Extinction Goosebellion

Pieters’ Daglicht over DenkDingen

Er zijn van die momenten waarop je weet dat de wereld een afslag heeft genomen zonder richtingaanwijzer.

Zo reed ik deze week door Capelle aan den IJssel. Niets bijzonders. Tenminste, dat dacht ik. Tot ik plotseling oog in oog stond met een demonstratie. Niet op de A12. Niet bij een ministerie. Gewoon midden op een doodgewone weg.

En daar stonden ze. Een complete delegatie ganzen. Niet één verdwaalde gans die de navigatie kwijt was. Nee. Een georganiseerde bezetting. Breed opgesteld. Schouder aan schouder. Of beter gezegd: vleugel aan vleugel. Ze hadden de volledige rijbaan ingenomen alsof Rijkswaterstaat speciaal voor hen de weg had afgezet.

Geen enkel dier had haast. Sterker nog, ik kreeg sterk de indruk dat ze juist langzamer gingen lopen toen ze mijn auto zagen. Dat noem ik tactiek.

Terwijl ik daar stond te wachten, begon het me te dagen. Dit kon geen toeval zijn. Dit moest een nieuwe actievorm van Extinction Rebellion zijn.

Kijk… de A12 is natuurlijk prachtig protestterrein. Alleen heeft de zomer één nadeel. Asfalt wordt warm. Heel warm. En hoewel vastgelijmde handen misschien nog enigszins tegen een stootje kunnen, blijken vastgeplakte achterwerken minder hittebestendig. Het smeltende asfalt schijnt een buitengewoon intieme relatie met je broek aan te gaan. Een relatie die niemand vrijwillig aangaat. Dus moest er een alternatief komen.

En daar verschenen de ganzen. Geniaal eigenlijk. Geen arrestaties. Geen ME. Geen lijm. Geen zonnebrandfactor 50 voor de billen.

Gewoon een colonne ganzen die met een uitdrukking van ongekende superioriteit de weg oversteekt. Alsof ze zeggen: “Rustig maar mensen… jullie zijn straks toch uitgestorven.”

Ik heb nog nooit zoveel arrogantie op twee oranje poten gezien. Eentje keek me zelfs recht aan. Zo’n blik van: “En? Heb jij een afspraak? Jammer dan.” Ik voelde me op slag de indringer.

Het mooiste was nog dat niemand toeterde. Dat durft ook niemand. Want een boze automobilist tegenover een gans is kansloos.

Een gans wint altijd. Ze kennen geen verkeersregels. Ze hebben geen rijbewijs. Ze betalen geen motorrijtuigenbelasting. En toch gedragen ze zich alsof de wegenbelasting speciaal voor hen is ingevoerd.

Misschien moeten we daar iets van leren. Niet van het verkeersgedrag overigens. Dat zou een chaos worden. Maar wel van hun onverstoorbaarheid.

Terwijl wij ons druk maken over files, deadlines, klimaatrapporten, coalities, stikstof, inflatie en de vraag of een koffiebeker nu wel of niet bij het plastic hoort, lopen die ganzen onverstoorbaar door.

Geen haast. Geen paniek. Geen talkshows. Alleen een rustig waggeltempo richting de overkant.

Misschien is dat wel de grootste demonstratie van allemaal. Niet schreeuwen. Niet blokkeren om te blokkeren. Maar ons even letterlijk stil laten staan. Zodat we weer om ons heen kijken.

Want eerlijk is eerlijk. Als een paar ganzen een complete verkeersader kunnen stilleggen zonder één slogan te roepen, dan zegt dat misschien minder over de ganzen dan over ons. 

Al hoop ik wel dat Extinction Rebellion deze tactiek niet officieel overneemt. Voor je het weet krijgen we persberichten over “de vreedzame vleugelbrigade”, worden de ganzen mediagetraind en verschijnt er een woordvoerder die verklaart dat de bezetting “volledig volgens de gedragscode voor watervogels” is verlopen.

Nee hoor. Laat die ganzen vooral gewoon ganzen blijven. Ze doen hun werk al uitstekend. Zonder persbericht. Zonder hashtags. En, heel belangrijk… Zonder verbrande billetjes.

Geef een reactie