
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Vroeger vergaten mensen wel eens hun paraplu. Hun sleutels. Hun leesbril. Sommigen zelfs hun trouwdag. Dat laatste raad ik overigens niemand aan. Er zijn fouten waarvoor bloemen onvoldoende blijken te zijn. Maar tegenwoordig lijken we iets nieuws te hebben uitgevonden. We vergeten… kinderen.
Toen ik het eerste bericht las, dacht ik nog: wat een afschuwelijke uitzondering. Een peuter die slapend achterblijft in een kinderdagverblijf. Even later las ik over een jongen die urenlang opgesloten zat in een schoolbus. En ineens bekroop mij een ongemakkelijk gevoel.
Zou dit toeval zijn? Of zijn wij onderweg iets veel belangrijkers kwijtgeraakt dan onze autosleutels?
Ik stel me zo’n werkdag voor. Telefoon piept. Agenda piept. Laptop piept. Smartwatch trilt. E-mail stroomt binnen. Teams-overleg. WhatsApp. Nog een Teams-overleg. Nog een WhatsApp. De printer weigert. De koffieautomaat meldt dat de bonen op zijn. En ergens tussendoor moet ook nog een mens functioneren.
Geen wonder dat sommige mensen aan het einde van de dag opgelucht constateren dat ze zelf nog aanwezig zijn.
“Kinderen?” “O ja…”
Wij leven in een tijd waarin werkelijk alles gecontroleerd wordt. De koelkast weet dat de melk op is. De auto vertelt dat de linker achterband 0,2 bar te weinig spanning heeft. Mijn horloge meldt dat ik al drie kwartier zit. Dank je wel, horloge. Dat wist mijn rug ook al.Maar blijkbaar bestaat er nog geen apparaat dat vriendelijk vraagt: “Heeft u toevallig nog ergens een slapend kind liggen?” Misschien komt die app nog. De kans is groot.
Hij zal waarschijnlijk worden ontwikkeld door dezelfde mensen die vinden dat een tandenborstel verbinding moet kunnen maken met wifi.
Het gekke is dat iedereen onmiddellijk roept dat er strengere protocollen moeten komen. Meer lijstjes. Meer vinkjes. Meer formulieren. Meer controles. Nog een handtekening. Nog een paraaf. Nog een evaluatie. Nog een audit. Nog een protocol om het protocol te controleren. En voor je het weet heb je drie ordners vol procedures…maar nog steeds niemand die even rustig achter in de bus kijkt. Of nog één slaapkamer controleert. Want aandacht laat zich niet afvinken. Aanwezig zijn is iets anders dan aanwezig lijken.
Ik geloof best dat de betrokken medewerkers zich kapot zijn geschrokken. Niemand staat ’s morgens op met het voornemen een kind achter te laten. Dit zijn geen slechte mensen. Dit zijn mensen. Mensen die werken in een samenleving waarin snelheid steeds belangrijker lijkt te worden dan aandacht. Waar productiviteit een cijfer krijgt. Maar rust niet. Waar efficiëntie wordt beloond. En even stilstaan bijna verdacht is.
Misschien is dát wel de echte waarschuwing. Niet alleen voor kinderopvang. Niet alleen voor chauffeurs. Maar voor ons allemaal. Hoe vaak luisteren wij nog echt? Hoe vaak kijken wij nog even om? Hoe vaak zien wij de mens achter de planning?
Want kinderen vergeten begint zelden op het moment dat de deur dichtgaat. Het begint veel eerder. Op het moment dat haast belangrijker wordt dan aandacht. Dat systemen belangrijker worden dan mensen. Dat afwerken belangrijker wordt dan opmerken.
En misschien moeten we daarom niet nóg meer protocollen maken. Misschien moeten we af en toe juist iets revolutionairs doen. Even stil worden. Nog één keer omkijken. Nog één keer tellen. Nog één keer vragen: “Is iedereen er?”
Want uiteindelijk is aandacht geen procedure. Het is liefde in de vorm van opletten. En dat blijft, gelukkig, iets waarvoor nog altijd geen app bestaat.

[…] het artikel “Het grote vergeetboek” leest, hoort dezelfde morele echo. Ook daar gaat het niet alleen over een vergeten kind, maar over […]