Het grote onkruidberaad

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Capelle is officieel een van de groenste gemeenten van Nederland.

Dat klopt ook. Alleen zijn we vergeten erbij te zeggen dat het inmiddels vooral om onkruid gaat.

Waar vroeger een plantsoen lag, groeit tegenwoordig een complete botanische verrassing. Brandnetels voeren de regie, distels zijn gepromoveerd tot wijkbeheerder en de braamstruiken hebben inmiddels een eigen bestemmingsplan aangevraagd. Sommige stoepen zijn niet meer slecht toegankelijk; ze zijn gewoon opgegaan in de natuur. Je verwacht elk moment David Attenborough achter een struik vandaan te zien fluisteren: “Hier zien we de zeldzame Capelse Voetganger. Een schuw dier dat zich voorzichtig een weg baant door het gemeentelijk regenwoud.”

Nu heeft de gemeenteraad eindelijk ontdekt dat er iets aan de hand is. Er is een motie aangenomen. Onderzoek! Inventarisatie! Een plan van aanpak! Een langetermijnvisie!

Dat klinkt indrukwekkend. Maar ergens knarst er iets. Want waar was diezelfde raad de afgelopen jaren?

Moesten eerst honderden inwoners aan de bel trekken voordat iemand zag dat de heg inmiddels hoger was dan het gemeentehuis? Komen raadsleden eigenlijk nog wel eens buiten? Of rijden ze van vergadering naar vergadering via wegen waar het onkruid uit beleefdheid even opzij gaat?

En dan is er nog een klein detail.

De VVD dient nu mede een motie in om de achterstanden te onderzoeken. Dat is natuurlijk prima. Alleen zat diezelfde VVD ook in het vorige college. Dat is een beetje alsof de kapitein na een schipbreuk een motie indient om te onderzoeken waarom het schip eigenlijk gezonken is.

Natuurlijk is het goed dat de aandacht er eindelijk is. Sterker nog: die aandacht is hard nodig. Want openbaar groen is geen luxe. Het bepaalt hoe prettig een buurt voelt, hoe veilig kinderen kunnen spelen en hoe toegankelijk straten blijven voor ouderen en mensen met een beperking. Maar laten we alsjeblieft niet doen alsof dit probleem gisteren uit de lucht is komen vallen. Iedere Capellenaar zag het al maanden. Misschien zelfs jaren.

En nu dreigt het klassieke recept. Eerst een onderzoek. Dan een rapport. Daarna een plan. Vervolgens een uitvoeringsagenda. En ergens rond de tijd dat de eerste herfstbladeren weer vallen, besluiten we dat het maaiseizoen eigenlijk alweer voorbij is.

Ik voorspel daarom dat het onkruid deze zomer rustig kan doorsparen voor een tweede verdieping.

Toch heb ik een veel leuker idee. Organiseer een Nationale Capelse Raadsmaaidag. Geen debat. Geen motie. Geen amendement. Gewoon alle fracties in een veiligheidshesje, een grasmaaier, een snoeischaar en een paar stevige werkhandschoenen.

De burgemeester mag de bladblazer bedienen. De wethouder krijgt een heggenschaar. En de fractievoorzitters mogen gezamenlijk overhangende braamstruiken onder handen nemen.

Dat zou nog eens verbindende politiek zijn.

En als er dan tóch gemaaid wordt, laten we meteen afscheid nemen van die reusachtige machines die alles in één woeste beweging kortwieken alsof de natuur een militair kapsel nodig heeft. Groenbeheer is geen veldslag. Een boom is geen tegenstander en een struik hoeft niet in een kwartier tot luciferhoutjes verwerkt te worden. Zorgvuldig snoeien is misschien minder spectaculair, maar het levert uiteindelijk veel mooier en gezonder groen op. 

Want goed groenbeheer gaat niet over zoveel mogelijk meters maken. Het gaat over liefde voor de leefomgeving. Over vakmanschap. En vooral over zien wat inwoners allang zagen.

Soms hoeft de politiek namelijk niet eerst een onderzoek te starten. Soms hoeft ze alleen maar een wandeling te maken.

En heel eerlijk? Neem onderweg gewoon een snoeischaar mee. Dat doe ik ook regelmatig. Dat zou zomaar de meest populaire motie van het jaar kunnen worden.

Geef een reactie