
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Sommige mensen krijgen een straatnaam. Sommigen een standbeeld. En heel af en toe krijgt iemand iets veel mooiers: een plekje in het collectieve geheugen. Dat is een onderscheiding waar geen burgemeester een lintje voor hoeft door te knippen.
Afgelopen zondag kreeg Harrie Jekkers het ereburgerschap van Den Haag. Een prachtige erkenning. En eerlijk gezegd dacht Pieter onmiddellijk: “Dat werd hoog tijd.” Want als er iemand jarenlang gratis reclame heeft gemaakt voor een stad, dan was het Harrie wel. Waar de VVV folders uitdeelde, zong Harrie gewoon: “O, o, Den Haag…” En heel Nederland wist ineens dat je zelfs heimwee kon krijgen naar een stad waar het op sommige dagen horizontaal regent.
Dat is kunst. Niet omdat het ingewikkeld is. Maar omdat het eenvoudig lijkt. En juist dat is het moeilijkste wat er bestaat.
Pieter groeide op in een tijd waarin muziek niet alleen bedoeld was om mee te blèren tijdens een barbecue. Liedjes mochten nog ergens over gaan. Over mensen zonder werk. Over kinderen. Over dromen. Over verdriet. Over een muur die Europa in tweeën sneed.
Toen Over de muur verscheen, luisterden velen naar een mooi lied. Pas jaren later beseften we dat het eigenlijk een geschiedenisles van vier minuten was. Zonder PowerPoint. Zonder beleidsnota. En zonder subsidieaanvraag. Dat is knap.
Het Klein Orkest was trouwens helemaal niet zo klein. Tenminste… muzikaal niet. Met drie studioalbums, een stapel klassiekers en honderden optredens wist de band een generatie te raken. Koos Werkeloos gaf een gezicht aan duizenden Nederlanders die zich overbodig voelden. Laat mij maar alleen bleek het onofficiële volkslied voor iedereen die na een familieverjaardag in stilte naar huis reed. En Roltrap naar de maan bewees dat je ook kinderen serieus kunt nemen zonder ze toe te schreeuwen alsof ze permanent een batterij tekortkomen. Zelfs Sesamstraat werd er vrolijker van.
Toen de band in 1985 stopte, dacht iedereen dat het hoofdstuk was afgesloten. Maar goede liedjes hebben een vervelende gewoonte. Ze weigeren dood te gaan. Ze nestelen zich ergens tussen je oren, blijven daar jarenlang stof verzamelen en komen ineens weer tevoorschijn zodra iemand één akkoord aanslaat.
Dat gebeurde ook tijdens de reünie. 123 uitverkochte voorstellingen. Dat is niet zomaar nostalgie. Dat is bewijs dat kwaliteit niet over een houdbaarheidsdatum beschikt.
En terwijl de wereld steeds harder begon te schreeuwen, bleef Harrie doen wat hij altijd deed. Vertellen. Observeren. Lachen. Een beetje mopperen. Heel veel relativeren.
Misschien is dat wel de grootste kracht van Harrie Jekkers. Hij maakte protest nooit zuur. Hij verpakte maatschappijkritiek in humor. En humor in medemenselijkheid. Dat is een zeldzame combinatie.
Er bestaan tegenwoordig artiesten die miljoenen streams verzamelen. Na drie weken weet niemand hun naam nog. En er bestaan mensen zoals Harrie Jekkers. Die veertig jaar later nog steeds worden gezongen door mensen die hun eigen kleinkinderen inmiddels uitleggen waarom Over de muur eigenlijk helemaal niet over een muur ging.
Dat heet tijdloos. Of, zoals Harrie zelf ooit zong: “Later is al lang begonnen.”
Wat een schitterende titel eigenlijk. Want later begint ongemerkt. Eerst ben je de jonge muzikant met een gitaar. Daarna word je een cabaretier. Dan een icoon. En voor je het weet noemt de burgemeester je een boegbeeld van de stad. Zelf blijf je gewoon Harrie. Dat is misschien nog wel de grootste prestatie.
Pieter vermoedt dat Harrie zelf een beetje ongemakkelijk zal zijn geweest bij al die loftuitingen. Zo van: “Doe maar gewoon, joh.”
Precies daarom verdient hij ze. Want echte grootheid loopt zelden op klompen van zelfoverschatting. Die wandelt meestal bescheiden naar huis. Misschien wel fluitend. En ergens onderweg klinkt zachtjes een refrein dat al meer dan veertig jaar met Nederland meeloopt.
Niet omdat het moet. Maar omdat sommige liedjes inmiddels onderdeel zijn geworden van wie we zijn.
Dank je wel, Harrie. Voor de muziek. Voor de glimlach. Voor de spiegel. En vooral… voor het bewijs dat een klein orkest soms een heel groot land kan raken.
