
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
“Waarom draag jij toch zo vaak een hoedje?”
Het is een vraag die Pieter met een glimlach minstens zo vaak krijgt als de vraag of hij zijn snor zelf kamt.
“Dat is heel eenvoudig,” zegt hij dan. “Omdat ik graag onder een hoedje speel met mijn gedachten.”
En dan kijkt de vragensteller hem meestal aan alsof hij zojuist heeft beweerd dat zijn sokken een abonnement hebben op de bibliotheek.
Want nee, onder een hoedje spelen is iets héél anders dan onder één hoedje spelen.
Dat laatste betekent immers dat je stiekem samenspant. Dat je samen een plannetje smeedt waar anderen niet beter van worden. Dat je de boel een beetje belazert, de waarheid een duwtje geeft of een voordeel naar je toe harkt alsof het gratis bitterballen zijn op een buurtborrel.
Daar voelt Pieter zich zo ongemakkelijk bij als een ijsbeer op een barbecue.
Nee, Pieter speelt uitsluitend met zijn eigen gedachten. Dat is soms al ingewikkeld genoeg.
Onder zijn hoedje wonen namelijk ideeën. Grote, kleine, dwaze en soms ronduit onhandelbare gedachten. Ze buitelen over elkaar heen alsof ze meedoen aan een kampioenschap synchroon-denken zonder jury.
De ene gedachte fluistert dat de wereld best een vriendelijker plek kan zijn. De volgende vraagt zich af waarom afstandsbedieningen altijd verdwijnen zodra je besluit televisie te kijken. Een derde denkt serieus na over de vraag waarom sokken in de wasmachine kennelijk emigreren zonder een afscheidsbrief achter te laten.
En zo is het onder dat hoedje nooit saai. Al moet Pieter eerlijk bekennen dat zijn hoedje soms op halfzeven staat. Niet letterlijk natuurlijk.
Hoewel…
Na een gezellige avond, een goed gesprek en een glas dat nét iets te enthousiast werd bijgevuld, wil een hoed zich nog weleens gedragen alsof het zelfstandig stemrecht heeft gekregen.
Dan helt het gevaarte scheef, kijkt het naar het noorden terwijl Pieter naar het zuiden loopt en lijkt het alsof zelfs de wind zegt: “Volgens mij klopt hier iets niet.”
Maar ach. Gezelligheid is een prachtig verschijnsel. Zeker wanneer je de wereld oplost met vrienden, familie of zomaar een onbekende die onverwacht een mooi verhaal blijkt te hebben.
En soms voer je het mooiste gesprek gewoon met jezelf. Dat is helemaal niet vreemd. Sterker nog: de meeste wereldproblemen worden veroorzaakt door mensen die zichzelf nét iets te weinig vragen stellen.
Alleen… Er is wel een verschil tussen een gezellig glaasje en een wereld die uitsluitend nog door de bodem van dat glas bekeken wordt.
Pieter kijkt liever om zich heen dan erin. Want buiten gebeurt het leven. Daar vliegen vlinders zonder verkeersregels. Daar lachen kinderen zonder handleiding. Daar wandelen mensen met verhalen die nog niet zijn verteld. Daar ontstaan ontmoetingen die geen algoritme ooit had kunnen voorspellen.
En eerlijk is eerlijk… Wie voortdurend in zijn glas tuurt, mist soms de horizon. Terwijl juist daar de mooiste ideeën liggen te wachten.
Misschien is dat uiteindelijk wel de ware functie van een hoed. Niet om je hoofd te verbergen. Maar om het af en toe even af te schermen van alle herrie. Zodat gedachten rustig kunnen landen.
En zolang ze maar onder een hoedje spelen…en niet onder één hoedje… komt het meestal best goed. Zelfs als dat hoedje af en toe vrolijk op halfzeven staat.
