
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die berichten waarvan je denkt: dát had ik nou graag dertig jaar eerder geweten.
Een Belgische man blijkt namelijk een wandelende brouwerij te zijn. Geen Heineken, geen Jupiler, geen Grolsch. Gewoon een complete microbrouwerij tussen de dunne en de dikke darm. Hij eet een boterham en zijn ingewanden roepen: “Zo jongens, de vergisting kan beginnen!”
Ik moet eerlijk zeggen: ik was onmiddellijk jaloers.
Niet op dat gedoe met de politie, de rechtszaak of het feit dat je geen frietjes meer mag eten. Nee, op dat andere.
Nooit meer alcohol hoeven kopen.
Stel je dat eens voor. Geen dure speciaalbieren meer. Geen wijnkaart waar je een tweede hypotheek voor nodig hebt. Geen kratjes slepen. Gewoon een bord macaroni eten en een uurtje later gezellig intern aan de tap.
Dat is pas circulaire economie.
Ik begon meteen te rekenen. Als mijn lichaam iedere week een paar flessen produceert, kan ik misschien wel stoppen met werken. Misschien een klein handeltje beginnen.
“Pieter’s Eigen Gebrouwen Binnenbier.” Verser wordt het niet.
Er kwam echter één praktisch probleem bovendrijven. Hoe controleer je eigenlijk of je over dat wonderlijke brouwerijsyndroom beschikt? Ik besloot daarom wetenschappelijk onderzoek te verrichten. Zodra ik moest plassen, keek ik met de aandacht van een bierkeurmeester naar het gele vocht.
Schuimt het? Zit er een mooie kraag op? Ruik ik tonen van citrus, karamel of een lichte hoppigheid? Helaas. Het bleef een teleurstellend glas… eh… straaltje.
Geen schuim. Geen pareling. Geen uitnodiging om er een bitterbal bij te serveren. Mijn lief keek me bezorgd aan toen ze me langdurig over het toilet zag turen. “Waar ben jij nou weer mee bezig?”
“Onderzoek,” antwoordde ik ernstig. “Ik denk dat ik misschien economisch onafhankelijk aan het worden ben.” Ze schudde haar hoofd. “Ik denk eerder dat jij eindelijk toe bent aan vakantie.” Misschien had ze een punt.
Toch liet het idee me niet los. Want stel dat het wel had geschuimd. Dan zouden we de eerste huishouding zijn geweest met een biologisch ingebouwde thuisbrouwerij. De Belastingdienst zou er waarschijnlijk accijns op willen heffen en de gemeente zou een horecavergunning eisen voor mijn maag.
En eerlijk is eerlijk: Nederlanders zien overal een verdienmodel in. Zonnepanelen op het dak. Een warmtepomp in de schuur.
En Pieter die zijn eigen pils produceert. De aandeelhoudersvergadering vindt plaats rond de eettafel.
Dividend wordt uitgekeerd in bitterballen.
Maar terwijl ik verder las over die Belgische man, verdween mijn glimlach langzaam. Want achter dat komische verhaal schuilt helemaal geen geluksvogel die gratis bier produceert.
Hij verloor zijn rijbewijs. Hij moest stoppen met werken. Zijn leven stond maandenlang stil. En het ergste van alles? Hij mocht geen frietjes meer eten.
Dat laatste vond ik persoonlijk het zwaarste onderdeel van het hele verhaal. Een Belg zonder friet is als een mol zonder zand of een Nederlander zonder mening.
Soms lachen we om de vreemdste medische verhalen. En dat mag ook. Humor maakt ingewikkelde dingen draaglijk. Maar het herinnert ons er ook aan dat niet alles is wat het lijkt. Achter een absurde krantenkop zit vaak een mens die vooral graag een gewoon leven wil leiden.
Dus nee. Ik hoop toch maar dat mijn urine morgen weer net zo weinig schuimt als vandaag. Sommige brouwerijen kun je beter gewoon in het dorp laten staan.
