
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er was een tijd dat Amerika de sheriff van de wereld was.
Niet altijd een fijne sheriff. Soms schoot hij eerst en stelde hij daarna de vragen. Maar ergens geloofde je nog dat er een wetboek in zijn achterzak zat. Dat de scheidsrechter uiteindelijk gewoon de scheidsrechter was.
Die tijd lijkt voorbij.
We leven inmiddels in een wereld waarin de rode kaart kennelijk ook op Marktplaats staat. Je hoeft alleen maar even te bellen. Niet naar de scheidsrechter natuurlijk. Nee joh. Gewoon rechtstreeks naar de baas van de FIFA.
“Hallo Gianni.” “Donald!” “Hoe is het?” “Prima.” “Kunnen we die rode kaart even witwassen?” “Momentje…” En hup. Nog voordat de koffie koud is, verandert een schorsing in een vriendelijk advies. Alsof een snelheidsovertreding wordt omgezet in een compliment voor sportief rijgedrag.
De Belgische voetbalbond vroeg vervolgens heel beleefd waarom dat eigenlijk gebeurde. Een keurige brief. Geen beschuldigingen. Geen scheldwoorden. Geen dreigende taal.
Gewoon de vraag: “Zou u misschien willen uitleggen hoe dit precies zit?”
Dat bleek een enorme vergissing. Want de FIFA dacht blijkbaar: “Kijk eens aan! Een beroep!”
Nog voordat België “Nee, dat bedoelen we niet…” kon zeggen, had de FIFA het dossier al dichtgeslagen. “Uw beroep is niet ontvankelijk.”
Een schitterende vondst. Dat is ongeveer hetzelfde als wanneer je bij de bakker vraagt waarom je brood verbrand is en de bakker antwoordt: “Uw echtscheiding is afgewezen.”
Ik moet toegeven: daar moet je ook maar op komen.
En toen kwam het mooiste. Tijdens de wedstrijdbespreking bleek de FIFA ineens een heel hoofdstuk uit de presentatie te hebben verwijderd. Per ongeluk natuurlijk. Zoals je ook per ongeluk de snelheidsmeter uit een politieauto kunt halen. Of per ongeluk de antwoorden uit een examenboekje kunt scheuren. Toeval bestaat. Net als de tandenfee.
Ondertussen schijnt Donald Trump meerdere keren met FIFA-voorzitter Gianni Infantino te hebben gebeld. Ik weet natuurlijk niet wat daar precies is gezegd. Misschien ging het wel over het weer. Over golf. Of over de ideale haargel. Maar het is wel bijzonder dat een rode kaart verdwijnt met dezelfde snelheid waarmee een sneeuwpop smelt in Florida.
En daar zit nu precies het probleem. Niet die ene speler. Niet eens die ene wedstrijd. Het gaat over iets veel groters. Sport bestaat alleen zolang mensen geloven dat de regels voor iedereen gelden. Dat de scheidsrechter geen VIP-lounge heeft. Dat macht niet zwaarder weegt dan recht. Want zodra supporters gaan denken dat uitslagen niet meer op het veld maar in bestuurskamers worden bepaald, sterft niet alleen het voetbal. Dan sterft vertrouwen. En vertrouwen is net als lucht. Je merkt pas hoe belangrijk het is wanneer iemand het uit de kamer zuigt.
Wat me misschien nog wel het meest verbaast, is dat twee mannen elkaar hierin zo moeiteloos lijken te vinden. Donald Trump. Gianni Infantino. De een regeert alsof wetten suggesties zijn. De ander bestuurt het voetbal alsof reglementen elastiek zijn.
Allebei lijken ze dol op spiegels. Allebei houden ze van applaus.En allebei lijken ze te geloven dat regels vooral bedoeld zijn voor andere mensen. Het is een merkwaardig maatpak. Met goudkleurige knopen. Veel te duur. En ergens aan de binnenkant, keurig weggewerkt onder de voering, staat een klein labeltje. Made in Corruptistan.
Misschien is dat nog wel het verdrietigste van alles. Niet dat België zich benadeeld voelt. Niet dat Amerika voordeel krijgt.
Maar dat een ooit groot land, dat ooit symbool stond voor recht, instituties en democratische waarden, zichzelf steeds vaker te grabbel gooit aan de waan van macht en vriendjespolitiek. En dat een organisatie die beweert het voetbal te beschermen, steeds vaker lijkt te vergeten dat integriteit niet iets is wat je alleen op een congres noemt.
Je moet het ook doen. Zelfs als de telefoon gaat. Juist dan.
