Operatie Smartphone op stuur

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Ik overweeg een carrièreswitch.

Niet omdat ik ontevreden ben. Niet omdat ik ineens een jongensdroom wil najagen. Nee. Ik denk er serieus over om vrijwillig politieagent te worden.

Niet voor boeven. Niet voor overvallers. Niet voor internationale drugsnetwerken. Nee. Ik wil jagen op fietsers.

Specifieker nog: op de inmiddels wereldberoemde ondersoort Homo Appendus Cyclistus. U kent hem vast. Of haar. Of hen. De fietser die geen meter vooruitkomt zonder eerst te overleggen met WhatsApp, Instagram, TikTok, de buurvrouw, de groepsapp “Zomervakantie 2026”, de aandelenkoersen en waarschijnlijk ook nog de loodgieter.

Ik zie ze werkelijk overal. Op elektrische fietsen van vierduizend euro. Op omafietsen die nog uit het tijdperk van Joop den Uyl stammen. Op racefietsen waarbij de telefoon belangrijker lijkt dan de hartslag. En natuurlijk op de bakfiets.

Die bakfiets blijft mijn favoriet. Vooraan twee peuters, een kleuter, een knuffelgiraf, een half opgevouwen step, een regenbroek, een banaan en ergens onderin vermoedelijk nog een vergeten labrador.

En moeder? Die is ondertussen druk bezig een voicebericht van drie minuten in te spreken. “Ja hoor Sanne… nee, hij slaapt nu eindelijk…” Terwijl ze zonder ook maar één keer op te kijken een kruispunt oversteekt alsof verkeersregels slechts vrijblijvende suggesties zijn.

Ik zit inmiddels niet meer op de fiets. Ik zit in een aflevering van National Geographic. “En hier zien we de smartphonefietser in zijn natuurlijke habitat. Let op hoe hij zonder te kijken een vrachtwagen nadert. Werkelijk indrukwekkend.”

Soms probeer ik een spelletje. Ik tel hoeveel fietsers géén telefoon in hun hand hebben. Ik ben meestal na drie minuten klaar. Nul.

De mono-fietser is een uitstervend ras. Misschien moet hij op de Rode Lijst. Misschien moeten we hem uitzetten in beschermde natuurgebieden. “Hier, achter dit hek, fietst nog een exemplaar zonder telefoon. Niet voeren. Niet storen.”

Het mooiste vind ik de blik wanneer zo’n fietser nét op tijd opkijkt. Alsof ík degene ben die plotseling uit het niets verschijnt. Terwijl ik al vijf seconden stilsta. Op een zebrapad.

Met een felgele jas. En zwaai.

Maar goed. Er staan stevige boetes op. En terecht. Je mag tijdens het fietsen geen telefoon vasthouden. Ook geen tablet, navigatiesysteem of muziekspeler. Handsfree mag wel, zolang je het verkeer nog kunt horen. Dat betekent dus niet dat je met het volume op standje festival door de stad dendert alsof de rest van de wereld decoratie is.

Alleen… Wie schrijft die bonnen eigenlijk uit? Ik zie ze nooit.

Misschien zijn de agenten zelf onderweg naar een melding. Op de fiets. Met hun telefoon in de hand. Dat zou de cirkel mooi rond maken.

Dus ja… Misschien moet ik solliciteren. Vrijwillig agent. Specialisatie: smartphonefietsers.

Ik zie mezelf al staan. Geen sirenes. Geen zwaailicht. Alleen een notitieboekje en een glimlach. “Goedemorgen mevrouw. Was dat een appje of een boodschappenlijst?” “Goedemiddag meneer. Gefeliciteerd met uw level op Candy Crush. Dat wordt dan wel 170 euro.”

Ik zou een uitstekende agent zijn. Vriendelijk.Beleefd. Maar meedogenloos. Want eerlijk is eerlijk. Die boete is niet bedoeld om de schatkist te spekken. Hij is bedoeld om ervoor te zorgen dat je thuiskomt. Heelhuids.

En dat geldt niet alleen voor jou, maar ook voor die wandelaar, dat spelende kind, die automobilist die je probeert te ontwijken en die andere fietser die óók dacht dat dat ene berichtje echt niet kon wachten.

Soms is de grootste vorm van vrijheid juist dat je even níét bereikbaar bent. Sterker nog… Misschien is dat wel de mooiste bestemming van iedere fietstocht.

Misschien fietst u morgen ook weer. Kijk dan eerst om u heen, en pas daarna op uw scherm. Uw bericht wacht wel. Uw veiligheid niet.

Geef een reactie