
Even terug naar een tijd waarin een zomerhit nog naar zon, vakantie en transistor-radio’s rook.
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die liedjes die niet uit een luidspreker komen, maar rechtstreeks uit je geheugen.
Je hoeft maar de eerste tonen te horen en pats… je zit niet meer op de bank, maar op een campingstoel met een glas limonade, een verbrande schouder en een optimisme dat alleen in juli voorkomt.
Voor mij is dat Summertrain van Sandy Coast.
Nee, het was niet hun grootste hit. Dat was natuurlijk True Love That’s a Wonder. En ook niet hun grote doorbraak. Die eer behoort wat mij betreft nog altijd toe aan Capital Punishment. Dat nummer draaide ik destijds zo vaak op de dubbelelpee Dank U – die legendarische benefiet-LP voor de Nierstichting – dat de groeven vermoedelijk nog steeds een lichte draaierigheid vertonen.
Maar Summertrain… Dat is geen liedje. Dat is meteorologie op vinyl.
Zodra Hans Vermeulen begint te zingen, stijgt de temperatuur spontaan drie graden. Zelfs de buurman die normaal gesproken klaagt dat de zon zijn zonnepanelen verblindt, begint onbewust mee te neuriën.
Ik verdenk Sandy Coast er al jaren van dat zij heimelijk aandelen hadden in zonnebrandolie.
Want na Summertrain wil je naar buiten. Al regent het pijpenstelen.
Je trekt een korte broek aan waarvan je partner zegt dat hij al twintig jaar uit de mode is. Je zet een zonnebril op die ooit modern was toen Joop Zoetemelk nog meefietste in de Tour. Vervolgens ga je op een terras zitten waar je vervolgens bibberend onder een dekentje een warme chocolademelk bestelt.
Maar hé… Het gevoel klopt. Dat is de magie van muziek.
Hans Vermeulen was sowieso een muzikaal fenomeen. Hij schreef melodieën die moeiteloos tussen beat, pop, rock en een vleugje symfonische grandeur bewogen. Sandy Coast begon ooit als skifflegroep in Voorburg, groeide uit tot een van de mooiste Nederlandse bands van de jaren zestig en zeventig en bewees begin jaren tachtig met The Eyes of Jenny dat goede muziek geen houdbaarheidsdatum kent.
Hun repertoire leest als een wandeling door de Nederlandse popgeschiedenis. We’ll Meet Again, I See Your Face Again, Just a Friend, Summertrain, True Love That’s a Wonder…
Allemaal liedjes waarin vakmanschap belangrijker was dan algoritmes.
Destijds schreef je geen hit omdat TikTok daar blij van werd. Je schreef een lied omdat je iets te vertellen had. En misschien is dat wel precies waarom die muziek nog steeds leeft.
Natuurlijk, tegenwoordig hebben we playlists die precies weten welke muziek we willen horen voordat we het zelf weten. Spotify kent onze stemming beter dan sommige familieleden.
Maar toch… Geen enkele kunstmatige intelligentie heeft ooit bedacht dat de zomer begint zodra Summertrain uit de luidsprekers klinkt. Dat weet alleen ons hart.
Muziek blijkt een wonderlijke tijdmachine. Niet eentje met knoppen en ingewikkelde handleidingen, maar eentje die werkt op herinneringen. Eén refrein en ineens ruik je weer vers gemaaid gras. Je hoort het gerinkel van ijscomannen, ziet kinderen eindeloos buitenspelen en voelt de onbezorgdheid van vakanties waarin de grootste zorg was of er nog voldoende cassettebandjes leeg waren om de Top 40 op te nemen.
Misschien verlangen we helemaal niet terug naar vroeger. Misschien verlangen we terug naar het gevoel dat vroeger ons gaf. Dat gevoel dat alles nog kon. Dat de zomer eindeloos duurde. Dat de wereld overzichtelijk leek. En dat een goed liedje voldoende was om een hele dag mooier te maken.
Daarom draai ik elk jaar weer Summertrain. Niet omdat ik nostalgisch ben. Maar omdat sommige liedjes je eraan herinneren dat geluk verrassend eenvoudig kan zijn. Soms duurt geluk precies drie minuten en een paar seconden. En heet het gewoon…Summertrain.
