Pistolen, pennen en pijnlijk verstaand

Pieters’ Daglicht over Denkdingen 

Er zijn van die momenten waarop je de krant leest, je koffie halverwege je keel blijft steken en je spontaan controleert of de kalender niet per ongeluk op 1 april staat.

Zo’n moment had Pieter deze week.

Hij las dat de Turkse president Erdogan de aanwezige NAVO-leiders een persoonlijk cadeau had overhandigd. Niet een fraaie vulpen. Geen Delfts blauw bordje. Geen luxe doos bonbons. Zelfs geen fraaie wandelstok voor de staatsman die zijn pensioen nadert.

Nee. Een gepersonaliseerd pistool. Mét een doos patronen.

Pieter staarde minutenlang voor zich uit. “Dat kan toch niet waar zijn?” Hij las het bericht nog eens. En nóg een keer. Nee hoor. Er stond echt wat er stond.

Een regeringsleider die andere regeringsleiders een vuurwapen cadeau doet. Inclusief munitie.

Pieter begon zich af te vragen hoe dat gesprek bij de cadeaucommissie moet zijn verlopen.

“Wat zullen we de gasten geven?” “Een fotoboek van Turkije?””Nee.” “Een tapijt?” “Nee.” “Een fles olijfolie?” “Nee.” “Ik weet iets veel leukers… een pistool!”

Waarop iedereen enthousiast zou hebben geknikt alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Pieter begrijpt heus wel dat een wapen in sommige landen een statussymbool is. Dat er tradities bestaan. Dat diplomatie soms andere vormen kent dan een bos tulpen. Maar toch.

Juist wereldleiders zouden toch een voorbeeld moeten zijn.Zij spreken immers dagelijks over vrede, veiligheid, ontwapening, internationale samenwerking en de-escalatie.

Dat gesprek krijgt een merkwaardige bijsmaak wanneer het eindigt met: “Bedankt voor de constructieve onderhandelingen. Hier heeft u nog een pistool.”

Zelfs premier Keir Starmer moest het cadeau noodgedwongen achterlaten, omdat het thuis simpelweg verboden was. Ook Rob Jetten liet zijn exemplaar achter op de Nederlandse ambassade. 

Misschien keek de ambassadeur er ook even vreemd naar. Goedemiddag.” Goedemiddag.” “Ik kom even een pistool brengen.””Ach… zet hem maar naast de paraplubak.”

Pieter moest lachen.

Maar eigenlijk was het helemaal niet grappig. Want symbolen doen ertoe. Een pen zegt: schrijf geschiedenis. Een boek zegt: leer van elkaar.

Een boom zegt: denk aan de toekomst. Een kunstwerk zegt: bewonder elkaars cultuur.

 Maar een pistool… zegt toch vooral dat geweld ergens nog altijd op tafel ligt. En juist dat zou wereldleiders zorgen moeten baren.

Misschien wordt Pieter oud. Misschien is hij hopeloos naïef. Misschien begrijpt hij de fijne kneepjes van de internationale diplomatie niet.

Dat risico neemt hij graag. Want als gezond verstand ouderwets is geworden, dan draagt hij dat etiket met trots.

Hij droomt van een NAVO-top waar iedere leider een vulpen krijgt. Of een olijfboom. Of een zak bloembollen. Daar kun je hooguit een tuin mee veroveren. En eerlijk gezegd lijkt Pieter dat een stuk veiliger.

Soms zegt een cadeau meer over de gever dan over de ontvanger. En soms zegt onze verbazing nog veel meer over wat wij gelukkig nog normaal vinden.

Geef een reactie