je hebt gekeken, geluisterd en geleerd.

En eerlijk is eerlijk: dat zie je in de politiek minder vaak dan een parkeerplaats op zaterdagmiddag bij de bouwmarkt.

Hopelijk blijft het wijkcentrum nog jarenlang een huiskamer voor Schollevaar. Niet omdat elk gebouw heilig is. Maar omdat mensen dat wel zijn. En als je ergens de sociale basis van een samenleving kunt zien, ruiken en horen… dan is dat niet in een raadszaal. Maar aan een tafel waar de koffie nét iets te slap is, de koekjes nét iets te snel op zijn en iemand zegt:”Ga zitten… vertel eens hoe het met je gaat.”

Dat gesprek blijkt uiteindelijk onbetaalbaar.

Geef een reactie