
Pieters’ Daglicht over DenkDingen
Ik moet iets bekennen.
Tijdens het wereldkampioenschap voetbal zat ik ineens harder te juichen voor Marokko dan voor mijn eigen cholesterolwaarden. Wat speelde dat elftal geweldig. Gedreven. Technisch. Hartstochtelijk. Zo’n ploeg waarvan je denkt: als voetbal een religie was, dan hadden ze zojuist een wonder verricht. En dus wonnen ze. Terecht.
En wat doe je als je wint? Juist. Dan vier je feest. Dat is al eeuwenlang de afspraak. Je springt in elkaars armen, je zingt iets dat niemand verstaat, je toetert een uurtje, eet iets ongezonds en de volgende ochtend vraag je jezelf af waarom je stem klinkt alsof je drie dagen grind hebt gegeten.
Dat heet feest. Tenminste… dat dacht ik. Blijkbaar bestaat er tegenwoordig een alternatieve feesthandleiding.
Hoofdstuk één: zoek een auto die van iemand anders is. Hoofdstuk twee: maak hem kapot. Hoofdstuk drie: pak een fiets die je nooit hebt gekocht. Hoofdstuk vier: gooi hem ergens tegenaan. En als afsluiter: bekogel de politie met stenen, vuurwerk, verkeersborden, bloempotten en alles wat niet vastgelast zit. Ik wist niet dat dit onder het kopje “gezelligheid” viel.
Misschien ben ik ouderwets. Misschien heb ik jarenlang de verkeerde verjaardagen bezocht. Bij mijn familie eindigde een feestje meestal met een stukje slagroomtaart op de vloer.
Niet met een halve stadswijk.
Het wonderlijke is dat deze relschoppers zichzelf vaak presenteren als trotse vertegenwoordigers van Marokko. Maar eerlijk gezegd denk ik dat de gemiddelde Marokkaanse opa in Casablanca zich kapot zou schamen.
Sterker nog… Ik vermoed dat hij persoonlijk een slipper zou zoeken. En geloof me. Een boze opa met een slipper is internationaal erkend als een krachtiger opvoedkundig instrument dan honderd beleidsnota’s.
Begrijp me goed. Ik weet heel goed dat de overgrote meerderheid van de Marokkaanse Nederlanders hier net zo van baalt als ieder ander. Zij werken, studeren, ondernemen, zorgen voor hun gezin en willen gewoon genieten van een prachtig voetbalfeest. Juist daarom kijk ik niet alleen naar de relschoppers. Ik kijk ook naar de zwijgende meerderheid.
Want als een kleine groep steeds opnieuw jouw naam, jouw gemeenschap en jouw trots gijzelt, dan is zwijgen misschien wel de grootste overwinning voor de relschoppers.
Nee, ik verwacht niet dat iedere Marokkaanse Nederlander ineens als hulpsheriff de straat op gaat. Maar ik hoop wel dat er luid en duidelijk wordt gezegd: “Niet in onze naam.” Want dat is uiteindelijk veel krachtiger dan welke steen dan ook.
En mocht iemand werkelijk denken dat feestvieren hetzelfde is als slopen, intimideren en politiemensen bekogelen… Dan heb ik een buitengewoon praktisch vakantieadvies. Ga lekker feestvieren in het moederland. Echt. Daar is ruimte genoeg.
Neem vooral al je gelijkgestemde vrienden mee. Maar laat de auto’s, fietsen, bushokjes, hulpverleners en winkelruiten van Nederland gewoon met rust.
Dat zou pas een overwinning zijn. Niet alleen voor Marokko.
Maar voor iedereen die begrijpt dat een feest begint met vreugde… En eindigt zonder een rekening van de verzekering.
